Τετάρτη, 04 Απριλίου 2018 09:00

Jim Clark (4/3/1936 - 7/4/1968): ο Ιπτάμενος Σκωτσέζος

Written by

Όταν ο Θεός της ταχύτητας πάτησε στην γη...



O Jim Clark γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1936 σε μια φάρμα στο Kilmany, Fife της Σκωτίας κοντά στα σύνορα με την Αγγλία και ήταν ο νεώτερος και ο μόνος αρσενικός γόνος μιας αγροτικής οικογένειας με 5 παιδιά.

Οι γονείς του ασχολούντο με την εκτροφή προβάτων και ήταν εντελώς αρνητικοί στην ιδέα ενασχόλησης του μικρού Jim  με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Όμως ο άνδρας της μεγαλύτερης αδελφής του ήταν οδηγός τοπικών αγώνων και μύησε τον νεαρό στη ''μαγεία''.
Έπρεπε βέβαια να περιμένει να γίνει 17 ετών για να αποκτήσει το πρώτο του αυτοκίνητο (ένα Sunbeam Talbot) και κρυφά να λάβει μέρος στους πρώτους του αγώνες στα Rally και στις αναβάσεις λόφων.

Από τον πρώτο του κιόλας αγώνα όλοι τον κοιτούσαν παράξενα, καθώς χτυπούσε στα ίσια όλους τους εν ενεργεία τοπικούς πρωταθλητές.
Ένας ευκατάστατος αγρότης, ο  Ian Scott-Watson, ήταν ο πρώτος που τον ενθάρρυνε να συνεχίσει και δημιούργησε το Border Motor Racing Club-Reivers ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα για την υποστήριξή του.
Εν τω μεταξύ συνέχισε να εντυπωσιάζει με ένα δανεικό από φίλο του DKW Sonderclasse.
Δύο χρόνια αργότερα, η τοπική λέσχη Border-Ravers, τον εφοδίασε με μια Jaguar D type 12 με την οποία συμμετείχε σε διάφορα εθνικά events και κέρδισε 12 νίκες σε 20 αγώνες, όπως και με μια Porsche 1600 με την οποία πρόσθεσε άλλες 6 στο ενεργητικό του.

 Clark 1958 1

 

Ο αγώνας ορόσημο όμως ήταν το 1958 στο Boxing Day όταν με μια Lotus Elite τερμάτισε 2ος πίσω από τον Colin Chapman σε έναν αγώνα κατηγορίας GT διάρκειας 10 γύρων στο Brands Hatch.
O μεγάλος Colin αντιλήφθηκε αμέσως ότι είχε μπροστά του ένα ακατέργαστο θαύμα της φύσης και αμέσως του πρότεινε να κάνεi μια βόλτα με ένα από τα μονοθέσιά του που προόριζε για τη νεόφερτη Formula Junior, που μόλις είχε δημιουργηθεί και θα εκκινούσε τον Μάρτιο του 1960.

Όμως ο παλιός οδηγός Reg Parnell εκ μέρους της Aston Martin έκανε στον 22χρονο μια απίστευτη προσφορά: να είναι οδηγός στην σχεδιαζόμενη είσοδο της εταιρείας στην F1.
Η Aston Martin όμως τελικά δεν συμμετείχε και το τοπίο ξεκαθάρισε.
Πρώτος αγώνας λοιπόν στην Formula Junior και βέβαια πρώτη νίκη εμπρός από τον John Surtees (περίφημο αναβάτη με 3 πρωταθλήματα 1956, 1958, 1960 στα 350cc και 4 πρωταθλήματα 1956, 1958, 1959, 1960 στα 500cc και μελλοντικό πρωταθλητή της F1 to 1964) με μια Cooper BMC καθώς και από τον αξιόλογο συνομήλικο και στενό φίλο του Trevor Taylor με Lotus.


Clark 1960

O Jimmy άρπαξε την ευκαιρία στην F1 το 1960 όταν ο επίσημος οδηγός της Lotus John Surtees δήλωσε αδυναμία συμμετοχής στο Zandvoort διότι ήθελε να συμμετάσχει στους διάσημους αγώνες μοτό του Isle of Man και πήρε την θέση του, ξεκινώντας 11ος  αλλά έφθασε 5ος πριν εγκαταλείψει στον 42ο γύρο από μετάδοση με την Lotus 18.
Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι την θέση του στην ομάδα της Lotus δεν την έχασε ποτέ πια.

Ο επόμενος αγώνας στο Spa ήταν ίσως ο πιο καταστροφικός αγώνας στην ιστορία της F1.
Στα δοκιμαστικά από ατύχημα έσπασε και τα δύο του πόδια ο Stirling Moss και o Mike Taylor στο ντεμπούτο του με Lotus τραυματίσθηκε τόσο σοβαρά που τερμάτισε την καριέρα του.
Στον αγώνα ο Clark ξεκινώντας 9ος βίωσε από κοντά τον τρόμο και την φρίκη όταν κατά την διάρκειά του σκοτώθηκαν 2 συμπατριώτες του οδηγοί, ο 22χρονος Chris Bristow που ήταν ακριβώς μπροστά του με την Brabham T51 στον 4ο μόλις αγώνα του  στην στροφή Malmedy (και με του οποίου το αίμα ραντίσθηκε το  δικό του μονοθέσιο) και  ο ομόσταυλός του 26χρονος Alan Stacey με την Lotus 18 Climax στον 7ο αγώνα του, όταν τον χτύπησε ένα…πουλί στο πρόσωπο ενώ πλησίαζε στην στροφή Masta Kink με αποτέλεσμα να συντριβεί εκτός πίστας.
Και οι δύο εκτινάχθηκαν από τα μονοθέσιά τους και βρέθηκαν  ο ένας φρικτά ακρωτηριασμένος και ο άλλος με σπασμένο λαιμό.
Ο Jimmy τερμάτισε τελικά 5ος στον 2ο αγώνα του.
Ακριβώς την ίδια κατάταξη είχε και στον 3ο του αγώνα στην Reims της Γαλλίας που ξεκίνησε 12ος , ενώ στον 5ο του αγώνα (Πορτογαλία) είχε το πρώτο ατύχημα στην καριέρα του στα δοκιμαστικά αλλά στον αγώνα από 8ος κατετάγη 3ος.

H 10η θέση του στην τελική κατάταξη ήταν εντελώς πλασματική, λόγω του μποϋκοτάζ των Lotus, BRM και Cooper στον αγώνα-ντροπή της Monza (έναν αγώνα που συμμετείχαν μόνο ιδιώτες και μονοθέσια F2) που αλλοιώθηκε επίτηδες από τους Ιταλούς ενσωματώνοντας και ένα κομμάτι της παλιάς oval πίστας ώστε να κερδίσει και η Ferrari που δεν είχε καμιά νίκη, πραγματοποίησε το 1-2-3.

Η Ferrari δεν έκανε καν τον κόπο να συμμετάσχει στον τελευταίο αγώνα της σεζόν στο Riverside της Καλιφόρνια.
Ο Clark αν και ξεκίνησε 5ος εγκατέλειψε στον 61ο γύρο.

 

Clark 1961

 

Το 1961 με την Lotus 21 και τον Stirling Moss σαν team mate, ήταν μια μέτρια χρονιά που ξεκίνησε στο Monaco με το 2ο ατύχημά του στα δοκιμαστικά.
Στην συνέχεια όμως έδωσε δείγματα γραφής με την εκκωφαντική παρουσία του στο Zandvoort όταν από 11ος τερμάτισε 3ος κάνοντας για πρώτη φορά τον ταχύτερο γύρο σε έναν αγώνα που ήταν ένας από τους 3 στην ιστορία που δεν υπήρχαν εγκαταλείψεις.
Την τρίτη θέση επίσης κατέλαβε στην Γαλλία (Reims) εκκινώντας από την 9η θέση.

Στο Nurburgring των 22,8 χιλιομέτρων ξεκίνησε 8ος και τερμάτισε 4ος.
Στην Monza (των 10 χιλιομέτρων) όμως που ακολούθησε συμμετείχε στον πιο δραματικό αγώνα της ζωής του.
Ξεκίνησε 7ος σαν βέλος και στην μέση του 2ου γύρου  προσπαθώντας να προσπεράσει  και την Ferrari του poleman και πρωτοπόρου του πρωταθλήματος  Wolfgang von Trips στην Parabolica ο εμπρός δεξιά τροχός του ήλθε σε επαφή με τον πίσω αριστερά του Γερμανού που δεν έλεγξε αριστερά γιατί δε φανταζόταν επίθεση σε αυτό το σημείο, με αποτέλεσμα το μονοθέσιο του τελευταίου να εκτιναχθεί πάνω από τα προστατευτικά φράγματα της πίστας και να προσγειωθεί ανάμεσα στους θεατές σκοτώνοντας 15 από αυτούς και επιπλέον τον οδηγό του.
Ήταν και παραμένει η πιο θλιβερή ημέρα της επίσημης F1 και μία από τις πλέον θλιβερές στην ιστορία του παγκόσμιου μηχανοκίνητου αθλητισμού (στην Αργεντινή του 1953 13 νεκροί θεατές, στο Le Mans του 1955 84, στα Mille Miglia του 1957 11, και στον αγώνα της Κούβας του 1958 7).

Ήταν το τρίτο ατύχημα του Jimmy στην F1.
Την χρονιά εκείνη τερμάτισε 7ος  με 11 βαθμούς, έναντι  του 3ου με 21 Stirling Moss και του πρωταθλητή με 34 Phil Hill.

Μετά τον αγώνα εκείνο συντετριμμένος από τον θάνατο του Von Trips, αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα του παρά το ότι κανείς τελικά δεν του καταλόγισε ευθύνη και χρειάσθηκε να επιστρατευθεί όλη η πειστικότητα του Colin Chapman για να μην πραγματοποιήσει την απόφασή του.
Παράλληλα την χρονιά εκείνη νίκησε σε 4 ακόμη μη πρωταθληματικούς αγώνες.


Clark 1962

Το 1962 το άστρο του Jimmy άρχισε να λάμπει με εκτυφλωτικό τρόπο με την νέα Lotus 25 (το πρώτο μονοθέσιο με monocoque σασί).
Είχε νέο team mate τον Trevor Taylor γιατί ένα μήνα πριν την έναρξη του πρωταθλήματος ο Stirling Moss είχε ένα ατύχημα που τον έκανε να εγκαταλείψει τους αγώνες.

Στο Zandvoort ξεκίνησε 3ος αλλά αμέσως τέθηκε επικεφαλής και έμεινε εκεί μέχρις ότου να παρουσιασθούν προβλήματα στον συμπλέκτη του και να τερματίσει τελικά στη 9η θέση, ολοκληρώνοντας τους 70 από τους 80 γύρους.

Στο βρεγμένο Μονακό κέρδισε την πρώτη του pole, έπεσε 6ος στον 1ο γύρο όταν μπλοκαρίσθηκε από ένα ατύχημα αλλά με απίστευτη άνεση μέσα σε λίγους γύρους έφθασε 2ος πίσω από τον Graham Hill  αλλά προδόθηκε από τον συμπλέκτη του και εγκατέλειψε.

Επόμενος αγώνας ήταν το Spa των 14,1 χιλιομέτρων, ο πιο επικίνδυνος αγώνας στην εποχή αυτή που ο Jimmy κυριολεκτικά αποστρεφόταν.
Όμως ήταν η πίστα που δημιούργησε τον θρύλο του γιατί εκεί έκανε την πρώτη του νίκη.
Στα δοκιμαστικά έσπασε  ο εκκεντροφόρος του μοτέρ διαλύοντας έμβολα και βαλβίδες και ίσα που πρόλαβε να προκριθεί  στον αγώνα ξεκινώντας από την 12η θέση.
Στο τέλος του 1ου γύρου ήταν 4ος ,  στον 8ο 2ος και στον 9ο (από τους 32) πρώτος, τερματίζοντας με τον ταχύτερο γύρο 44΄΄ εμπρός από τον Graham Hill και 2΄και 6΄΄ από τον πρωταθλητή του 1961  Phil Hill.
Θλιμμένος ο Eugenio Dragoni (team manager της  Ferrari) τηλεφώνησε στον Enzo και του είπε:

«Ο πρωταθλητής σας δεν έκανε τίποτα μπροστά στον νεαρό δαίμονα».

Ακολούθησε η Rouen στην Γαλλία που είχε την pole αλλά έμεινε από ανάρτηση στον 33ο γύρο από τους 54.
Η συνέχεια δόθηκε στο Aintree της Μ. Βρετανίας.
Εκεί τα πράγματα απλοποιήθηκαν για τον Jimmy γιατί για πρώτη, φορά κυριολεκτικά τα πήρε όλα και έφυγε, pole-νίκη-ταχύτερο γύρο 49΄΄ εμπρός από τον Surtees με την Lola-Climax.

Στο Nurburgring είχε την 3η θέση στις κατατακτήριες, αλλά στην εκκίνηση…ξέχασε να ανοίξει τους ηλεκτρικούς διακόπτες για τις δύο αντλίες βενζίνης με αποτέλεσμα να ξεκινήσει 8ος.
Στον 8ο γύρο όμως (από τους 15) είχε ανέβει στην 4η θέση και εκεί τερμάτισε.

Στην Monza είχε την pole και έφυγε μπροστά, αλλά η BRM του Graham Hill ήταν πολύ πιο δυνατή και στο τέλος του 1ου γύρου τον προσπέρασε.
Στον 12ο μόλις γύρο (από τους 56) με προβλήματα στο κιβώτιο εγκατέλειψε.

Το «τσίρκο» της F1 συνέχισε στο Watkins Glen των ΗΠΑ με την Ferrari απούσα επειδή το πρωτάθλημα είχε ήδη κριθεί.
Ο Jimmy είχε την pole, έφυγε μπροστά αλλά έχασε την πρωτοπορία από την πολύ πιο δυνατή BRM του Graham Hill στον 12ο γύρο.
Οι Αμερικανοί ενθουσιάστηκαν από την «βελούδινη» οδήγησή του αλλά και από το τολμηρό του προσπέρασμα στον Hill (19ος γύρος από τους 100) που του απέφερε την νίκη.
Μόνο στον Hill δεν έριξε γύρο.
Το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα σήμαινε ότι στον τελευταίο αγώνα της σαιζόν στη Νότια Αφρική αν κέρδιζε ο νεαρός Σκώτος με 2ο τον Hill θα ισοβαθμούσαν και το πρωτάθλημα θα πήγαινε στον Jimmy με 4 νίκες έναντι 3 του αντιπάλου του.
Υπενθυμίζουμε ότι στο πρωτάθλημα μετρούσαν μόνο οι 5 αγώνες από τους 9.

Τρεις μήνες μετά διεξήχθη ο τελευταίος αγώνας στην πίστα East London της Νότιας Αφρικής, όπου 90.000 θεατές περίμεναν ανυπόμονα τον νέο πρωταθλητή.

Ο Jimmy είχε την pole με τον Hill δίπλα του.
Με την εκκίνηση οδηγοί και θεατές έμειναν άναυδοι από την ευκολία με την οποία απομακρυνόταν  από την πανίσχυρη BRM δημιουργώντας σε 20 γύρους μια διαφορά 13΄΄ από τον Hill, αλλά στον 57ο γύρο το μοτέρ του άρχισε να βγάζει καπνούς από διαρροή λαδιών του κινητήρα και τελικά στον 62ο γύρο (από τους 82) μπήκε στα pits, πρόσθεσε λάδι, ξαναβγήκε πρώτος αλλά στον τελευταίο γύρο το μοτέρ δεν άντεξε και παρέδωσε το πνεύμα.
Νικητής και πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Graham Hill με BRM, ενώ ο άτυχος Jimmy παρηγορήθηκε απλώς με τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.


Clark 1963 1

To 1963 πάλι με την Lotus 25, ήλθε η καταξίωση με τέτοιο απόλυτο τρόπο που τρόμαξε εχθρούς και φίλους,..
Μετρούσαν τα 6 καλύτερα αποτελέσματα από 10 αγώνες και το ντροπαλό αγροτόπαιδο από την Σκωτία κέρδισε 7 νίκες, μία 2η θέση, μία 3η και μία εγκατάλειψη, και όλα αυτά...πασπαλισμένα με 7 poles και 5 ταχύτερους γύρους.

Στο Μονακό είχε την pole αλλά οι δύο BRM του Graham Hill και του Richie Ginther εκμεταλλευόμενες την υπέρτερη δύναμή τους πετάχτηκαν μπροστά.
Η συνέχεια ήταν αποκαρδιωτική και για τους δύο γιατί ο Jimmy πέρασε 2ος στον 5ο γύρο και στον 18ο ήταν πρώτος και απομακρυνόταν συνέχεια μέχρι και τον 78ο γύρο (από τους 100), όταν «κλείδωσε τις σχέσεις» το κιβώτιο ταχυτήτων και αναγκαστικά εγκατέλειψε.

Ο επόμενος αγώνας έγινε στο υγρό Spa και έμεινε στην ιστορία.
Στις κατατακτήριες λόγω προβλημάτων στο κιβώτιο ο Jimmy ξεκίνησε 8ος
Στην βρεγμένη πίστα έκανε μια εκκίνηση…πέρα από κάθε φαντασία και αμέσως εκτινάχθηκε στην πρώτη θέση.
Στον 17ο γύρο (από τους 32) ξέσπασε μια πρωτοφανής καταιγίδα συνοδευόμενη από πυκνή ομίχλη και εκεί ακριβώς αποδείχθηκε ότι η υπεροχή του σε τέτοιες συνθήκες πολλαπλασιαζόταν σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Ο τερματισμός τον βρήκε 4 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα εμπρός από τον 2ο Bruce McLaren με τους υπόλοιπους ένα γύρο πίσω, καταγράφοντας την μεγαλύτερη διαφορά που καταγράφηκε ποτέ στην επίσημη ιστορία της F1.
Ήταν η 2η νίκη του σε αυτό τον αγώνα και όλοι πλέον μιλούσαν με δέος για το «φάντασμα του Spa».

Ακολούθησε το Zandvoort που είχε την pole, με ένα ακόμη ατομικό του ρεκόρ.
Ο μόνος που κατάφερε από το να μην του «ρίξει γύρο» στον αγώνα ήταν...ο εαυτός του!

Στον αγώνα της Reims όπου έγιναν τραγελαφικά λάθη από τους διοργανωτές στην εκκίνηση υπέρ του Hill, είχε την pole και τελικά τερμάτισε με διαφορά 1΄ και 5΄΄ από τον Tony Maggs με Cooper.
Στο Silverstone μπροστά σε ένα τεράστιο πλήθος, παρά το ότι ξεκινούσε πρώτος, στην εκκίνηση έπεσε 5ος αλλά στον 4ο γύρο ήδη είχε περάσει τους πάντες και…χάθηκε.
Στο τέλος μόνο οι Surtees και Hill γλύτωσαν «τον γύρο».
Στους 4 τελευταίους αγώνες του δημιούργησε ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ…είχε την πρωτοπορία στους 244 από τους 247 γύρους!





Στο Nurburgring έφυγε πρώτος αλλά στην πρώτη στροφή το μοτέρ του παρουσίασε πρόβλημα (ρετάρισμα) με αποτέλεσμα να τον προσπεράσει ο Surtees με την Ferrari 156, αλλά ο ακατάβλητος Σκωτσέζος παρά το πρόβλημα συνέχισε να παλεύει σαν σκυλί μέχρι το τέλος και να τερματίσει εκεί εκμεταλλευόμενος και τις εγκαταλείψεις, σχεδόν 1,5 λεπτό πίσω από τον νικητή.
Σε αυτό τον αγώνα ο Βέλγος Willy Mairesse με την Ferrari 156 είχε μια άσχημη έξοδο στην στροφή Flugplatz, σκοτώνοντας έναν τραυματιοφορέα και διέλυσε το χέρι του, γεγονός που έβαλε τέλος στην καριέρα του.

Στην Monza η Ferrari 156 είχε αναθαρρήσει μετά την νίκη της στην Γερμανία μετά από σχεδόν 2 χρόνια κα με τον Surtees κέρδισε την pole.
O Clark ξεκίνησε 3ος, αλλά με την έναρξη του αγώνα μετά από συναρπαστικές μονομαχίες εξαφανίσθηκε εμπρός παίρνοντας την νίκη με διαφορά πάνω από 1,5 λεπτό από τον Richie Ginther με την BRM P57, που ήταν και ο μόνος που γλύτωσε «τον γύρο»

Ήρθε η σειρά του Watkins Glen και αυτή την φορά ο Graham Hill πήρε μια παλικαρίσια  pole, ενώ ο Jimmy ήταν 2ος.
Ακριβώς πριν την εκκίνηση του αγώνα παρουσίασε πρόβλημα η μπαταρία του μονοθεσίου με αποτέλεσμα να ξεκινήσει τελευταίος.
Ο αγώνας ήταν πράγματι υπέροχος με εναλλαγές στην πρώτη θέση μεταξύ Hill, Ginther με τις BRM, του Surtees  με Ferrari και του Dan Gurney με Brabham, αλλά τα μάτια όλων ήταν καρφωμένα στον ήδη πρωταθλητή Jimmy Clark ο οποίος τους αποζημίωσε με ένα ρεσιτάλ απίστευτης οδήγησης τερματίζοντας τελικά στην 3η θέση, ένα γύρο πίσω από τον νικητή Graham Hill.

Στην πίστα του Mexico City απλά τα πήρε όλα και έφυγε με τελική διαφορά πάνω από 1,5 λεπτό από τον Jack Brabham και τον Richie Ginther που ήταν και οι μόνοι που απέφυγαν τον «γύρο».
Σε αυτόν τον αγώνα ισοφαρίσθηκε το ρεκόρ των 6 νικών του Fangio σε μία σεζόν.



6. Champion 1963

Τέλος στην πίστα του East London, ο Jimmy είχε την pole και παρά το ότι πρόσκαιρα ο Brabham πήρε κεφάλι, τον προσπέρασε άνετα και ως συνήθως εξαφανίσθηκε τερματίζοντας με πάνω από 1 λεπτό διαφορά από τον 2ο Dan Gurney που ήταν και ο μόνος που γλύτωσε τον...καθιερωμένο πια γύρο και δημιουργώντας νέο ρεκόρ σε μια σεζόν με 7 νίκες σε 10 αγώνες.

Clark 1964

Το 1964  νέος team mate του ήταν ο Peter Arundell αρχικά και ο Mike Spence αργότερα.

Στο Monaco με την παλιά Lotus 25, είχε την pole και ως συνήθως εξαφανίσθηκε εμπρός, ώσπου έσπασε μία οπίσθια αντιστρεπτική ράβδος της ανάρτησης και σερνόταν στην πίστα.

Ο απίστευτος αυτός οδηγός χρειάσθηκε μόλις ένα γύρο για να προσαρμόσει την οδήγησή του και συνέχισε γράφοντας τους ίδιους χρόνους.
Ο μηχανικός Dick Scammel θυμάται ότι περνώντας από το σημείο που βρίσκονταν τα pits της ομάδας, ο Jimmy σήκωσε τον δεξί του αντίχειρα κάνοντας σήμα ότι «όλα καλά» μπροστά στους εμβρόντητους μηχανικούς του, με τις σπίθες να ξεπροβάλλουν πίσω από το μονοθέσιο.
Ο Colin Chapman για να αποφύγει μια πιθανή μαύρη σημαία τον κάλεσε στα pits για πρόχειρη επισκευή και όταν βγήκε ήταν ακόμη 3ος.
Άντεξε στωικά τα…χοροπηδητά του μονοθεσίου με το γκάζι στο πάτωμα μέχρι 4 γύρους πριν το τέλος όντας στην 2η θέση αλλά με όλο το σύστημα στήριξης της ανάρτησης...ξεχαρβαλωμένο αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει και πήρε την 4η θέση.

Ακολούθησε το Zantvoort πάλι με την Lotus 25 που ξεκίνησε 2ος αλλά αμέσως πήρε κεφάλι και νίκησε 1 λεπτό μπροστά από την Ferrari 158 του John Sertees που ήταν και ο μόνος στον ίδιο γύρο.

Μία από τα ίδια και στο Spa αλλά με την νέα Lotus 33 που στις κατατακτήριες δεν φαινόταν ανταγωνιστική παρουσιάζοντας πολλά «προβλήματα νηπιακής ηλικίας» και έτσι ξεκίνησε από την 6η θέση.

Στα χέρια του Jimmy όμως αυτά είχαν μικρή σημασία και έτσι στο τέλος του 1ου γύρου ήταν 3ος  παλεύοντας με τον Graham Hill για την 2η θέση, αλλά  στον 28ο γύρο αναγκαστικά μπήκε στα pits για συμπλήρωμα νερού στο ψυγείο του μονοθεσίου του.
Επανερχόμενος σαν 3ος  για πρώτη φορά και τελευταία φορά φάνηκε τυχερός, όταν οι κυριότεροι ανταγωνιστές του (Gurney, Hill, McLaren) έμειναν από βενζίνη με τον τελευταίο να τερματίζει σβηστός 1,6  δευτερόλεπτα πίσω από τον νικητή Clark.
Λίγες εκατοντάδες μέτρα μετά έμεινε και αυτός από βενζίνη.
Ήταν η 2η συνεχόμενη νίκη του σε αυτό τον αγώνα.

Στην Rouen της Γαλλίας είχε την pole και έμεινε εμπρός από τον Dan Gurney με την Brabham  μέχρι τον 31ο γύρο (από τους 57) που εγκατέλειψε από κινητήρα, όντας πρώτος.

Ήταν η σειρά του Brands Hatch που ο Jimmy είχε νέο team mate τον Mike Spence μετά τον πολύ σοβαρό τραυματισμό του Peter Arundell σε αγώνα της F2.
Έχοντας την pole ο Jimmy έφυγε μπροστά, νίκησε κάνοντας ταχύτερο γύρο και έχοντας 3 δευτερόλεπτα  τελική διαφορά από τον Hill.

Στο Nurburgring από 2ος εγκατέλειψε λόγω κινητήρα στον 7ο γύρο από τους 15 ενώ ήταν πρώτος, σε έναν αγώνα που επισκιάσθηκε στα δοκιμαστικά από τον θάνατο του Ολλανδού αριστοκράτη-οδηγού Carel Godin de Beaufort με την Porsche 718, που βγήκε και χτύπησε σε ένα δέντρο.

Στο Zeltweg της Αυστρίας από 3ος είχε από την πρώτη στιγμή πρόβλημα με τον επιλογέα ταχυτήτων καθώς δεν μπορούσε να αλλάζει ταχύτητες όποτε ήθελε αλλά όποτε μπορούσε και έπεσε στην 5η θέση.
Άλλος οδηγός στην θέση του θα τα είχε παρατήσει, όχι όμως ο φτιαγμένος από θεϊκή στόφα πιλότος που οδηγώντας εκπληκτικά πέρασε 2ος  προσπερνώντας τον μετέπειτα νικητή Bandini στον 9ο γύρο και άρχισε να κλείνει την διαφορά από τον πρώτο Dan Gurney, μέχρι που του έμεινε ο λεβιές ταχυτήτων στο χέρι και μόνο τότε εγκατέλειψε.
Για την ιστορία ήταν η πρώτη και μοναδική νίκη του Lorenzo Bandini με την Ferrari 156.

Στην Monza από 4ος εγκατέλειψε από κινητήρα, στον 27ο γύρο από τους 78.
Στο Watkins Glen είχε την pole, αρχικά έπεσε στην 4η θέση αλλά στον 13ο γύρο ήταν ήδη πρώτος οδηγώντας καταιγιστικά μέχρι τον 40ο γύρο που προβλήματα στο injection του μονοθεσίου έσβησαν αμέσως την τεράστια διαφορά που είχε δημιουργήσει.
Η Lotus αποφάσισε να φέρει στα pits και τους 2 πιλότους της για να ανταλλάξουν μονοθέσια στην προσπάθειά της να διατηρήσει τον παγκόσμιο τίτλο και παρά το ότι ο Jimmy πήρε την Lotus 33 από την Lotus 25 που είχε ξεκινήσει και βγήκε στις τελευταίες θέσεις, όρμησε απτόητος κατεβάζοντας συνεχώς το ρεκόρ ταχύτερου γύρου, έφθασε 2ος και ήταν θέμα χρόνου να προλάβει τον Hill αλλά στον 102 γύρο (από τους 110) νέο πρόβλημα στην αντλία βενζίνης έβαλε τέλος στην ηρωική προσπάθειά του.
Οι Αμερικανοί εντυπωσιάσθηκαν βαθιά από τον πιλότο που διέλυσε με 2 διαφορετικά μονοθέσια τον συναγωνισμό έστω και αν τελικά εγκατέλειψε.

Η σεζόν έκλεισε στην πίστα Mexico City και ο Jimmy ήθελε μόνο νίκη για τον παγκόσμιο τίτλο.
Στις κατατακτήριες «τρόμαξε» τους πάντες όντας 1 ολόκληρο δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον 2ο  Dan Gurney.
Στον αγώνα απλά εξαφανίσθηκε μπροστά μέχρι στον 58 γύρο (από τους 65), όταν εμφανίσθηκε η Νέμεσίς του (δηλαδή η διαρροή λαδιών του κινητήρα) στραγγίζοντας αργά και βασανιστικά τις ελπίδες του για τίτλο, όπως ακριβώς στράγγιζε από έλλειψη λαδιού  ο κινητήρας του ακριβώς ένα γύρο πριν το τέλος.
Τερμάτισε 5ος ένα γύρο πίσω από τον νικητή Gurney και ο τίτλος πήγε ανέλπιστα στον John Surtees με την Ferrari του.
Την χρονιά εκείνη μετρούσαν τα 6 από τα 10 αποτελέσματα και παρά τις 3 νίκες του έναντι 2 των Grahan Hill και John Surtees, η τύχη δεν τον ήθελε.
Στην τελική κατάταξη ήταν 3ος με 32 βαθμούς έναντι 39 του Hill και 40 του Surtees.



Clark 1965 1

Ό,τι του στέρησε η σκληρή τύχη το 1964 του το έδωσε άπλετα το 1965.
Ήταν τόσο εμφανής η υπεροχή του εκείνη την χρονιά που μόνο δέος προκαλούσε.
Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πως κατάφερνε με τόσο γλυκό και στρωτό τρόπο οδήγησης να οδηγεί στα όρια το μονοθέσιο και να βρίσκεται συνήθως 1 τουλάχιστον δευτερόλεπτο στον γύρο ταχύτερος από τον δεύτερο ανεξαρτήτως μονοθεσίου, πίστας και συνθηκών αγώνα.
Όσον αφορά την οδήγησή του στη βροχή η διαφορά του από τους υπόλοιπους ήταν απλά χαοτική.

Για τον αγώνα της Ν. Αφρικής δεν υπάρχουν σχόλια γιατί τα πήρε όλα και έφυγε (pole, νίκη, ταχύτερο γύρο).
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά λάθος οι διοργανωτές του έδειξαν την καρό σημαία 1 γύρο πριν το τέλος του αγώνα, αλλά ευτυχώς τους αγνόησε και ολοκλήρωσε κανονικά τον τελευταίο γύρο.

Στο Monaco αποφάσισε να μην λάβει μέρος γιατί ήθελε πολύ να αγωνισθεί στον αγώνα  Indianapolis που διεξαγόταν την ίδια ακριβώς ημέρα.
Έτσι έχασε την ευκαιρία να κερδίσει αυτόν τον αγώνα που έλειπε από την συλλογή του!

Στο βροχερό Spa ξεκίνησε πίσω από τον Graham Hill αλλά τον πέρασε πριν καν συμπληρωθεί ο 1ος γύρος αποδεικνύοντας ότι στην βροχή ήταν ανίκητος.
Να σημειωθεί ότι οδήγησε τα ¾ του αγώνα με το ένα χέρι γιατί το άλλο κρατούσε συνεχώς τον λεβιέ ταχυτήτων γιατί «πέταγε τις ταχύτητες».
Αυτή η «λεπτομέρεια» έγινε γνωστή από δημοσιογράφο μετά τον θάνατό του γιατί δεν επιθυμούσε την αυτοπροβολή του.
Παρ όλα αυτά πήρε την νίκη με σχεδόν 1 λεπτό διαφορά από τον Jackie Stewart και με ταχύτερο γύρο.
Ήταν η 4η συνεχόμενη φορά που νικούσε τον συγκεκριμένο αγώνα.





Στο Clermont-Ferrand τα πήρε όλα pole, νίκη και ταχύτερο γύρο τερματίζοντας 27 δευτερόλεπτα εμπρός από τον Stewart.

Στο Silverstone είχε την pole, έφτιαξε μια τεράστια διαφορά από τον Hill, αλλά στους τελευταίους γύρους ο κινητήρας του άρχισε να ρετάρει και ίσα που πρόλαβε να νικήσει 3 δευτερόλεπτα εμπρός από τον ανταγωνιστή του που είχε και τον ταχύτερο γύρο.
Ήταν η 4η συνεχόμενη νίκη στον αγώνα της πατρίδας του, και η μόνη φορά που τις 5 πρώτες θέσεις κατέλαβαν Βρετανοί πιλότοι.

Στο Zantvoort ξεκίνησε 2ος  αρχικά έπεσε 3ος αλλά στον 5ο γύρο πέρασε πρώτος και νίκησε με 8΄΄ διαφορά από τον Stewart και με ταχύτερο γύρο.

Στο Nurburgring είχε την pole με πάνω από 3 δευτερόλεπτα διαφορά από τον Stewart και στον αγώνα όχι μόνο εξαφανίσθηκε μπροστά, αλλά επιχείρησε και πέτυχε το αδιανόητο: να σπάει σε κάθε γύρο το ρεκόρ του προηγούμενου μέχρι και τον τερματισμό και μόνο μετά την δραματική έκκληση της ομάδας του ανέκοψε τον φρενήρη ρυθμό του και πήρε απλώς την νίκη με 16΄΄ από τον Hill που του έδινε το Πρωτάθλημα με το απόλυτο ρεκόρ (μετρούσαν τα 6 από τα 10 αποτελέσματα).

Στην Monza είχε την pole και έφυγε μπροστά αλλά οι δύο πολύ πιο δυνατές BRM P261 με τους Hill και Stewart έμειναν κολλημένες πίσω του και οι τιφόζι απόλαυσαν ένα θαυμάσιο θέαμα με συνεχή slipstreaming μέχρι τον 63ο γύρο (από τους 76) που ο Jimmy εγκατέλειψε από αντλία βενζίνης με τελικό νικητή τον Jackie Stewart στην πρώτη του νίκη μόλις στον 8ο αγώνα του.

Ήταν η σειρά του Watkins Glen όταν ξεκίνησε πίσω από τον Graham Hill αλλά στον 2ο γύρο εφόρμησε αποφασιστικά, πέρασε πρώτος αλλά ξανάπεσε 2ος στον 5ο γύρο από τον πεισματάρη Hill.
Στον 12ο μόλις γύρο (από τους 110) εγκατέλειψε από κινητήρα.
Στο Mexico City είχε την pole αλλά αμέσως αντιμετώπισε πρόβλημα στον κινητήρα του και εγκατέλειψε μόλις στον 9ο γύρο (από τους 65).

Συμπερασματικά και στους 6 αγώνες που νίκησε το 1965 ήταν εμπρός από την αρχή μέχρι το τέλος κάθε αγώνα: ένα απλησίαστο ρεκόρ από οποιονδήποτε πιλότο.
6 pole positions και 6 ταχύτεροι γύροι διάνθισαν τον θρίαμβό του εκείνη τη χρονιά.



Clark Watkins Glen 1966

Το 1966 άλλαξε ολοκληρωτικά το τοπίο και θεσπίστηκαν οι 3λιτροι κινητήρες ανεξαρτήτως αριθμού κυλίνδρων.
Κάποιες ομάδες «πιάστηκαν στον ύπνο» και μεταξύ αυτών η Lotus η οποία με τον Clark και τον Arundell θα χρησιμοποιούσε τους παλιούς κινητήρες της Climax (V8 με 244 ίππους).
Η BRM με τους Stewart και Graham Hill είχε τους 3λιτρους Η16 με 400 ίππους, η Ferrari τους δικούς της 12κύλινδρους 3λιτρους (με 360 ίππους), η Brabham τον αξιόπιστο 3λιτρο V8 της  Αυστραλιανής Repco (με 315 ίππους), και η Cooper τον παλιό 3λιτρο V12 της Maserati επίσης με 360 ίππους.

Με αυτά τα δεδομένα ξεκίνησε η σεζόν από το Monaco όπου ο Jimmy με το 2λιτρο μονοθέσιο του 1965 πήρε την pole αφήνοντάς τους όλους να προσπαθούν να καταλάβουν τι έκανε.
Στον αγώνα όμως αντιμετώπισε αμέσως πρόβλημα με το κιβώτιο και έπεσε πίσω διατηρώντας όμως την 5η θέση όταν παρουσιάσθηκε νέο πρόβλημα στην ανάρτηση και εγκατέλειψε τελικά στον 60ο γύρο.
Για την ιστορία, στον αγώνα τερμάτισαν μόνο 4 μονοθέσια.

Στο Spa παρουσιάστηκε η νέα Lotus-BRM 43, αλλά μόνο στα χέρια του Peter Arundell.
Πολλά μηχανικά προβλήματα του δίλιτρου κινητήρα οδήγησαν τον Jimmy στην 10η θέση της εκκίνησης.
Με την έναρξη του αγώνα ξέσπασε καταιγίδα και όλοι ανεξαιρέτως πλην αυτού έκαναν τετ α κε αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να επωφεληθεί γιατί έμεινε στον 1ο γύρο από μοτέρ.
Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως η υπέροχη ενέργεια του Graham Hill που αφού γλύτωσε χωρίς ζημιές με το δικό του τετ α κε σταμάτησε και εγκατέλειψε τον αγώνα για να βοηθήσει τον team mate του Jackie Stewart ο οποίος τούμπαρε και παγιδεύτηκε κάτω από το μονοθέσιό του και με σπασμένη ωμοπλάτη και πλευρά, ανήμπορος να κινηθεί, λούστηκε με βενζίνη και ήταν ένα μικρό θαύμα που διασώθηκε πριν ξεσπάσει φωτιά.
Μόνο 5 μονοθέσια τερμάτισαν από τα 7 που διασώθηκαν από το αρχικό τετ α κε.

Στην Reims και στις κατατακτήριες ο Jimmy χτυπήθηκε από….ένα πουλί στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να τραυματισθεί στο μάτι και δεν έλαβε μέρος στον αγώνα.
Στο Brands Hatch o Jimmy με τον 2λιτρο κινητήρα της Lotus 33, ήταν 5ος στην εκκίνηση και στον αγώνα μένοντας από φρένα έκανε pit stop για αλλαγή στα τακάκια.
Βγαίνοντας τελευταίος έκανε έναν -κατά γενική ομολογία- φανταστικό αγώνα μπροστά στους συμπατριώτες του και προσπερνώντας σαν σίφουνας ακόμη και τις 2 τρίλιτρες Cooper Maserati των Surtees και Rindt τερμάτισε 4ος.

Στο Zandvoort ξεκίνησε από την 3η θέση και πέρασε 2ος , και έδωσε μία ακόμη σπάνια παράσταση μονομαχώντας με τα 3λιτρα θηρία.
Στον 27ο γύρο έκανε την μαγική του κίνηση, πέρασε και τον Brabham για την πρωτιά και όχι μόνο αυτό αλλά απομακρυνόταν συνεχώς αφήνοντας τους πάντες να αναρωτιόνται αν ήταν πραγματικότητα ή όνειρο αυτό που βίωναν.
Στον 76ο γύρο από τους 90 η Lotus άρχισε να υποφέρει από σοβαρούς κραδασμούς στον κινητήρα που τελικά ράγισαν την αντλία νερού.
Παρά το  αναπόφευκτο pit stop για να προσθέσει νερό στο ψυγείο του, τερμάτισε 3ος  κατορθώνοντας να μείνει εμπρός από τον Stewart, 2 γύρους πίσω από τον νικητή Jack Brabham.
Όλοι υποκλίθηκαν στην τρομακτική του ικανότητα να αντιμάχεται στα ίσια μονοθέσια που υπερτερούσαν σε δύναμη από 70 μέχρι 150 ίππους και όχι φυσικά με τίποτα τυχαίους πιλότους.

 

Στο απαιτητικό Nurburgring  αποδείχθηκε περίτρανα πόσο μεγάλο ρόλο έπαιζε ο οδηγός εκείνα τα χρόνια.
Ο Jimmy έδωσε ένα ακόμη δείγμα της μεγάλης του αξίας –πάντα με τον παλιό κινητήρα- κατακτώντας την pole!
Στον αγώνα όμως αυτή τη φορά δεν άντεξε στην επίθεση των πανίσχυρων ανταγωνιστών του και σταδιακά έπεσε πίσω στην 5η θέση.
Προσπαθώντας να κλείσει την διαφορά με τους πρώτους στον 13ο γύρο (από τους 15) έκανε το 4ο λάθος (και τελευταίο) στην καριέρα του με αποτέλεσμα να βγει εκτός πίστας και να συντριβεί ενώ αυτός βγήκε ανέπαφος.
Δυστυχώς κάποιος άλλος όμως δεν ήταν τόσο τυχερός, γιατί ο ταχύτατος αυτός αγώνας σε υγρό οδόστρωμα σημαδεύτηκε από την σύγκρουση του John Taylor με την Matra MS5 του Jackie Ickx με αποτέλεσμα η Brabham-BRM του πρώτου να αρπάξει φωτιά δημιουργώντας φρικτά εγκαύματα στον οδηγό του, που πέθανε στο νοσοκομείο 1 μήνα μετά.
Η αναγγελία από τα μεγάφωνα της εγκατάλειψής του, δημιούργησε συνωστισμό από τα ΜΜΕ στα pits, ακριβώς γιατί ήταν είδηση λόγω της σπανιότητάς της.
Όμως άδικα τον περίμεναν, αυτός έμεινε εκεί δίπλα στο μονοθέσιό του μελετώντας την γωνία...διαφυγής του από την πίστα.
Όταν μετά το τέλος του αγώνα η ομάδα έστειλε ένα φορτηγό να μαζέψει ότι είχε απομείνει από το μονοθέσιο, οι μηχανικοί έκπληκτοι είδαν αυτόν το σεμνό άνθρωπο να τους βοηθά να το ανεβάσουν στο όχημα και μετά να κάθεται μαζί τους στην καρότσα χωρίς ίχνος έπαρσης.
Πως θα ήταν δυνατόν να μην κερδίσει την λατρεία και των σεβασμό όλων;

Στην Monza επιτέλους ο Clark είχε τον 16κύλινδρο σε σχήμα Η της BRM (ουσιαστικά δύο V8 των 1500cc ο ένας πάνω από τον άλλον με 400 ίππους) στην νέα Lotus-BRM 43 και κατετάγη 3ος στις κατατακτήριες.
Ο κινητήρας όμως δεν βοηθούσε σε ρυθμό αγώνα.
Έτσι στον αγώνα έχανε θέσεις και τελικά εγκατέλειψε με πρόβλημα στο κιβώτιο στον 58ο γύρο.
Να σημειωθεί ότι σε αυτόν τον αγώνα έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους δύο νέοι τρίλιτροι κινητήρες, ο Honda V12 RA273 και ο Weslake V12.

Στο Watkins Glen προβλήματα με το φοβερά πολύπλοκο νέο κινητήρα, τον ανάγκασαν να εκκινήσει 2ος  (0,1 δευτ. διαφορά από τον Brabham).
Την νύχτα πριν τον αγώνα...δανείστηκαν νέο κινητήρα (6 άτομα απαιτούνταν για να τον σηκώσουν!) που ήταν εντελώς αδοκίμαστος και με αυτόν ρίχτηκε στον αγώνα με πάθος.
Ο κινητήρας (όπως και η ανάρτηση) αυτή την φορά άντεξε και ο Jimmy παρά το ότι αρχικά έπεσε 4ος, πέτυχε μια λαμπρή νίκη, παρά την επανάληψη του φαινομένου…διαρροής λαδιών του κινητήρα,  ενώ πίσω του κανείς δεν τερμάτισε στον ίδιο γύρο.
Ήταν η πρώτη του νίκη εκείνη την χρονιά αλλά και η πρώτη (και μοναδική) νίκη του 16κύλινδρου κινητήρα της BRM.
Πλάνα από εκείνον τον αγώνα χρησιμοποιήθηκαν από τον παρόντα John Frakenheimer και τον ηθοποιό James Garner για την ταινία Grand Prix.
Το χρηματικό έπαθλο για την νικήτρια ομάδα έφθασε στο ποσό των 20.000 δολαρίων, ποσό εξωφρενικά μεγάλο για την εποχή εκείνη.

Τέλος στο Mexico ξεκίνησε πάλι 2ος αλλά εγκατέλειψε από κιβώτιο μόλις στον 9ο γύρο.

Παρά το ότι στους 5 από τους 8 αγώνες που έλαβε μέρος είχε τον αδύναμο 2λιτρο κινητήρα κατέλαβε την αξιοπρεπέστατη 6η θέση στην τελική κατάταξη.
Την χρονιά αυτή αποδείχθηκε με τον πιο πειστικό τρόπο, ότι ένας οδηγός μπορούσε να κάνει την διαφορά, ανεξαρτήτως μονοθεσίου.


Clark Silverstone 1967

Το 1967 με την Lotus 43 και με νέο team mate τον Graham Hill, στο Kyalami ταλαιπωρήθηκε και πάλι από τον κινητήρα ξεκινώντας 3ος και εγκαταλείποντας στον 22ο γύρο (από τους 80) σε έναν αγώνα που οι Ferrari και McLaren δεν συμμετείχαν.

Στο Monaco δοκίμασε με την παλιά Lotus 33 αλλά συνέβησαν τα ίδια όταν ξεκινώντας από την 5η θέση εγκατέλειψε στον  42ο γύρο, κάνοντας όμως ρεκόρ ταχύτερου γύρου.
Ο αγώνας σημαδεύτηκε από το δυστύχημα στον 82ο γύρο, όταν ο Lorenzo Bandini  ανετράπη και παγιδεύτηκε κάτω από την Ferrari 312 που έπιασε φωτιά.
Πέθανε 3 ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο από καθολικά εγκαύματα.

Στο Zandvoort εμφανίσθηκε επιτέλους ο πολυαναμενόμενος κινητήρας Ford Cosworth DFV που τοποθετήθηκε στην ειδικά σχεδιασμένη για να τον δεχθεί Lotus 49.
Ο  Jimmy είχε προβλήματα με τον νέο κινητήρα που τον ταλαιπώρησαν στις κατατακτήριες και ξεκίνησε τον αγώνα από την 8η θέση.
Σταδιακά προσπέρασε τους πάντες και τερμάτισε νικητής σχεδόν 25 δευτερόλεπτα εμπρός από τον Jack Brabham, προσφέροντας την πρώτη νίκη του θρυλικού κινητήρα στην πρώτη του εμφάνιση και φυσικά τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.



12. Clark - Hill

Στο Spa πήρε την pole με 3 δευτερόλεπτα διαφορά από τον δεύτερο Dan Gurney, αλλά στον αγώνα χρειάστηκε να αλλάξει μπουζί που τον έριξαν τελικά στην 6η θέση.
Στον αγώνα αυτό ο Mike Parks με Ferrari που είχε αντικαταστήσει τον άτυχο Bandini, πάτησε λάδια από την BRM του Stewart και συνετρίβη με πολλαπλά κατάγματα στα πόδια, σπασμένο καρπό και σοβαρό κτύπημα στο κεφάλι που έθεσαν τέλος στην καριέρα του.

Στον αγώνα της Γαλλίας που εκτάκτως έγινε στην πίστα Bugatti στο Le Mans (με παρουσία μόνο 20.000 θεατών) ξεκίνησε από την 4η θέση.
Στον 5ο ήδη γύρο είχε τεθεί επικεφαλής του team mate του που είχε την pole αλλά τελικά εγκατέλειψε στον 24ο γύρο (από τους 80) από μετάδοση.

Στο Silverstone ο Clark πεισμωμένος από τις μέχρι τότε ατυχίες του πήρε την pole 1 δευτερόλεπτο εμπρός από τον Hill και στον αγώνα έφυγε εμπρός, έχασε το προβάδισμα από τον Hill στον 26ο γύρο αλλά στον 55ο πήρε πάλι την πρωτοπορία  και τελικά και τη νίκη, 13 δευτερόλεπτα εμπρός από τον δεύτερο Denny Hulme.

Στο Nurburgring  συνέχισε με το ίδιο πείσμα και πήρε την pole μρ σχεδόν 10 δευτερόλεπτα διαφορά από τον Denny Hulme αφήνοντας τους πάντες με το στόμα ανοιχτό.
Στον αγώνα έφυγε εμπρός με τρομερό ρυθμό αλλά δυστυχώς στον 4ο μόλις γύρο (από τους 15) επιβράδυνε δραματικά και εγκατέλειψε από μετάδοση. 

Ακολούθησε ο Καναδάς στο Mosport Park όπου οι Clark –Hill έκαναν το 1-2 στις κατατακτήριες και στον αγώνα σε βρεγμένη πίστα ο Jimmy έφυγε μεν εμπρός αλλά ο κινητήρας του παρουσίαζε «κοψίματα» οφειλόμενα σε προβληματική ανάφλεξη που επιτεινόταν από την τρομερή υγρασία και στον 22ο γύρο έπεσε 3ος , μόλις όμως στέγνωσε η πίστα κατάπιε τους πάντες και βρέθηκε επικεφαλής στον 58ο γύρο.
Η βροχή όμως άρχισε και πάλι όπως και τα προβλήματα στην ανάφλεξή του που παρέδωσε το πνεύμα στον 68ο γύρο (από τους 90) και εγκατέλειψε όντας επικεφαλής του αγώνα.

Στην Monza (που το slipstreaming εύρισκε την αποθέωσή του) ο Jimmy έκανε τον κορυφαίο αγώνα της καριέρας του.


Δεν αποτελούσε πλέον έκπληξη η pole που κέρδισε αν και τα προβλήματα του κινητήρα εμφανίσθηκαν και πάλι.
Στην εκκίνηση έπεσε 4ος αλλά στο τέλος του 3ου γύρου ήταν πάλι πρώτος μονομάχησε άγρια με τον Denny Hulme έχασε και ξανακέρδισε την πρωτιά, όταν αναγκάσθηκε να μπει στα pits με κλαταρισμένο ελαστικό και όταν τελικά βγήκε ήταν τελευταίος, ένα γύρο πίσω.

Αυτό που ακολούθησε οι τυχεροί θεατές δεν επρόκειτο να το ξεχάσουν.

Οδηγώντας με μια απόδοση βγαλμένη κατευθείαν από τα παραμύθια, προσπερνώντας τους πάντες με πιθανούς και απίθανους τρόπους και χρησιμοποιώντας το slipstreaming με θανάσιμη αποτελεσματικότητα, ισοφάρισε τον χρόνο που είχε πετύχει στην pole (1.28.5) και επέστρεψε στην πρώτη θέση στις αρχές του τελευταίου γύρου (68ος) όταν κατ' άλλους μεν παρουσιάστηκε σοβαρό πρόβλημα στην αντλία βενζίνης του, κατ' άλλους δε από έλλειψη βενζίνης από την υπερβολική του προσπάθεια (το πιο πιθανό), έχασε το προβάδισμα.

Το ζήτημα είναι ότι τερμάτισε με το μονοθέσιο να ρολάρει, 23 δευτερόλεπτα  πίσω από τους John Surtees και Jack Brabham γνωρίζοντας την αποθέωση με θυελλώδη χειροκροτήματα από τους ιπποτικούς τιφόζι!

Στο Watkins Glen το πρωτάθλημα κατασκευαστών είχε ήδη κατακτηθεί από την Brabham Repco ενώ των οδηγών παιζόταν ανάμεσα στον Brabham και τον Hulme.
Οι δύο Lotus έκαναν το 1-2 στις κατατακτήριες με τον Hill μπροστά από τον Clark.
Στον αγώνα ο Jimmy έπεσε αρχικά τρίτος πίσω από τον Gurney αλλά όταν ξεκίνησε την αντεπίθεσή του δεν μπορούσε κανείς να τον σταματήσει.
Στον 41ο γύρο πέρασε πρώτος (από τους 108) και τον έχασαν όλοι από τα μάτια τους αλλά εντελώς ξαφνικά 2 γύρους πριν το τέλος η ανάρτησή του κατέρρευσε.
Οποιοσδήποτε άλλος θα εγκατέλειπε τον αγώνα από την στιγμή που το πρωτάθλημα είχε πλέον χαθεί αλλά όχι ο αδάμαστος αυτός πιλότος.
Σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο αυτόματα προσάρμοσε την οδήγησή του σε ένα μονοθέσιο που…έγερνε μονόπατα και μέσα σε γενικό θαυμασμό πήρε την νίκη 6 δευτερόλεπτα εμπρός από τον Hill και κανέναν άλλο στον ίδιο γύρο.

Στον τελευταίο αγώνα της σεζόν στο Mexico City ο Jimmy είχε και πάλι την pole αλλά στην εκκίνηση ο Gurney τον χτύπησε από πίσω, του στράβωσε την εξάτμιση και έτσι έπεσε τρίτος.
Αμέσως πέρασε στην επίθεση και περνώντας την Ferrari 312 του Amon και τον Hill σύντομα ήταν και πάλι πρώτος ανοίγοντας με εντυπωσιακό τρόπο την διαφορά από τους υπόλοιπους όταν ο συμπλέκτης του έπαψε να λειτουργεί.
Συνέχισε απτόητος αλλάζοντας ταχύτητες μόνο με το αυτί και κέρδισε μια πειστική νίκη (και με ταχύτερο γύρο) 1,5 λεπτό εμπρός από τον Brabham και κανέναν άλλο στον ίδιο γύρο.

Το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς πήγε στον Denny Hulme παρά το ότι ο 3ος τελικά Clark είχε διπλάσιες νίκες  από τους 2 πρώτους (4 έναντι 2).
Παρά την εύλογη πικρία του όμως, στο βάθρο έκανε μια κίνηση που απέδειξε ότι εκτός από τεράστιος οδηγός ήταν και τεράστιος άνθρωπος.

Κάλεσε τον 3ο του αγώνα που ήταν ο πρωταθλητής να μοιραστούν το στεφάνι της νίκης.
Αμήχανος και διστακτικός ο Denny Hulme τελικά ενέδωσε, ενώ το πλήθος ενθουσιασμένο από την κίνηση και την τελική εικόνα τους αποθέωσε.



Clark 1968

Το 1968 ξεκίνησε με την Lotus να έχει επιτέλους τιθασεύσει τα προβλήματα των μονοθεσίων της, πράγμα που δεν άφηνε καμιά αμφιβολία ποιος θα ήταν ο πρωταγωνιστής της χρονιάς.
Ο Clark με team mate του τον Hill φρόντισε να το επιβεβαιώσει αμέσως  την Πρωτοχρονιά του 1968 στον πρώτο αγώνα στο Kyalami της Νότιας Αφρικής.
Ένας σεληνιασμένος Jimmy στις κατατακτήριες άφησε τον team mate του 1 ολόκληρο δευτερόλεπτο πίσω.
Στον αγώνα ο Stewart πετάχτηκε μπροστά αλλά στον 2ο γύρο ο Jimmy πέρασε εμπρός και νίκησε με διαφορά 25 δευτερολέπτων εμπρός από τον Hill, κάνοντας φυσικά και τον ταχύτερο γύρο.
Ο αγώνας χαρακτηρίσθηκε από τα οδυνηρά εγκαύματα που υπέστη ο Ludovico Scarfiotti  όταν η Cooper Maserati  παρουσίασε διαρροή ψυκτικού υγρού που ζεμάτισε τον άτυχο πιλότο.
Ειδικά για τον Jimmy αξιοσημείωτο είναι ότι ήταν η 11η φορά που κατόρθωνε να παίρνει pole,νίκη και ταχύτερο γύρο στον αγώνα με ένα απλησίαστο ποσοστό που έφθανε το 15,28% των αγώνων του.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η νίκη αυτή ήταν το κύκνειο άσμα του στην F1 (όπως επίσης και του Mike Spence με την BRM που σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά του Indianapolis 500 λίγους μήνες αργότερα).
Ο επόμενος αγώνας στην Ισπανία είχε προγραμματισθεί...4,5 μήνες μετά.

 

Στις 7 Απριλίου 1968 ενώ αρχικά ήταν προγραμματισμένο να αγωνισθεί στον αγώνα σπορ αυτοκινήτων BOAC 1000 στο Brands Hatch, εκείνος προτίμησε να συμμετάσχει σε έναν αγώνα της Formula 2 στο Hockenheim με όλη την παλιοπαρέα της F1 παρούσα.
Στον 5ο γύρο της πρώτης σειράς και μακριά από τους θεατές συνέβη το μοιραίο.

Μοναδικός μάρτυρας του μοιραίου ατυχήματος ήταν ένας κριτής ο οποίος δήλωσε ότι το μονοθέσιο έκανε ξαφνικά αριστερά, βγήκε εκτός πίστας, έκανε μερικές τούμπες στον αέρα και καρφώθηκε σε ένα δέντρο.



14. Clark Crash

Ο Jimmy σκοτώθηκε επί τόπου με κάταγμα στο κρανίο και σπασμένο λαιμό.
Δύο ώρες αργότερα οι 80.000 θεατές πληροφορήθηκαν από τα μεγάφωνα την θλιβερή είδηση.
Όλοι ανεξαιρέτως οι συνάδελφοί του απέκλεισαν το ενδεχόμενο ανθρώπινου λάθους και μετά από πολύμηνες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα κλαταρισμένο πίσω αριστερά ελαστικό ήταν η αιτία, ενώ αναφέρθηκε και η θεωρία (από τον Derek Bell που ακολουθούσε) ξαφνικού μπλοκαρίσματος του κινητήρα (έσβησε) από την μηχανική μονάδα παρακολούθησης που ήταν συνδεδεμένη σε αυτόν και άφησε ακυβέρνητο το μονοθέσιο με ταχύτητα 160 μιλίων.
Ήταν μόλις 32 ετών και 34 ημερών.

To πρωτάθλημα του 1968 κατέληξε στον Graham Hill και εκείνος με μια μεγαλειώδη κίνηση φώναξε γύρω του όλο το team της Lotus και σήκωσαν το κύπελλο αφιερώνοντάς το στον team mate του.
Προς τιμήν τους και όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι πιλότοι συμφώνησαν για την αφιέρωση στον μεγάλο απόντα.

 

Συμμετοχές σε άλλα είδη αγώνων:

Tasman Series Cup

Clark Australia Tasman Series 1968

Οι αγώνες αυτοί πήραν το όνομά τους από την περιοχή διεξαγωγής τους (4 αγώνες στην Αυστραλία και 4 αγώνες στην Νέα Ζηλανδία) κατά τους 2 πρώτους μήνες κάθε έτους και συμμετείχαν όλοι οι πιλότοι αλλά με παλαιότερα μονοθέσια της Φόρμουλα 1.

Το 1965 ο Jimmy αναδείχθηκε πρωταθλητής με 4 νίκες μία 2η θέση και 1 εγκατάλειψη σε 7 αγώνες.
Το 1967 ήταν και πάλι πρωταθλητής με 3 νίκες και 3 δεύτερες θέσεις σε 6 αγώνες.
Το 1968 (από τις 6 Ιανουαρίου 1968 μέχρι τις 4 Μαρτίου) και αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής (4 νίκες 1 δεύτερη θέση, 1 πέμπτη θέση και 2 εγκαταλείψεις σε 8 αγώνες).

Indianapolis 500

Clark Indy 1965

Το 1963 οι Αμερικανοί υποδέχθηκαν με χαμόγελα συγκατάβασης τους…περίεργους Ευρωπαίους και το mid-engined μονοθέσιο (Lotus 29 με μεγαλύτερο μήκος για να χωρέσει τον κινητήρα της Ford 4.2 λίτρων), που ήλθε να κοντράρει τα ανίκητα μέχρι τότε Front Engined μονοθέσια.
Το χαμόγελο όμως αμέσως πάγωσε στα χείλη τους.
Ακριβώς έναν χρόνο πριν, έγινε ένα διασκεδαστικό περιστατικό.

Κάθε νεοεμφανιζόμενος οδηγός έπρεπε να περάσει τα test καταλληλότητας μέσα στην πίστα, από ένα κλιμάκιο της USAC.
Οι παρατηρητές εντυπωσιάσθηκαν από την ακρίβεια των κινήσεων του Βρετανού αλλά έκαναν μια παρατήρηση που ανέφερε ότι «Στον 1ο γύρο και στην έξοδο της στροφής 4 το μονοθέσιο…ταλαντεύθηκε λίγο» προσπαθώντας να δημιουργήσουν σοβαρό θέμα.
Ο Clark απάντησε ήρεμα:

Μήπως δεν προσέξατε τον λαγό που διέσχιζε την πίστα;
Δεν ήθελα να τον χτυπήσω!!!

Τη δημοσιότητα του γεγονότος εκμεταλλεύθηκαν εμπορικά οι διοργανωτές του Milwaukee, που κάλεσαν τους Άγγλους να αποδείξουν την αξία τους και στην δική τους πίστα.

Στις εξέδρες της πίστας σημειώθηκε το αδιαχώρητο (35.092 θεατές) για να δουν από κοντά τον ξακουστό πιλότο.
Ο Clark τους αποζημίωσε κυριαρχώντας στις δοκιμές και στις κατατακτήριες όπου κυριολεκτικά συνέτριψε το ρεκόρ πίστας, που κατείχε από το 1961 ο Don Branson με 34.09 με ένα «ξερό» 32.93 που σήμαινε μέση ταχύτητα 175,9 χλμ.

Στον αγώνα αρκέστηκε απλά στα τυπικά, δηλαδή νίκησε με τρομερό ρυθμό ρίχνοντας γύρο και στον 2ο της κατάταξης Αμερικανό A..J. Foyt.
Το πρώτο Αμερικάνικο οχυρό είχε πέσει και με πάταγο μάλιστα.

Τρελαμένοι οι Αμερικανοί κάλεσαν το team και στο Trenton New Jersey.
Νέο ρεκόρ προσέλευσης σημειώθηκε, γιατί όλοι ήθελαν να δουν τον gentleman Jimmy με την «φοβερή μηχανή του» αλλά δυστυχώς παρουσιάστηκε μηχανική βλάβη ενώ προηγείτο και εγκατέλειψε.

Το 1964 επανέλαβε την προσπάθεια στο Indy και αυτή την φορά πήρε την pole με μέση ταχύτητα 255,6 χιλιόμετρα την ώρα.
Στον αγώνα οδήγησε για 14 γύρους πριν πέσει πίσω λόγω προβλήματος στην ανάρτηση και τελικά εγκατέλειψε στον 47 γύρο.
Ο αγώνας αυτός στιγματίσθηκε από την σύγκρουση και τον θάνατο των Αμερικανών Dave Macdonald και Eddie Sachs στον 1ο μόλις γύρο όταν ο πρώτος «έχασε» το μονοθέσιο στην επικλινή πίστα και χτυπώντας στον εξωτερικό τοίχο εξερράγη (δεν είχαν θεσπισθεί τα ρεζερβουάρ ασφαλείας) και σαν πύρινη μπάλα κατεβαίνοντας χαμηλότερα συμπαρέσυρε και μετέδωσε την φωτιά και στον άτυχο δεύτερο, διακόπτοντας για πρώτη φορά στην ιστορία του το διάσημο αγώνα.




Το 1965 όμως ο Jimmy με την Lotus 38 ήλθε αποφασισμένος όσο ποτέ, θυσιάζοντας τον αγώνα του Μονακό που διεξαγόταν την ίδια ακριβώς ημερομηνία.
Αλλά και οι Αμερικανοί δεν είχαν μείνει άπραγοι γιατί δεν τους διέφυγε της προσοχής ότι την προηγούμενη χρονιά μια λάθος επιλογή ελαστικών στην ουσία είχε στερήσει την νίκη από τον Jimmy.
Για να προστατεύσουν  την πιθανότητα να τους πάρει την νίκη μη Αμερικανός έκαναν ότι μπορούσαν δηλαδή προμηθεύτηκαν αρκετές Lotus 38, επιστράτευσαν τον καλύτερο οδηγό τους εκείνη την εποχή, τον A. J. Foyt, να την οδηγήσει με πολυήμερες δοκιμές, αλλά για σιγουριά και τον Dan Gurney (ενεργό οδηγό στην F1 από το 1959) με ίδιο μονοθέσιο, και πιστοποιώντας τις αδυναμίες τους 6 μόνο μονοθέσια από τα 33 που έλαβαν μέρος ήταν front-engined.
Το αποτέλεσμα αυτής της συστηματική προετοιμασίας ήταν στις επίσημες δοκιμές ο Clark να είναι 2ος πίσω από τον Foyt στο μέσον της πρώτης σειράς me 3o το Gurney.

Στην εκκίνηση έφυγε εμπρός ο Foyt αλλά στο τέλος του 1ου γύρου ο Jimmy πέρασε πρώτος για να ξαναπέσει 2ος στον 2ο γύρο, μονομαχώντας ρόδα με ρόδα και από τον 3ο γύρο ξαναπέρασε εμπρός οριστικοποιώντας την πρωτιά.
Οδηγώντας στην ιδιόμορφη πίστα σαν από καιρό νίκησε και μάλιστα κατά γενική ομολογία εύκολα έχοντας την πρωτοπορία στους 190 από τους 200 γύρους (μόνο κατά τον ανεφοδιασμό του έμεινε προσωρινά 2ος) και έγραψε ιστορία ως ο πρώτος μη Αμερικανός οδηγός που νικούσε τον φημισμένο αγώνα από το 1916 που ξεκίνησε, με νέο ρεκόρ μέσης ταχύτητας τα 150,686 μίλια την ώρα.
Οι πάνω από 250.000 θεατές μούδιασαν από την κατάρρευση του αήττητου αλλά χειροκρότησαν ιπποτικά τον μεγάλο θριαμβευτή και εκτίμησαν τις λιγόλογες και σεμνές δηλώσεις του στα δεκάδες τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα της Ηπείρου που ήταν παρόντα.
Να σημειωθεί ότι οι διοργανωτές επιβράβευαν τον επικεφαλής κάθε γύρου με 150 δολάρια για κάθε γύρο και στο τέλος ο Jimmy αστειεύτηκε:

«είχα καταντήσει κάθε φορά που περνούσα την γραμμή του τερματισμού να λέω… κλικ 150.. κλικ…κλικ!»

Το 1966 η «βρετανική εισβολή» εμπλουτίσθηκε και με τους Graham Hill και Jackie Stewart.
Ο Jimmy ξεκίνησε 2ος τον αγώνα πίσω από τον Mario Andretti και εκμεταλλευόμενος ένα ατύχημα στις πίσω θέσεις στον 1ο γύρο, που εξελίχθηκε σε τεράστια καραμπόλα για 12 μονοθέσια, τελικά τέθηκε επικεφαλής για 66 συνολικά γύρους αποκτώντας τεράστια διαφορά και συντρίβοντας συνεχώς το ρεκόρ γύρου σαν να κυνηγούσε το δικό του όριο έκανε για πρώτη φορά στην ζωή του…τετ α κε και μάλιστα όχι μία άλλα δύο φορές και οι τυχεροί θεατές απόλαυσαν τα μοναδικά στην ιστορία  τετ α κε 360 μοιρών που ΔΕΝ κατέληξαν σε συντριβή στην επικλινή πίστα, με τέτοια ανατριχιαστική ακρίβεια με φουλ γκάζι και συνέχισε…σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Και τις δύο φορές τον κάλεσαν στα pits για έναν γρήγορο έλεγχο γιατί αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι είχε βγει αλώβητος με 165 μίλια την ώρα και όταν ξαναβγήκε την δεύτερη φορά ήταν ακόμη πρώτος ή τουλάχιστον…έτσι πίστευε η ομάδα του.
Από ένα τραγικό λάθος(;) του πύργου ελέγχου του αγώνα στον οποίο οι γύροι του αγώνα καταγράφονταν…χειροκίνητα και χωρίς επίσημο έλεγχο, του υπολόγισαν ένα γύρο λιγότερο(;) και ο Graham Hill ήταν ο νικητής με διαφορά 43 δευτερόλεπτα, ο οποίος προς τιμήν του δήλωσε «αμήχανος και έκπληκτος με την νίκη του».
Ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών και για πολλές ημέρες, γιατί όλες οι ομάδες είχαν το δικό τους σύστημα παρακολούθησης γύρων, οι Αμερικανοί οδηγοί τάχθηκαν στο πλευρό του Clark καθώς όπως δήλωσαν «ο Hill είχε περάσει απαρατήρητος, δεν είχε καν προσπεράσει ένα μονοθέσιο στον αγώνα», αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν δυνατόν να αλλάξει και έγινε αντικείμενο συζητήσεων για πολλά χρόνια.

Σε αυτό συνετέλεσε και η άρση κάθε επιφύλαξης από το ενθουσιώδες κοινό που πλέον είχε πεισθεί για την μοναδικότητα του οδηγικού του ταλέντου.

Το 1967 δεν είχε καμιά διάκριση και εκκινώντας από την 15η θέση εγκατέλειψε στον 35ο γύρο από κινητήρα σε έναν αγώνα που διακόπηκε λόγω βροχής και συνεχίσθηκε την επόμενη ημέρα.



16. Jim Clark Indy 500

Γενικές συμμετοχές (Sportscars, Formula 2, Formula Junior, ΒTCC, Rally, NASCAR)

Το να προσπαθήσει κανείς να αναφέρει τις αναρίθμητες νίκες του αναλυτικά είναι ουτοπία.

Ενδεικτικά ο αεικίνητος αυτός πιλότος συμμετείχε σε…59 αγώνες  μόνο για το 1965 στα οποία όπου δεν εγκατέλειπε, την κατάληξη...την υποψιάζεστε.
Όμως θα μπορούσαμε να παραθέσουμε επιγραμματικά τα παρακάτω επιτεύγματα:

Νίκες στην Formula Junior   11

Νίκες σε μη πρωταθληματικούς αγώνες F1   16

Νίκες σε αγώνες πρωταθλήματος F2   13

Συνολικές νίκες στο Tasman Series     21

Νίκες στα Sports car      54

Νίκες με αυτοκίνητα Touring    23

Μια σύντομη αναφορά σε μερικές εκ των προαναφερόμενων συμμετοχών:

Le Mans

Clark Le Mans

Το 1959 το 23χρονο αγροτόπαιδο με την παλιά του Lotus Elite Mk14 και συνοδηγό τον John Whitmore πήρε μέρος στον φημισμένο αυτό αγώνα, τερματίζοντας 10ος γενικής, δεύτερος στην κλάση του και φυσικά 1ος ερασιτέχνης.
Το 1960 επανήλθε με την Aston Martin και συνοδηγό τον Roy Salvadori  και τερμάτισε 3ος γενικής, ενώ το 1961πάλι με την Aston Martin εγκατέλειψε νωρίς.

BTCC

Clark BTCC

Το 1964 πήρε μέρος στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Τουρισμού BTCC (British Touring Car Championship) με μία Ford Lotus Cortina και φυσικά κέρδισε και αυτό το Πρωτάθλημα.

 

Rally

Clark RAC

Το 1966 πήρε μέρος στο  ράλι RAC της Μ.Βρετανίας με μια Ford Lotus Cortina και συνοδηγό τον Brian Melia.
Την εποχή εκείνη στα ράλι κυριαρχούσαν οι Σουηδοί οδηγοί.
Ο νικητής του αγώνα Σουηδός Bengt Soderstrom έμεινε κατάπληκτος από την απόδοση του Clark υποστηρίζοντας:

«Δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο καλός και σε αυτό το είδος των αγώνων».


Ήταν ταχύτερος όλων σε 3 ειδικές του αγώνα, ήταν 2ος σε 7, 3ος σε 4 και 4ος σε 5, πριν εγκαταλείψει από έξοδο σε χαντάκι.
Ψύχραιμα τότε παρατήρησε…«τέλειωσε η δουλειά μας εδώ σήμερα».

NASCAR

Clark NASCAR

Το 1967 η χάρη του έφθασε να δοκιμάσει και τα stock cars στο πρωτάθλημα NASCAR.
Συμμετείχε στις 21 Οκτωβρίου στον αγώνα 500 μιλίων της επικλινούς οβάλ πίστας στο Rockingham οδηγώντας ένα 7λιτρο Ford Galaxy της ομάδας Holman Moody και κάλυψε 144 γύρους από τους 500 πριν εγκαταλείψει από κινητήρα.
Ήταν η μοναδική φορά στη ζωή του που δεν κατάφερε να διακριθεί.

Το παρατσούκλι του ήταν «The flying Scot», αλλά επίσης ήταν γνωστός και σαν «gentleman racer».
Η κινητικότητά του ήταν φοβερή, κάθε ημέρα ταξίδευε είτε με αυτοκίνητο είτε αεροπορικώς  για κάποιον αγώνα ή δοκιμές.
Όπως είχε εκμυστηρευτεί σε έναν φίλο του με αυτό τον τρόπο κατάφερνε να παραμένει πάντα σε φόρμα.
Με τα δημοσιεύματα που τον αφορούσαν ήταν πολύ σχολαστικός σε θέματα ακρίβειας.
Αν σε κάποιο δημοσίευμα αναφερόταν ότι πήγαινε με 150 μίλια ενώ ήταν 149, απαιτούσε…άμεση γραπτή διόρθωση.

Ανακεφαλαιώνοντας κέρδισε τον τίτλο του Πρωταθλητή δύο φορές και άλλες δύο το έχασε στον τελευταίο αγώνα και ειδικότερα…στον τελευταίο γύρο και όλα αυτά σε μόλις 7 πλήρεις χρονιές που αποτελούν μια συγκλονιστική επίδοση.
Είναι λογικό επομένως το συμπέρασμα  «When Jim Clark finished, he won» και αναγνωρίζεται από πολλούς ως ο οδηγός με το μεγαλύτερο φυσικό ταλέντο  όλων των εποχών.
Αν τα λεπτεπίλεπτα μονοθέσια της Lotus ήταν λίγο πιο ανθεκτικά και δεν χανόταν τόσο πρόωρα κανείς δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά, που μπορούσε να φθάσει.

Πόλεμος ελαστικών υπήρχε έντονος και τότε.
Ο επικεφαλής μηχανικός ελαστικών Alec Maskell της Dunlop δήλωσε ότι συνεργαζόμενος με διάφορες ομάδες από το 1960 έως και το 1965 διαπίστωσε ότι ο Brabham έφθειρε περισσότερο τα πίσω ελαστικά του αντίθετα με τους Shurtees και Gurney που έφθειραν τα εμπρός.
Όσον αφορά τον Clark;
Απόλυτα ομοιόμορφη φθορά πάντα και στα 4 ελαστικά του, χωρίς ποτέ να δώσει κανείς πειστική εξήγηση ούτε καν ο ίδιος ο Jimmy.
Ένα μόνο είχε παρατηρηθεί: όταν οι άλλοι στην στροφή άφηναν το φρένο για να γκαζώσουν τότε άρχιζε να φρενάρει ο Clark.

Οποιοδήποτε όχημα οδηγούσε στην πίστα χρειαζόταν μόνο λίγους γύρους για να κάνει ουσιώδεις και ακριβείς παρατηρήσεις.

Ήταν σαν να συνδεόταν αόρατα με όλα τα μέρη του οχήματος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούσε η μαρτυρία των μηχανικών της Lotus όταν σε δοκιμές ανέφερε ότι υπήρχε κάποια μικρή δόνηση στον πίσω αριστερό τροχό του.

Οι μηχανικοί αμέσως έλυσαν την πίσω ανάρτηση του μονοθεσίου και την συναρμολόγησαν προσεκτικά και μετά τις νέες δοκιμές  ανέφερε ότι το πρόβλημα παραμένει.

Οι μηχανικοί αυτή την φορά έκαναν...βίδες όλο το μονοθέσιο και μόνο τότε ανακάλυψαν ότι οι «ένσφαιροι τριβείς» (κοινώς ρουλεμάν) του πίσω αριστερού τροχού είχαν κάποιο μικρό ελάττωμα.
Απλά ήταν προικισμένος με το χάρισμα εκείνο που του επέτρεπε να οδηγεί στην πίστα με την χάρη ενός Nureyev, χωρίς να αποκλίνει ούτε εκατοστό από τις γραμμές του.

Έκανε μόλις 4 λάθη σε 72 αγώνες του στην F1 (περιλαμβανομένων και των δοκιμαστικών) δηλαδή ένα απίστευτο ποσοστό 0,55% που βέβαια είναι απλησίαστο από οποιονδήποτε άλλο πιλότο.

Η απόλυτη υπεροχή του αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο στα στατιστικά του όταν σε 13 αγώνες από τους 72 (ποσοστό 18%) ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα πρώτος υστερώντας μόνο του Senna με 19 αλλά σε 161 αγώνες (ποσοστό 11,8%).

Στην ειδική κατάταξη Grand Chelem (με άλλα λόγια, όποιος πιλότος κατάφερε pole, νίκη, ταχύτερο γύρο και την πρωτοπορία  από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα), από το 1950 μέχρι σήμερα είναι πρώτος με 8 κατακτήσεις.

Clark Hill Beatles

 

Την ημέρα του θανάτου του, ο Graham Hill δήλωσε:

Άφησε ένα κενό στους αγώνες μεγάλο όσο η κόλαση, θα μου λείψει το χαμόγελό του...

ενώ ο Jackie Stewart προσέθεσε:

Είχαμε γίνει γνωστοί σαν τον Batman και τον Robin, όμως κανείς δεν είχε αμφιβολία ποιος ήταν ο Batman και ποιος ο Robin.
Ήταν μια διεθνής προσωπικότητα που αγαπήθηκε από όλους ακόμη και από τους σφοδρότερους αντιπάλους του.


Όμως ο τελευταίος δεν έμεινε μόνο στα λόγια, από εκείνη την στιγμή ξεκίνησε ο αγώνας του για να γίνουν οι αγώνες ασφαλέστεροι (και το πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό).

Η σωρός του μεταφέρθηκε για ταφή στο Chirnside κοντά στο σπίτι του και η έμφυτη σεμνότητά του -κατόπιν εντολής του- τον ακολούθησε και στον τάφο.
Η επιτύμβια στήλη του αναφέρει «πρώτα αγρότης μετά οδηγός».

Παρά το ότι χαρακτηριζόταν εσωστρεφής παρέμενε τόσο σεμνός και απλός που τελικά ήταν αξιαγάπητος σε όλους τους πιλότους (στενοί του φίλοι ήταν οι Graham Hill, Jackie Stewart, Jack Brabham, John Surtees, Dan Gurney, Chris Amon και φυσικά ο απαρηγόρητος Colin Chapman.

Όταν έβρισκε χρόνο προτιμούσε να πηγαίνει στην φάρμα του στο Fife της Σκωτίας, αντί να ζει την εκλεπτυσμένη ζωή που ζούσαν οι άλλοι.Ίσως ήταν και το μόνο αντικείμενο σχολιασμού για τους…επίσημους κουτσομπόληδες της εποχής.
Ο Chris Amon είπε για τον Clark:

Αν μπόρεσε να συμβεί αυτό στον αλάθητο Jimmy τι ελπίδες μπορεί να έχουμε εμείς οι υπόλοιποι;

Νομίζω ότι όλοι μας συμφωνούμε ότι χάσαμε τον Ηγέτη μας...

 

O Jean-Pierre Beltoise δήλωσε:

Ο Jimmy ήταν Ημίθεος ο απολύτως καλύτερος από όλους εμάς.

Τέλος ο μεγάλος J.M Fangio δήλωσε κάποτε ότι «είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση ο καλύτερος πιλότος που εμφανίσθηκε ποτέ».

Δεν παντρεύτηκε ποτέ, από το 1960 είχε μια σχέση με την Sally Stokes μέχρι το 1967 που εκείνη παντρεύτηκε έναν άλλο οδηγό τον Ed Stewart.
Μετά τον θάνατό του ο πατέρας του εμπιστεύθηκε στον Αμερικανό Dan Gurney ότι ο Jimmy τον θεωρούσε τον πιο επίφοβο αντίπαλό του, και ο ίδιος θεώρησε ότι ήταν ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής που μπορούσε να του αποδοθεί στην καριέρα του.

Χαρακτηριστική νοοτροπία του Jimmy όπως την εξομολογήθηκε σε φίλο του: στο Spa του ζητήθηκε από τα pits να χαλαρώσει τον συνήθη φρενήρη ρυθμό του ενώ ήταν άνετα πρώτος για να αντέξει το μονοθέσιο.
Το αποτέλεσμα ήταν να δει στους καθρέφτες του από μακριά να τον πλησιάζει ο Dan Gurney και σκέφθηκε:

Αν με είδε θα του μπει στο μυαλό ότι θα με φθάσει.
Αν θα με φθάσει θα του μπει στο μυαλό ότι μπορεί να με προσπεράσει και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το επιτρέψω.
Ήσυχα και απλά γκάζωσε και εξαφανίστηκε εμπρός πηγαίνοντας την διαφορά σε...δυσθεώρητα ύψη.


Σε μια εποχή που η ιπποσύνη στην Φόρμουλα 1 ήταν ακόμη παρούσα, ο Jimmy δεν είχε σκοπό να…ξεφτιλίσει κανέναν ανταγωνιστή του.
Πολύ συχνά δήλωνε ότι απορούσε γιατί οι άλλοι δεν ήταν τόσο γρήγοροι όσο αυτός.
Ο Alain Prost δήλωσε κάποτε:

Ήταν απίστευτος ο τρόπος που οδηγούσε.

Δεν είχε τίποτα το εκφοβιστικό η οδήγησή του όπως είχε του Senna και του Mansell.

Έπαιρνε κυριολεκτικά τα πάντα από οποιοδήποτε όχημα οδηγούσε με τόσο γλυκό τρόπο που νόμιζες ότι το…χάιδευε.


Όποιος είχε τη ατυχή έμπνευση να οδηγήσει το ίδιο όχημα αμέσως μετά τον Clark πρέπει να αισθανόταν πολύ – πολύ άσχημα από την σύγκριση.

Δεν έχει καταγραφεί η παραμικρή αρνητική κριτική για την προσωπικότητά του ή την συμπεριφορά εντός ή εκτός πίστας.
Ήταν ειλικρινής, ακέραιος χαρακτήρας, πάντα χαμογελαστός και μισούσε θανάσιμα τις συνεντεύξεις και τις αναγκαστικές δημόσιες εμφανίσεις.
Εκεί που πραγματικά… υπέφερε ήταν όταν μετά την νίκη του στο Indianapolis  το 1965, ο εντυπωσιασμένος Henry Ford ΙΙ ζήτησε να  γνωρίσει…τον πορθητή που για πρώτη φορά έβαλε τον κινητήρα της εταιρείας του στο Πάνθεον του ιστορικού αγώνα.
Τον υποδέχθηκε σε ένα τεράστιο σαλόνι στο οποίο υπήρχε η αφρόκρεμα των πιο ισχυρών ανθρώπων των ΗΠΑ οι οποίοι είχαν την ίδια ακριβώς περιέργεια και ο Clark απαντούσε χαμογελαστός στα πάντα αλλά ένοιωθε σαν ψάρι έξω από το νερό.
Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του αναγκάσθηκε να τα ζήσει στο Παρίσι για φορολογικούς λόγους.



20. Clark - Hill

Αν μπορούσε κανείς να του καταλογίσει ένα ελάττωμα ήταν ότι…έτρωγε τα νύχια του.
Ακόμη στην προσωπική του ζωή ήταν αναποφάσιστος ακόμη και για ασήμαντα θέματα και μονίμως αφηρημένος.
Οι σκέψεις του ήταν προσανατολισμένες πάντα στους αγώνες.

Το μότο της εποχής από τους φίλους του σπορ, όταν ανακοινωνόταν διαφορετικό όνομα νικητή σε αγώνα F1 ήταν:

So what happened to Clark?


Το κράνος του ήταν πάντα ένα Bell Magnum με το χαρακτηριστικό μπλε σκούρο χρώμα.
Πολλοί έγκριτοι δημοσιογράφοι της πατρίδας του εκείνη την εποχή δημοσίευσαν την άποψή τους γι αυτόν:

Better than Fangio, Faster than Moss, αλλά ο Jimmy αισθανόταν εξαιρετικά άβολα με όλα αυτά.
Φαινόταν ότι όρια είχαν μόνο τα μονοθέσια της εποχής του, τα δικά του όρια δεν μπόρεσε να τα οριοθετήσει ποτέ κανείς.



04 Μαρτιού 1936 – 07 Απριλίου 1968
Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1960 - 1968
Ομάδες: Lotus
Αγώνες: 73 (72 εκκινήσεις).
Πρωταθλήματα: 2 (1963, 1965)
Νίκες: 25
Πόντιουμ: 32
Βαθμοί: 255 (274)
Pole Positions: 33
Ταχύτεροι Γύροι: 28

 

Read 10701 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες