Τρίτη, 18 Απριλίου 2017 09:00

Jochen Rindt (18/04/42 – 05/09/70)

Written by

Οι Θεοί αφήνουν αυτούς που αγαπάνε να πεθαίνουν νωρίς. (Titus Maccius Plautus 3ος αιώνας π.Χ.)


1η ημερομηνία δημοσίευσης: 05/09/13

Η μοναδική περίπτωση του Jochen Rindt.

Γεννήθηκε στην Γερμανία από Γερμανό πατέρα και Αυστριακή μητέρα και συγκεκριμένα στο Mainz στις 18 Απριλίου του 1942 και πολύ σύντομα έμεινε ορφανός, όταν στον αεροπορικό βομβαρδισμό του Αμβούργου κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου το 1943 έχασε και τους δύο γονείς του.
Έτσι μεγάλωσε και ανατράφηκε από τον παππού και την γιαγιά που έμεναν στο Graz της Αυστρίας.

Παρά το ότι ποτέ δεν πήρε Αυστριακή υπηκοότητα, στην καριέρα του στην Formula 1 αντιπροσώπευε την Αυστρία, γιατί από την χώρα αυτή εκδόθηκε η αγωνιστική του άδεια.

Ξεκίνησε την επιτυχημένη καριέρα του από την Formula 2, με μία νίκη το 1964 στο London Trophy και μια 2η θέση στο Mallory Parc, αλλά προτίμησε να αφοσιωθεί στην Formula 1 με εναρκτήριο αγώνα του το 1964 στην Αυστρία, με την ομάδα του Rob Walker (Brabham BRM) εγκαταλείποντας στον 58ο γύρο.
Την χρονιά εκείνη πάντως δεν συμμετείχε στους τρεις εναπομείναντες αγώνες.

Το 1965 συνέχισε με την Cooper Climax και team mate τον Bruce McLaren και κατά την διάρκεια εκείνης της σεζόν είχε μια 4η θέση στο Nurburgring και μια 6η θέση στο Watkins Glen, τερματίζοντας 13ος στο πρωτάθλημα.
Για να συμπληρώσει το εισόδημά του, συμμετείχε στην Formula 2 με την ιδιωτική ομάδα Brabham του Roy Winkelmann με ιδιαίτερη επιτυχία ώστε να αναδειχθεί σε Εθνικό ήρωα στην χώρα του μετά και την νίκη του στο Le Mans την ίδια χρονιά, με μια Ferrari 275 LM και με συνοδηγό τον Αμερικανό Masten Gregory.

1965
Το 1966 επίσης με την Cooper Maserati και team mate τον John Surtees, έδωσε δείγματα του πλούσιου ταλέντου του.
Ήταν 2ος στο βροχερό Spa με εξαιρετική απόδοση, 4ος στην Reims, 5ος στο Branch Hatch, 3ος στο Nurburgring, 4ος στην Monza και 2ος στο Watkins Glen, τερματίζοντας 3ος στην γενική κατάταξη με 24 βαθμούς έναντι του 2ου John Surtees με 28.

1966
Το 1967 αποδείχθηκε μια καταστροφική χρονιά με την ίδια ομάδα, λαμβάνοντας μέρος σε 9 από τους 10 αγώνες και έχοντας σαν διακρίσεις μια 4η θέση στο Spa και την ίδια θέση στην Monza, ενώ σε όλους του άλλους εγκατέλειψε πέφτοντας πάλι στην 13η θέση με 6 μόλις βαθμούς.
Την ίδια χρονιά αφιερώθηκε στην F2 με την Winkelmann Brabham και θριάμβευσε παίρνοντας 9 νίκες.
Δοκίμασε και στην Indianapolis 500 έχοντας ένα σοβαρό ατύχημα στα δοκιμαστικά με μια Eagle και εδραίωσε την φήμη του σαν άφοβος οδηγός, όταν τα άμεσα ιατρικά τεστ αποκάλυψαν ότι ο ρυθμός της καρδιάς του δεν είχε μεταβληθεί ούτε στο ελάχιστο.

1967 (2)
Το 1968 μεταπήδησε στην Brabham Repco αλλά τα αποτελέσματα ήταν ελάχιστα ενθαρρυντικά, τερματίζοντας δύο φορές τρίτος στην Νότια Αφρική και στο Nurburgring και εγκαταλείποντας σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες (10).
Κατατάχθηκε μόλις 12ος με 8 βαθμούς.
Κάποιοι άρχισαν να αναρωτιόνται αν θα μπορούσε ποτέ να πάρει νίκη.
Ειδικότερα ο κορυφαίος δημοσιογράφος Denis Jenkinson, δήλωσε δημόσια ότι θα ξύριζε την θρυλική γενειάδα του αν το κατάφερνε.

1968
Το 1969 πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα πηγαίνοντας στην ομάδα Gold Leaf Lotus, η οποία διέθετε τον σπουδαίο κινητήρα Ford DFV στο σασί της Lotus 49Β.
Ήταν ο πρώτος μη Βρετανός οδηγός της Lotus στην ιστορία της!
Team mate του ήταν ο Graham Hill.
Ήταν η χρονιά που καθιερώθηκαν οι ψηλές πίσω αεροδυναμικές πτέρυγες για αύξηση της κάθετης δύναμης.
Είχε ήδη γίνει γνωστός για τον υπέροχο τρόπο στον έλεγχο του μονοθεσίου, καθώς και για τα κορυφαία αντανακλαστικά του.
Στον πρώτο αγώνα της Νότιας Αφρικής εγκατέλειψε στον 44ο γύρο από αντλία βενζίνης, ενώ είχε ξεκινήσει 2ος.
Στην Ισπανία (Montjuich) όμως είχε την pole και ενώ έφυγε άνετα πρώτος, στον 19ο γύρο ξαφνικά έφυγε η πίσω πτέρυγα της αεροτομής, με αποτέλεσμα να φύγει από την πίστα και να ανατραπεί το μονοθέσιο (από την ίδια αιτία είχε επίσης βαρύ ατύχημα και ο Hill 11 γύρους νωρίτερα).
Ευτυχώς πέρα από μερικά κοψίματα, μελανιές μια…σπασμένη μύτη και μια ελαφρά διάσειση δεν είχε τίποτα το σοβαρό.

Η σπασμένη μύτη τον εμπόδισε να πάρει μέρος στον επόμενο αγώνα στο Monaco και αντικαταστάθηκε από τον Richard Attwood (τερμάτισε 4ος).
Στον αγώνα αυτό όμως παρά τις διαμαρτυρίες των ομάδων, εσπευσμένα καταργήθηκαν οι ψηλές πίσω πτέρυγες για λόγους ασφαλείας, μετά τα δύο συγκλονιστικά ατυχήματα στην Ισπανία.
Στην Ολλανδία (Zantvoort) ο Jochen πήρε πάλι την pole και απομακρυνόταν συνεχώς από τους άλλους, αλλά στον 17ο γύρο εγκατέλειψε από ακραξόνιο.
Στην Γαλλία (Clermont-Ferrand) ξεκίνησε 3ος στον αγώνα, ήταν 4ος αλλά σύντομα στον 22ο μόλις γύρο, αισθάνθηκε αδιαθεσία ίσως λόγω των πολύ κλειστών στροφών (τα έβλεπε όλα…διπλά όπως δήλωσε αργότερα) και εγκατέλειψε.
Στην Βρετανία (Silverstone) εμφανίσθηκαν 4 μονοθέσια με τετρακίνηση, εκ των οποίων 2 Lotus 63 με τους Graham Hill και John Miles, o Jean-Pierre Beltoise με Matra MS84 και ο Derek Bell με McLaren M9A.
Στις κατατακτήριες ο Jochen είχε την pole και το πρώτο τετρακίνητο μονοθέσιο με τον Graham Hill ήταν στην 12η θέση.
Στον αγώνα ο Stewart πετάχτηκε πρώτος με τον Αυστριακό να είναι κολλημένος πίσω του και για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα οι θεατές απόλαυσαν σπάνιο θέαμα με τις αλληλοπροσπεράσεις τους ,όταν προς το τέλος η πίσω αεροτομή του χαλάρωσε επικίνδυνα και αναγκαστικά μπήκε στα pits, για να ξαναμπεί λίγο αργότερα γιατί έμεινε από βενζίνη τερματίζοντας τελικά 4ος.
Στο Nurburgring ξεκίνησε 2ος αλλά στον 10ο γύρο εγκατέλειψε από ανάφλεξη.

1969

Στην Monza είχε την pole και οι θεατές απόλαυσαν συνεχείς εναλλαγές θέσεων με sleep streaming ανάμεσα στον Rindt και Stewart με την συμμετοχή άλλων 6 κορυφαίων οδηγών.
Στον τελευταίο γύρο είχαν απομείνει μόνο 4 οδηγοί, με τον Rindt να προσπερνά προς στιγμήν τον Stewart αλλά αμέσως μετά συνέβη το αντίθετο.
Στην στροφή Parabolica ο Jean-Pierre Beltoise προηγείτο αλλά άνοιξε την τροχιά του, με αποτέλεσμα να τον περάσουν οι δύο προηγούμενοι και ο τερματισμός να βρει τους Stewart, Rindt, Beltoise και McLaren να τερματίζουν με αυτή την σειρά και την διαφορά του πρώτου από τον τέταρτο μόλις 0,19 του δευτερολέπτου!
Εκεί κρίθηκε και τυπικά το πρωτάθλημα υπέρ του Stewart.
Στον Καναδά (Mosport Park) ξεκίνησε 3ος και αμέσως τέθηκε επικεφαλής αλλά στον 6ο γύρο προσπεράστηκε από τον Stewart και στον 8ο από τον Ickx.
Τελικά τερμάτισε 3ος πίσω από Ickx και Brabham.

1969 (2)
Στο Watkins Glen που ακολούθησε έφθασε η πολυπόθητη στιγμή για τον Jochen.
Είχε την pole με διαφορά 0,03 δευτερόλεπτα από τον Hulme και παρά το ότι έφυγε πρώτος, στον 12ο γύρο προσπεράστηκε από τον Stewart, αλλά 9 γύρους μετά ξαναπήρε την πρωτοπορία και τερμάτισε άνετα πρώτος.
Ο αγώνας όμως στιγματίσθηκε από τον βαρύ τραυματισμό του team mate του, Graham Hill, που έκανε τετ α κε, κατέβηκε, έσπρωξε το μονοθέσιο για να ξεκινήσει πάλι και δεν μπορούσε να βάλει τις ζώνες ασφαλείας, οπότε στον 91ο γύρο που επανέλαβε το τετ α κε, το μονοθέσιο ανατράπηκε και πετάχτηκε έξω από αυτό σπάζοντας και τα δυο του πόδια!
Επόμενο ήταν και η γενειάδα του Jeckinson να αποτελέσει παρελθόν!!!
Η σεζόν έκλεισε στο Μεξικό, όπου ο Jochen ξεκίνησε 6ος αλλά στον 21ο γύρο στράβωσε την ανάρτησή του χτυπώντας ένα kerb και εγκατέλειψε.
Κατατάχθηκε 4ος με 22 βαθμούς. 

1969 (3)
Το 1970 ήταν η χρονιά που εμφανίσθηκε η Lotus 72, ένα επαναστατικό μονοθέσιο σχεδιασμένο από τον Maurice Phillippe που ήταν το πρώτο μονοθέσιο που δεν θύμιζε το συνηθισμένο «πούρο» σε εμφάνιση, αλλά εισήγαγε την μορφή των μονοθεσίων με χαμηλή μύτη όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, με εσωτερικά στο αμάξωμα τοποθετημένα ατσάλινα δισκόφρενα, για μείωση του μη αναρτώμενου βάρους της ανάρτησης (το κέρδος της επαναστατικής αυτής εφαρμογής υπολογίσθηκε περίπου σε 0,7 δευτερόλεπτα ανά γύρο) κλπ.
Στον πρώτο αγώνα στη Νότια Αφρική ο Jochen συμμετείχε, όμως με την Lotus 49 C.
Ξεκίνησε 4ος αλλά έκανε τετ α κε στον 1ο γύρο και εγκατέλειψε στον 72ο από μοτέρ.
Ακολούθησε η Ισπανία (Jarama) όπου για πρώτη φορά δοκίμασε την «72» ξεκινώντας 8ος, αλλά εγκατέλειψε μόλις στον 9ο γύρο από ανάφλεξη.
Στο Monaco επανήλθε με την «49» και ξεκίνησε από την 8η θέση.
Επωφελούμενος αρχικά από τις εγκαταλείψεις στον 61ο γύρο από τους 80 ήταν 2ος, 9 δευτερόλεπτα πίσω από τον Jack Brabham και με τρομερό τέμπο έφθασε ακριβώς πίσω του στην αρχή του τελευταίου γύρου.
Στην τελευταία στροφή, ο αγχωμένος Brabham για να προσπεράσει το προβληματικό μονοθέσιο της De Tomaso του Piers Courage άργησε να φρενάρει και γλίστρησε πάνω στις αχυρόμπαλες, επιτρέποντας στον Rindt να κερδίσει την νίκη.

 

Επόμενος αγώνας ήταν στο Spa, όπου όλοι εμφανίσθηκαν προβληματισμένοι στο θέμα της ασφάλειας των αγώνων μετά τον θάνατο του Bruce McLaren λίγες ημέρες πριν, καθώς και τα σοβαρά εγκαύματα στα χέρια του Denny Hulme από την Ινδιανάπολη.
Με την «49C» και πάλι ξεκίνησε 2ος αλλά σύντομα στον 10ο γύρο εγκατέλειψε από μοτέρ.
Στην Ολλανδία (Zantvoort) με την Lotus 72C που αντικατέστησε οριστικά την 49C, ο Jochen πήρε την pole αλλά στην αρχή έπεσε πίσω, όμως σύντομα ήταν επικεφαλής και κέρδισε τον αγώνα χαρίζοντας στην «72» την πρώτη της νίκη.
Αυτό όμως ήταν κυριολεκτικά ασήμαντο μπροστά στο ατύχημα και τον θάνατο του Piers Courage, πολύ στενού φίλου του Rindt με την De Tomaso 505 της ομάδας του Frank Williams, ο οποίος στον 23ο γύρο γλίστρησε και βγήκε από την πίστα, κτύπησε σε έναν αμμόσακο προστασίας και ανετράπη παίρνοντας φωτιά, παγιδεύοντας τον άτυχο πιλότο του από κάτω.
Ήταν ο 2ος πιλότος που χανόταν μέσα σε 19 μόλις ημέρες εκείνη την χρονιά.

1970
Στην Γαλλία 3 εβδομάδες αργότερα (Clermont-Ferrand) πίστα για την οποία δεν έκρυβε την αντιπάθειά του,και επιβεβαιώθηκε γι αυτό, όταν στις δοκιμές χτυπήθηκε...από πέτρα στο πρόσωπο που εκσφενδόνισε κάποιο μονοθέσιο!!!
Ξεκίνησε 6ος αλλά επωφελούμενος από τις εγκαταλείψεις εμπρός του πήρε την νίκη.
Σειρά είχε το Brands Hatch όπου ο Jochen (βαθιά επηρεασμένος από τον θάνατο του Courage) ανακοίνωσε στον Colin Chapman ότι στο τέλος της σεζόν σκόπευε να αποσυρθεί!
Ανεξάρτητα από αυτό, πήρε την pole, αλλά στον αγώνα ο Ickx πετάχτηκε εμπρός μέχρι τον 7ο γύρο που εγκατέλειψε.
Ο Rindt είχε μια σπουδαία μονομαχία δίπλα-δίπλα με τον Brabham σχεδόν σε όλο τον αγώνα, μέχρι που στον 69ο γύρο έχασε ταχύτητες στο κιβώτιο.
Ο τελευταίος θεωρείτο σίγουρος νικητής, όμως στον τελευταίο γύρο έμεινε από βενζίνη και ο Αυστριακός πήρε μια τυχερή νίκη, ενώ ο Αυστραλός τερμάτισε 2ος καίγοντας τις …αναθυμιάσεις της βενζίνης.
Ο επόμενος αγώνας έγινε στην πίστα του Hockenheim που είχε γίνει πολύ ασφαλέστερη μετά τον θάνατο του Clark 2 χρόνια πριν.
Ο Jochen ξεκίνησε 2ος πίσω από την Ferrari του Ickx και οι δυο τους είχαν μια πολύ ενδιαφέρουσα μονομαχία η οποία κρίθηκε 2 γύρους πριν το τέλος υπέρ του Rindt.
Ηταν η 4η συνεχόμενη νίκη του και ήδη είχε διαφορά 20 βαθμών από τον δεύτερο της βαθμολογίας.

1970 (2)
Ήταν η σειρά του αγώνα της Αυστρίας (Osterreichring) και μπροστά στο δικό του κοινό και στην πίστα που πρωτοεμφανίσθηκε το 1964 πήρε την pole.
Στον αγώνα συγκεντρώθηκε ένα τεράστιο πλήθος για να θαυμάσει τον διαφαινόμενο πρωταθλητή, αλλά απογοητεύθηκε όταν σχεδόν αμέσως ο Jochen είχε προβλήματα με το μοτέρ του και εγκατέλειψε τελικά στον 21ο γύρο.
Πριν από τον αγώνα της Ιταλίας, σε συζήτηση με τον Colin Chapman, είχε διαπιστωθεί από την Αυστρία ότι οι παντοδύναμες 12κύλινδρες Ferrari 312 Β υπερείχαν σε ταχύτητα κατά 16 χλμ/ώρα.

Για να αντιμετωπισθεί το θέμα αυτό υπήρχαν δύο λύσεις, ή θα χρησιμοποιούσαν στην πολύ γρήγορη πίστα της Monza την παλιά «49» ή την «72» με το επαναστατικό σφηνοειδές σχήμα της, αλλά ελαφρωμένη από τις πτέρυγες (σε σχήμα V) ευστάθειάς της γιατί υπερείχε μεν σε ταχύτητα (ανέβαζε 800 περισσότερες στροφές/λεπτό που στην πράξη σήμαινε ότι με μακρύτερες σχέσεις στο κιβώτιο θα έφθανε τα 330 χλμ την ώρα) αλλά ήταν σαφώς πιο δύσκολη στην οδήγηση.
Ανάλογη λύση για τον αγώνα αυτόν είχαν προκρίνει και η March (Stewart) και η McLaren (Hulme).
Από τα δοκιμαστικά της Παρασκευής ο νεαρός Emerson Fittipaldi και στον πρώτο μόλις γύρο του βγήκε εκτός πίστας καταστρέφοντας την «72» του.

1970 (3)
Το απόγευμα του Σαββάτου 5 Σεπτεμβρίου ήταν η σειρά των Graham Hill, John Miles και Jochen Rindt.
Να σημειωθεί ότι η επιθυμία του τελευταίου να «κλειδώσει» το πρωτάθλημα, του δημιούργησε πρόσθετο άγχος και έτσι ξεκίνησε πρώτος τις δοκιμές.
Μισή ώρα αργότερα ο Rindt φθάνοντας στην Curba Parabolica, κατά την διάρκεια του φρεναρίσματος ο άξονας που συνέδεε το εμπρός δεξί δισκόφρενο με τον τροχό έσπασε, με αποτέλεσμα το μονοθέσιο να στρίψει απότομα αριστερά και να κτυπήσει με σφοδρότητα το προστατευτικό ανάχωμα, καθώς και σε έναν στύλο που λειτούργησε σαν μαχαίρι, διαλύοντας το μπροστινό μέρος του μονοθεσίου, ενώ στη συνέχεια έκανε μερικές περιστροφές γύρω από τον άξονά του και ξανακτύπησε κάθετα το ανάχωμα βγαίνοντας εν τέλει εκτός πίστας.


Δύο πράγματα έπαιξαν κύριο ρόλο στον μοιραίο τραυματισμό του.
Το ένα ήταν ότι φορούσε κράνος ανοικτού τύπου γιατί είχε προβλήματα στην αναπνοή του από τότε που είχε σπάσει την μύτη του (Ισπανία 1969) και το άλλο ήταν ότι προτιμούσε τις ζώνες 4 σημείων από εκείνες των 6 σημείων (έλλειπε το κομμάτι ανάμεσα στα πόδια του) γιατί έπασχε από μόνιμη φοβία, ότι αν το μονοθέσιο έπιανε φωτιά δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί γρήγορα!!
Το αποτέλεσμα ήταν να γλιστρήσει κάτω από τις ζώνες ασφαλείας και να χωθεί κάτω από το ταμπλό του μονοθεσίου, όπου τον περίμενε η πόρπη της ζώνης ασφαλείας λειτουργώντας ως γκιλοτίνα για το στήθος και τον λαιμό του.
Μεταφέρθηκε άμεσα σε νοσοκομείο, όπου απλά πιστοποιήθηκε ο θάνατός του και ήταν μόλις 28 ετών.
Σε ένδειξη πένθους, αποσύρθηκαν όλα τα μονοθέσια της Lotus από τον αγώνα και ούτε καν στον επόμενο αγώνα στον Καναδά εμφανίσθηκαν.

Πέρα από την γενική θλίψη που απλώθηκε στους κόλπους της F1, τέθηκε αμέσως ένα πρωτοφανές ερώτημα.
Τι θα συνέβαινε άραγε αν ο δεύτερος στην βαθμολογία Jackie Ickx με την Ferrari 312 Β που υστερούσε κατά 26 βαθμούς, δεν κατόρθωνε στους υπολειπόμενους αγώνες να καλύψει την διαφορά;
Ήταν ένα ζήτημα που ποτέ δεν είχε απασχολήσει μέχρι τότε τους ιθύνοντες στην ιστορία της F1. Μπορούσε ένας νεκρός να ανακηρυχθεί πρωταθλητής ή έπρεπε η απονομή να γίνει σε επιζώντα;
H εγκατάλειψη του Ickx στον αγώνα της Monza από συμπλέκτη επέτεινε το ερώτημα.
Χρειαζόταν πια 3 νίκες σε 3 αγώνες, νίκησε στους 2, στις ΗΠΑ νίκησε ο Fittipaldi (με μια τυχερή νίκη αφού εγκατέλειψαν όλοι οι πρωτοπόροι) και κλείδωσε για την Lotus και το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Η τελική απόφαση της Ομοσπονδίας ήταν τελικά η αναμενόμενη και η απονομή τελικά έγινε στην γυναίκα του Nina, με την ανάδειξή του σαν τον μοναδικό πιλότο που κατέκτησε πρωτάθλημα μετά θάνατον.

1970 crash
Παραλειπόμενα της ζωής του:


Τον Μάρτιο του 1967 παντρεύτηκε το μοντέλο Nina Lincoln και το επόμενο έτος απέκτησε μια κόρη, την Natasa.
Φήμες λένε ότι είχε υποσχεθεί στην γυναίκα του, ότι θα σταματούσε τους αγώνες αν κέρδιζε το Πρωτάθλημα και θα ασχολείτο με την εμπορία σπορ ενδυμάτων.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι της είχε ζητήσει να κάνει υπομονή μία σεζόν ακόμη.
Οι στενότεροι φίλοι του εκτός του Courage, ήταν ο Bernie Ecclestone (που λειτουργούσε σαν manager) και ο μεγάλος αντίπαλός του Jackie Stewart, με τον οποίο εκτός αυτού ήταν και γείτονες.
Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι είχε 2 πρόσωπα, το ένα ήταν περιφρονητικό και εγωιστικό και το άλλο που έδειχνε στους φίλους του, ήταν καλόκαρδο με χιούμορ και εγκάρδιο γέλιο.

Το 1969 έλαβε μέρος στο International Trophy στο Silverstone και στην αρχή της πολύ γρήγορης στροφής Stowe προσέγγισε τελευταίος τους Piers Courage, Jackie Ickx, Pedro Rontriguez και Graham Hill, στο τέλος όμως της στροφής ήταν πρώτος με ένα χάρμα ιδέσθαι προσπέρασμα 4 μονοθεσίων.
Οι Γερμανοί τον θεωρούσαν σαν τον James Dean της Formula 1, παρά την χαρακτηριστική του μύτη που θύμιζε «μύτη μποξέρ»
Το άγριο, επιθετικό και κάπως…αλήτικό του στυλ, προερχόταν κυρίως από τα μη ανταγωνιστικά μονοθέσια που οδηγούσε για 4 χρόνια.
Στην συνέχεια η οδήγησή του έγινε πολύ πιο ομαλή όταν πήγε στην Lotus.

RINDT

Σε μια συνέντευξή του δήλωσε σαν να είχε προαίσθημα:


Ίσως οι πιλότοι να μην φθάσουν στην ηλικία των 40.
Αλλά μέχρι τότε θα έχουν βιώσει περισσότερα πράγματα στην ζωή από οποιονδήποτε άλλον.

Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει και εξ αιτίας αυτού του γεγονότος θα πρέπει να κάνουν όσα περισσότερα μπορούν όσο γρηγορότερα μπορούν.


Όταν στα τέλη του 1969 δοκίμασε για πρώτη φορά την Lotus 72, ανέφερε τα εξής λόγια:


«Με αυτό το μονοθέσιο, είτε θα κερδίσω το Πρωτάθλημα είτε θα σκοτωθώ».
Έπεσε μέσα και στα δύο...
Στην σχετική αξιολόγηση του BBC για τους μεγαλύτερους οδηγούς της Formula 1, κατέλαβε την 20ή θέση.

 

18 Απριλίου 1942 – 05 Σεπτεμβρίου 1970

Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1964 - 1970

Ομάδες: Brabham, Cooper, Lotus


Αγώνες: 62 (60 εκκινήσεις)


Πρωταθλήματα: 1 (1970)


Νίκες: 6


Πόντιουμ: 13


Βαθμοί: 107 (109)


Pole Positions: 10


Ταχύτεροι Γύροι: 3

 

 

 

 

Read 18097 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες