Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016 09:00

Fondmetal GR01: Αποτυχημένο μονοθέσιο, επιτυχημένο πρωτότυπο

Written by

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές της δεκαετίας του '90, οι νέες ομάδες που έκαναν ντεμπούτο στη Formula 1 ''φύτρωναν σαν τα μανιτάρια'', είτε εξαγοράζοντας τα περιουσιακά στοιχεία μιας άλλης μικρής ομάδας είτε ξεκινώντας προσπάθειες από το μηδέν που συνήθως κατέληγαν...στο μηδέν.

Ο Gabriele Rumi επέλεξε τον πρώτο δρόμο: το 1990, αγόρασε την ιταλική Osella (στην οποία ήταν χορηγός επί σειρά ετών) και τη μετονόμασε σε Fondmetal.

Η Fondmetal ήταν το μεγάλο καμάρι του Ιταλού επιχειρηματία, η εταιρία που ίδρυσε το 1972 και εξελίχθηκε σε μία από τις γνωστότερες βιομηχανίες κατασκευής ζαντών παγκοσμίως.

Tarquini Chiesa GR01

Η επιτυχημένη επαγγελματική πορεία όμως δε σημαίνει αυτόματα επιτυχημένη πορεία στη Formula 1 και ο Rumi βίωσε το sport από τη χειρότερή του όψη: στην πρώτη της χρονιά στη Formula 1, η Fondmetal μετά βίας προκρίθηκε σε 6 αγώνες επί συνόλου 16 εκκινήσεων.
Highlight της σεζόν, η αποκόλληση του προστατευτικού πάνω από το ρύγχος του μονοθεσίου του Oliver Grouillard στην προσπάθεια πρόκρισης στις κατατακτήριες δοκιμές της Imola (0.39 και μετά):

 

Εν όψει 1992 όμως, ο Rumi ήθελε καλύτερα αποτελέσματα και για το λόγο αυτό, ανέθεσε στον Sergio Rinland, πρώην αρχισχεδιαστή της Brabham, τη σχεδίαση ενός νέου μονοθεσίου.
Οι πόροι βέβαια ήταν λιγοστοί, πράγμα που σήμαινε ότι το νέο μονοθέσιο θα αργούσε να πατήσει πίστα.
Έτσι, η χρονιά ξεκίνησε με την GR01 (GR για τα αρχικά του Rumi), μια αναβάθμιση της Fomet F1 που έτρεξε στο μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης χρονιάς.

Chiesa GR01 Imola 1992

H GR01 χρησιμοποιήθηκε για περισσότερους αγώνες απ'ότι ανέμενε ο Rumi, καθώς η διάδοχός της GR02 (το μονοθέσιο που σχεδίασε ο Rinland και ο Hans Fouche) ήταν έτοιμη μόλις στον Καναδά και μόνο για τον Gabriele Tarquini, όχι για τον Andrea Chiesa.
Τουτέστιν, στους 6 πρώτους αγώνες έτρεξαν και οι 2 οδηγοί με την GR01, ενώ ο Chiesa έτρεξε σε άλλους 2 αγώνες, μέχρι να ετοιμαστεί η δική του GR02.
Τα αποτελέσματα ήταν φτωχά και αυτή τη χρονιά: ο στόχος της πρόκρισης στους αγώνες ήταν μεν εύκολη υπόθεση για τον Tarquini (για τον Chiesa όμως όχι, με αποτέλεσμα την αντικατάστασή του στην Ουγγαρία από τον Eric van de Poele), περιοριζόταν δε στη ''χαρά'' της συμμετοχής – 12 εγκαταλείψεις σε 13 εκκινήσεις o μετέπειτα θρύλος των πρωταθλημάτων αυτοκινήτων Τουρισμού, 2 εγκαταλείψεις σε 3 εκκινήσεις ο van de Poele...ο Chiesa δε, στις 3 εκκινήσεις που πήρε, δεν ευτύχησε να δει την καρώ σημαία.

Σύμφωνα με τον Sergio Rinland, ο λόγος των εκταταμένων αστοχιών του κινητήρα ήταν η επιμονή του Rumi στη χρησιμοποίηση μη ενδεδειγμένου λαδιού: στον εντός έδρας αγώνα της Monza, η ομάδα για πρώτη φορά χρησιμοποίησε το προτεινόμενο από την Cosworth προϊόν της BP και οι κινητήρες για πρώτη φορά δεν ''έσπασαν''.
Μετά τον αγώνα όμως, το λουκέτο ήταν γεγονός: τα έξοδα από τις συνεχείς εγκαταλείψεις ήταν πλέον δυσβάσταχτα.

Η ενθαρρυντική 10η θέση του van de Poele στον προηγούμενο αγώνα (το GP Βελγίου), συνέχεια της εξαιρετικής του εμφάνισης στις κατατακτήριες δοκιμές, όπου με έναν ''θρυλικό'' κατά τον Rinland γύρο, πλασαρίστηκε στην 14η θέση, δεν ήταν αρκετή.

 

Ο Rumi βέβαια επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος άμεσα, αρχικά ως χορηγός της Tyrrell το 1994-1995 και από το 1996, ως συνιδιοκτήτης της Minardi (πούλησε τις μετοχές του στον Paul Stoddart στα τέλη του 2000, όντας στα τελευταία στάδια της επάρατης νόσου).
Επιτυχίες δεν απόλαυσε ούτε με τη Minardi, είδε όμως τη...Fondmetal να διαπρέπει σε ένα άλλο πρωτάθλημα, χωρίς δική του ανάμειξη.
Υπεύθυνος για τις επιτυχίες ήταν ένας συμπατριώτης του, ο Ranieri Randaccio.

FG01 Most 1994 1

Ο Randaccio αγόρασε μία από τις εναπομείνουσες GR01 και τη μετέτρεψε από open-wheel μονοθέσιο σε ανοιχτό πρωτότυπο Can-Am, για να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα πρωτοτύπων Interserie, μια κατηγορία αγώνων με ιδιαίτερα ευέλικτους κανονισμούς (που επέτρεπαν τη συμμετοχή με τροποποιημένα μονοθέσια Formula 1, Formula 3000, Formula 3, Champcar σε πρωτότυπα).
Το συγκεκριμένο πρωτάθλημα ήταν στις δόξες του τη δεκαετία του '70 και του '80, όταν και ''παρήλασαν'' από το grid οδηγοί όπως ο Niki Lauda, o Emerson Fittipaldi, o Bernd Schneider και ο Klaus Ludwig.
Η τροποποιημένη GR01 ''βαπτίστηκε'' FG01 και υπό το νέο όνομα, είχε μια καριέρα ιδιαίτερα αξιόλογη.
Ο Randaccio ήταν και οδηγός πέρα από μετατροπέας και πέτυχε 3 νίκες, 4 δεύτερες θέσεις και 2 τρίτες επί συνόλου 18 αγώνων μεταξύ 1994 και 1997.

FG01 Most 1997

Στα αγωνιστικά χρονικά, υπήρξαν και άλλες περιπτώσεις μετατροπής αγωνιστικών αυτοκινήτων μιας κατηγορίας για τη συμμετοχή σε μία άλλη.
Η περίπτωση όμως της Fondmetal FG01 Ford Can-Am είναι μοναδική, διότι προήλθε από ένα μονοθέσιο πλήρως αποτυχημένο στους αγώνες που έτρεξε στη Formula 1 (σε αντίθεση με άλλα μονοθέσια που μετατράπηκαν σε πρωτότυπα, όπως η Minardi M190, η Jordan 191, η Footwork FA11-12-13) το οποίο ''μεταμορφώθηκε'' προς το καλύτερο στην 2η του καριέρα.
Ίσως τελικά να επέλεξε λάθος θεσμό ο Gabriele Rumi...

 

 

 

 

Read 11301 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες