Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017 10:00

Jackie Stewart: Ένας πραγματικός Sir...

Written by

Όταν ο -επί 50 χρόνια- τηλεσχολιαστής αγώνων αυτοκινήτου, θρυλικός Murray Walker, τον περιγράφει ως “τη σπουδαιότερη προσωπικότητα που ανέδειξε ο μηχανοκίνητος αθλητισμός” και ο πρίγκιπας Κάρολος τον χρίζει ιππότη, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο Jackie Stewart είναι κάτι παραπάνω από ένας ακόμα επιτυχημένος οδηγός αγώνων.

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 01/02/14

Μπορεί τα πρωταθλήματα και οι νίκες να γράφουν την ιστορία, αλλά η ανήσυχη Σκωτσέζικη αύρα του ήταν αυτή που προκάλεσε την μετάβαση της Formula 1 από τον ερασιτεχνισμό του τότε στον πλήρη επαγγελματισμό του σήμερα, αλλάζοντας κατ’ επέκταση μια για πάντα κάθε άθλημα στο οποίο άνθρωπος και μηχανή αναζητούν το όριο...


Τα πρώτα χρόνια

Ο John Young “Jackie” Stewart γεννήθηκε στο Milton του West Dunbartonshire της Σκωτίας στις 11 Ιουνίου 1939.
Μεγαλώνοντας αντιμετώπισε μαθησιακές δυσκολίες λόγω μη διαγνωσμένης δυσλεξίας και εγκατέλειψε το σχολείο στην ηλικία των 16, για να δουλέψει στην οικογενειακή επιχείρηση.
Το ‘Dumbuck Garage’ όπως αποκαλούνταν, ήταν επιτυχημένη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Austin και αργότερα Jaguar στην οποία εργάστηκε ως μαθητευόμενος μηχανικός.
Παράλληλα, ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα στη σκοποβολή κερδίζοντας τον πρώτο του διαγωνισμό στα 13.
Έγινε μέλος της Σκωτσέζικης ομάδας σκοποβολής, με την οποία συμμετείχε και διακρίθηκε σε πολλούς αγώνες εντός και εκτός Αγγλίας.
Μάλιστα για μία βολή απέτυχε να συμπεριληφθεί στην Βρετανική εθνική ομάδα που θα εκπροσωπούσε το νησί στους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960.
Ο αδερφός του, Jimmy, ήταν οδηγός αγώνων με συμμετοχή στο Βρετανικό Grand Prix του 1953, όπου εγκατέλειψε λόγω εξόδου.
Αποσύρθηκε μετά από ένα παρ’ολίγον μοιραίο ατύχημα στο οποίο τραυματίστηκε, γεγονός που οδήγησε τους γονείς του (ιδιαίτερα τη μητέρα του) να είναι αρνητικοί στο ενδεχόμενο να ασχοληθεί ο νεαρός Jackie με τους αγώνες αυτοκινήτου.
Το 1962 παντρεύτηκε την Helen McGregor με την οποία απέκτησε στη συνέχεια δύο γιους.

Η αγωνιστική καριέρα

Το σκηνικό άλλαξε όταν ένας πελάτης της οικογενειακής επιχείρησης, ο Barry Filer, τον προσκάλεσε να δοκιμάσει μερικά αυτοκίνητά του στο Oulton Park.
Εντυπωσίασε και ξεκίνησε να τρέχει σε διάφορους αγώνες με αυτοκίνητα όπως Marcos, Aston Martin DB4GT, Jaguar E-Type.
Το 1963 η Ecurie Ecosse -ομάδα με την οποία έτρεχε ο Jimmy- του πρόσφερε μία Cooper T49 με την οποία κέρδισε στο Goodwood.
Το 1964 o Ken Tyrrell, ο οποίος τότε ήταν επικεφαλής της Cooper Formula Junior, έμαθε για τις επιδόσεις του Stewart από τον διευθυντή της πίστας του Goodwood και τηλεφώνησε στον αδερφό του για να ρωτήσει αν ο Jackie ενδιαφερόταν να δοκιμάσει το αυτοκίνητο της ομάδας.
Πράγματι ο νεαρός Σκωτσέζος δοκίμασε την F3 Τ72-BMC την ίδια μέρα με τον θρυλικό Bruce McLaren, ο οποίος έτρεχε ήδη 5 χρόνια στην F1.
Σύντομα ξεκίνησε να γράφει ταχύτερους χρόνους, γεγονός που ανάγκασε τον μετέπειτα ιδρυτή της σημερινής McLaren να επιστρέψει στο Goodwood για να κινηθεί ταχύτερα!
Και πάλι ο Jackie ήταν γρηγορότερος, οπότε ο Tyrrell του πρόσφερε αμέσως θέση στην ομάδα και μια σπουδαία συνεργασία ξεκινούσε.

photo02

Πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην F3 στις 15 Μαρτίου 1964 στο βρεγμένο Snetterton όπου κερδίζει εμφατικά με διαφορά 44 δευτερολέπτων (!), αναγκάζοντας την Cooper να του κάνει την πρώτη πρόταση για να εισέλθει στην F1.
Εκείνος αρνείται λέγοντας ότι θέλει να αποκτήσει εμπειρία υπό τις οδηγίες του Ken Tyrrell και κατακτά το πρωτάθλημα της F3, νικώντας σε όλους τους αγώνες εκτός από δύο!
Δοκιμάζει την Lotus 33 Climax -το μονοθέσιο που χρησιμοποιούσε η ομάδα στην F1- εντυπωσιάζει τον Colin Chapman και τον πρωταθλητή Jim Clark, αλλά όταν ο ιδιοκτήτης της βρετανικής ομάδας του προσφέρει μια θέση στην F1 ο Jackie αρνείται και πάλι!
Αντίθετα επιλέγει να κάνει το ντεμπούτο του στην F2 στο Γαλλικό Grand Prix του Clermont Ferrand, όπου τερματίζει δεύτερος οδηγώντας μία Lotus 32 Cosworth.
Θα κάνει πράξη την είσοδό του στην F1 το 1965, όταν η BRM του πρότεινε να οδηγήσει την P261 μαζί με τον Graham Hill υπογράφοντας συμβόλαιο που θα του απέφερε 4000 λίρες.
Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στη Νότια Αφρική τερματίζει έκτος, παίρνοντας τον πρώτο του βαθμό στο πρωτάθλημα της Formula 1.
Σε μια ονειρική σεζόν για πρωτοεμφανιζόμενο θα τερματίσει 7 φορές στη βαθμολογούμενη εξάδα αποσπώντας 5 βάθρα και φυσικά την πρώτη του νίκη στον αγώνα της Monza, για την οποία πάλεψε μέχρι τέλους με τον ομόσταβλό του στην BRM.
Τερματίζει 3ος στη βαθμολογία με 33 βαθμούς πίσω από τον Hill(40) και τον κυρίαρχο εκείνη τη χρονιά Jim Clark(54). Επίσης κέρδισε τον ετήσιο διεθνή αγώνα που διοργάνωνε ο σύλλογος Βρετανών οδηγών (BRDC) στο Silverstone.

photo03

Το 1966 άλλαξαν οι κανονισμοί των κινητήρων στην F1 και καθιερώθηκαν οι τρίλιτροι ατμοσφαιρικοί, γεγονός που έπιασε την BRM απροετοίμαστη.
Μέχρι να εξελιχθεί ο νέος και πολύπλοκος τρίλιτρος Η16 -που θα παρουσιαζόταν τελικά 3 αγώνες πριν το τέλος- τα μονοθέσια έτρεχαν με δίλιτρα μηχανικά σύνολα.
Ο Jackie πήρε τη νίκη στον πρώτο αγώνα του Μονακό (μετά την εγκατάλειψη των Clark και Surtees δεν είχε αντίπαλο) με τρίτο τον Graham Hill.
Ο επόμενος αγώνας ήταν το Βελγικό Grand Prix που θα διεξαγόταν στο μεγάλο Spa των 14 χιλιομέτρων.
Η εκκίνηση δόθηκε υπό καταρρακτώδη βροχή και πριν συμπληρωθεί ο πρώτος γύρος οι μισοί οδηγοί είχαν εγκαταλείψει!
Ο Stewart είχε έξοδο στην περιβόητη Masta Kink, χτύπησε ένα τηλεφωνικό στύλο και κατέληξε σε ένα χαντάκι όπου έμεινε παγιδευμένος στο αυτοκίνητο για 25 λεπτά βουτηγμένος στα καύσιμα(είχε ραγίσει η δεξαμενή καυσίμου), καθώς οι κριτές δεν είχαν τα μέσα να τον απεγκλωβίσουν.
Ο Graham Hill και ο Bob Bondurant που είχαν επίσης έξοδο εκεί κοντά, έτρεξαν να βοηθήσουν και χρησιμοποιώντας εργαλεία ενός θεατή έβγαλαν τον τραυματισμένο Jackie από την παραμορφωμένη BRM.
Ένα ασθενοφόρο τον πήγε με αρκετή καθυστέρηση στο σταθμό πρώτων βοηθειών και από κει σε νοσοκομείο της Λιέγης, όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη.
Το ατύχημα αποτέλεσε αφορμή να ξεκινήσει την εκστρατεία του υπέρ της ασφάλειας των αγώνων, ενώ λόγω του ατυχήματος δεν συμμετείχε στο Γαλλικό Grand Prix.
Η συνέχεια όμως ήταν απογοητευτική καθώς η αξιοπιστία της BRM του επέτρεψε μόνο μία τέταρτη και μία πέμπτη θέση σε Ολλανδία και Γερμανία αντίστοιχα, με αποτέλεσμα να καταταχθεί 7ος στο πρωτάθλημα.
Εκείνη τη χρονιά συμμετείχε για πρώτη φορά στα 500 μίλια της Ινδιανάπολης με μία Lola T90-Ford και οδηγούσε τον αγώνα με ένα γύρο διαφορά, μέχρι που λίγο πριν το τέλος έμεινε από αντλία λαδιού παραχωρώντας έτσι τη νίκη στον…Graham Hill!
Παρ’όλα αυτά απέσπασε το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου.
Επίσης κέρδισε το Τασμανικό πρωτάθλημα (σειρά 8 αγώνων που διεξάγονταν σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία όπου συμμετείχαν πολλές ομάδες της F1) και το 12ωρο διεθνή αγώνα sportscar στο Surfers Paradise με Ferrari 250LM.

photo04

Το 1967 ήταν εξίσου απογοητευτικό για τον Stewart καθώς η αξιοπιστία της BRM δε βελτιώθηκε, με αποτέλεσμα μία δεύτερη και μία τρίτη θέση σε Βέλγιο και Γαλλία αντίστοιχα αλλά και 9 εγκαταλείψεις.
Παράλληλα κέρδισε 4 αγώνες F2 για την ομάδα του Ken Tyrrell.
Για την επόμενη χρονιά, δέχτηκε πρόταση από τον Enzo Ferrari και ταξίδεψε μέχρι το Maranello για να μιλήσει από κοντά με τον ‘commendatore’.
Συμφώνησε να τρέξει για την ιταλική ομάδα αλλά όταν έμαθε ότι παρόμοια προσφορά είχε γίνει και στον Jacky Ickx την απέρριψε, προτρέποντας συνάμα τον Βέλγο να τη δεχτεί.
Τότε ο Ken Tyrrell αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του ομάδα στην F1 γύρω από τον Jackie, εν αγνοία του!
Πρώτα απευθύνθηκε στη Ford, ζητώντας τους νέους κινητήρες της Cosworth αλλά και 60.000 δολάρια για την πληρωμή του Stewart και αφότου συμφώνησαν, απέσπασε την υπογραφή του ίδιου.
Με τα συμβόλαια αυτά στο χέρι η Matra του παραχώρησε την άδεια να χρησιμοποιεί και να εξελίσσει τα πλαίσιά της!

photo05

Το 1968 επεφύλασσε μεγάλες αλλαγές για την F1 καθώς επιτράπηκαν οι εξωαγωνιστικοί χορηγοί και παρουσιάστηκαν τα πρώτα μονοθέσια με αεροτομές.
Η σεζόν ξεκίνησε στη Νότια Αφρική με τον Stewart να εγκαταλείπει, και τον μεγάλο Jim Clark να παίρνει την τελευταία νίκη της καριέρας του.
Σε αγώνα F2 στη Jarama ενεπλάκη σε ατύχημα απ'όπου αποκόμισε ένα σπασμένο καρπό, με συνέπεια να απουσιάσει από τα δύο επόμενα Grand Prix.
Ξεκινά έτσι έναν τρίμηνο γολγοθά στον οποίο θα αναγκαστεί να δώσει 5 αγώνες χωρίς να έχει προλάβει να επουλωθεί ο καρπός του.
Θα επιστρέψει σε αυτό του Βελγίου όπου έχοντας στα χέρια του τη νέα Matra MS10 Cosworth (διέθετε δεξαμενή καυσίμου 15 κιλά ελαφρύτερη κατασκευασμένη στα πρότυπα της αεροναυπηγικής) τερματίζει στην 4η θέση.
Οι στεγνοί αγώνες τον κουράζουν περισσότερο λόγω της μεγαλύτερης έντασης που ασκεί στο τιμόνι, έτσι στο Βέλγιο και στη Βρετανία υποφέρει από τους πόνους.
Αντίθετα οι αγώνες υπό βροχή και η ήπια οδήγηση που αυτοί συνεπάγονται επιτρέπει στον Jackie να πάρει νίκες σε Ολλανδία, Γερμανία και μία 3η θέση στη Γαλλία.
Στο Γερμανικό Grand Prix μάλιστα, που διεξήχθη υπό καταρρακτώδη βροχή και ομίχλη, ο Stewart εκμεταλλευόμενος την ανωτερότητα των βρόχινων ελαστικών της Dunlop τερμάτισε πρώτος με διαφορά 4 λεπτών από τον δεύτερο Hill, παρά το ότι το τεράστιο μήκος του Nurburgring καταπόνησε ιδιαίτερα τον ήδη ταλαιπωρημένο καρπό του.

Nurburgring 1968



Ο ίδιος αργότερα θα πει ότι ήταν ένας από τους καλύτερους αγώνες της καριέρας του.
Οι συνεχείς τερματισμοί σε βαθμολογούμενες θέσεις καθώς και άλλη μια νίκη στο Watkins Glen, επέτρεψαν στο Σκωτσέζο να διεκδικήσει το πρωτάθλημα μαζί με τον Graham Hill μέχρι τον τελευταίο αγώνα στο Μεξικό, όπου μετά από μεγάλη μάχη μεταξύ τους ο Jackie επιβράδυνε αντιμετωπίζοντας πρόβλημα με το αυτοκίνητο ενώ ο Hill νίκησε παίρνοντας έτσι τον τίτλο.
Η 2η θέση στο πρωτάθλημα δεν ήταν άσχημο αποτέλεσμα, αν αναλογιστούμε ότι ήταν η πρώτη χρονιά της συνεργασίας Tyrrell-Matra-Ford.

photo06

Το 1969 όμως, τίποτα δε στάθηκε εμπόδιο ανάμεσα σε κείνον και τον παγκόσμιο τίτλο.
Ξεκίνησε με νίκες στα πρώτα 2 Grand Prix σε Νότια Αφρική και Ισπανία με την MS10 ενώ με τη νέα MS80 πήρε άλλες 4 σε Ολλανδία, Γαλλία, Αγγλία και Ιταλία ισοπεδώνοντας τον ανταγωνισμό.
Συγκέντρωσε 63 βαθμούς έναντι 37 του δεύτερου Jacky Ickx στέφοντας παράλληλα πρωταθλήτρια κατασκευαστών τη Matra.
Εκείνη τη χρονιά συνάντησε για πρώτη φορά σε αγώνα F2 στο Crystal Palace τον μετέπειτα ομόσταβλό του, Francois Cevert, όπου ο νεαρός Γάλλος δεν του επέτρεψε σε κανένα σημείο της κούρσας να τον προσπεράσει προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον τόσο του Σκωτσέζου όσο και του Ken Tyrrell.

photo07

Για το 1970, η Matra ήθελε να χρησιμοποιήσει τον δικό της V12 αλλά ο Tyrrell θέλοντας να διατηρήσει τους δεσμούς με τη Ford αγόρασε πλαίσια από τη March Engineering (καθώς η Matra ‘κατέβασε’ τη δική της ομάδα), προετοιμάζοντας μυστικά το δικό του αυτοκίνητο που θα έκανε την εμφάνισή του προς το τέλος της χρονιάς.
Αν και η χρονιά ξεκίνησε με 3η θέση στη Νότια Αφρική και νίκη στην Ισπανία, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη καθώς σημείωσε 2 δεύτερες θέσεις και 8 εγκαταλείψεις.
H αναξιοπιστία του αυτοκινήτου ήταν τέτοια που επίσπευσε την εμφάνιση της Tyrrell 001, με την οποία ο Jackie έτρεξε στους 3 τελευταίους αγώνες επιδεικνύοντας εξαιρετικές προοπτικές (ειδικά στο Watkins Glen όπου προηγείτο άνετα για 83 γύρους μέχρι που έμεινε από κινητήρα) αλλά και προβλήματα νεότητας που τον εμπόδισαν να τερματίσει.

photo08

Έκανε ντεμπούτο στο Can-Am (Αμερικανικό πρωτάθλημα πρωτοτύπων) με την επαναστατική Chaparral 2J, η οποία ήταν η πρώτη που εκμεταλλεύτηκε την τεχνολογία του ground effect αλλά η φτωχή αξιοπιστία της δεν επέτρεψε στο Σκωτσέζο τίποτα παραπάνω από 2 pole positions.
Επίσης σχεδίαζε να τρέξει στον αγώνα του Le Mans με Porcshe 917K και συνοδηγό τον θρυλικό Steve McQueen, αλλά ο Αμερικανός αστέρας του Hollywood δεν κατάφερε να βρει ασφαλιστική κάλυψη και η συναρπαστική αυτή συνεργασία δε συνέβη ποτέ.
 Πριν την έναρξη της σεζόν του 1971 τον πλησίασε και πάλι η Ferrari, αλλά ο Jackie προτίμησε να παραμείνει στην ομάδα που είχε χτιστεί γύρω του.
Το πρώτο Grand Prix του πρωταθλήματος διεξήχθη στη Νότια Αφρική, με τον Stewart να τερματίζει δεύτερος πίσω από τη Ferrari του Andretti ενώ στα επόμενα 2 σε Ισπανία και Μονακό κυριάρχησε, παίρνοντας τις πρώτες του νίκες στο τιμόνι της ανταγωνιστικής Tyrrell 003.
Στο πριγκιπάτο μάλιστα πήρε την pole 1.2 δεύτερα ταχύτερα από τον ανταγωνισμό, προκαλώντας μουρμούρες περί νομιμότητας στα paddock σε μια χρονιά που αναμενόταν να επικρατήσουν οι ομάδες με 12κύλινδρους κινητήρες.
Στην Ολλανδία, ο αρχισχεδιαστής της ομάδας Derek Gardner παρουσίασε για πρώτη φορά εισαγωγή αέρα για το μοτέρ πάνω από το κεφάλι του οδηγού (που θα εμφανιζόταν από τον επόμενο κιόλας αγώνα και σε άλλα μονοθέσια), αλλά στον βρόχινο αγώνα ο Σκωτσέζος τερματίζει 11ος αφού πλεονέκτημα είχαν οι οδηγοί με ελαστικά της Firestone.
Ακολούθησαν 3 συνεχόμενες νίκες σε Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία με την Tyrrell να κάνει το 1-2 σε Paul Ricard και Nurburgring.
Οι άλλες ομάδες δεν μπορούσαν να χωνέψουν (!) την κυριαρχία του Stewart, προκαλώντας τον έλεγχο των καυσίμων του στη Γαλλία και αυτόν του κινητήρα στο Silverstone στους οποίους αποδείχθηκε η νομιμότητα του αυτοκινήτου.

photo09

Εγκαταλείπει στην Αυστρία και την Ιταλία αλλά εξασφαλίζει τον 2ο του τίτλο χάρη στις ατυχίες του Jacky Ickx, που ήταν ο μόνος που μπορούσε να τον απειλήσει.
Κερδίζει στον Καναδά και ολοκληρώνει την εκπληκτική του χρονιά με μια 5η θέση στο Watkins Glen (αγώνα στον οποίο επικράτησε ο teammate του, Francois Cevert), στέφοντας παράλληλα πρωταθλήτρια κατασκευαστών την Tyrrell.
Έτρεξε και πάλι στο Can-Am με Lola T260-Chevrolet της ομάδας του Carl Haas, παίρνοντας 2 νίκες σε Mont Tremblant και Mid Ohio τερματίζοντας έτσι 3ος στη βαθμολογία, πίσω από τις πανίσχυρες McLaren των Denny Hulme και Peter Revson.
 Το 1972 ξεκινά τη σεζόν με νίκη στην Αργεντινή αλλά και δύο εγκαταλείψεις σε Νότια Αφρική και Ισπανία.
Τερματίζει 4ος στο βρεγμένο Μονακό, όμως κάπου εκεί το στρες και η κούραση του αγωνιστικού προγράμματος σε F1 και Αμερική τον καταβάλλει προκαλώντας έλκος στο στομάχι του.
Λόγω της ασθένειας χάνει τον αγώνα του Βελγίου και ακυρώνει τη συμμετοχή του στο Can-Am όπου θα έτρεχε με McLaren.
Επανακάμπτει νικώντας στο Γαλλικό Grand Prix, ενώ στην Αγγλία συμβιβάζεται με την 2η θέση δίνοντας μάχη μέχρι το τέλος με τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας, Emerson Fittipaldi.
Στο Nurburgring χάνει τη δεύτερη θέση στον τελευταίο γύρο μετά από σύγκρουση με τον Clay Regazzoni, ενώ στην Αυστρία προβλήματα με την πρόσφυση της νέας Tyrrell 005 τον κρατούν εκτός βαθμολογούμενης εξάδας.

photo10

Η εγκατάλειψη στην Ιταλία θα σημάνει το τέλος της υπεράσπισης του τίτλου, κάτι όμως που δεν θα τον εμποδίσει να κυριαρχήσει στα δύο τελευταία Grand Prix σε Καναδά και Αμερική εκμεταλλευόμενος την ανταγωνιστικότητα της βελτιωμένης 005.
Συλλέγει 45 βαθμούς και τερματίζει 2ος στη βαθμολογία πίσω από τον πρωταθλητή Fittipaldi.
Συμμετέχει επίσης στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα τουρισμού με Ford Capri RS2600 και λαμβάνει τον πρώτο του τιμητικό τίτλο από την βρετανική κυβέρνηση (OBE).
 Στις αρχές του 1973, στα 34 του, ο Stewart αποφασίζει ότι αυτή θα είναι η τελευταία χρόνια ως οδηγού αγώνων θέλοντας να απαλλάξει τον εαυτό του και την οικογένειά του από το άγχος των αγώνων, αλλά και ενός ενδεχόμενου ατυχήματος που θα μπορούσε να του κοστίσει τη ζωή.
Για την απόφασή του ενημερώνει μόνο δύο ανθρώπους, τον Ken Tyrrell και τον Walter Hayes, πρόεδρο της Ford Europe.
Σε μια χρονιά που αποδείχθηκε ιδιαίτερα ανταγωνιστική, η αυλαία άνοιξε στην Αργεντινή με τον Jackie να τερματίζει 3ος πίσω από τους Fittipaldi και Cevert, ενώ στη Βραζιλία έρχεται 2ος πίσω και πάλι από τη Lotus του πρωταθλητή.
Στη Νότια Αφρική όμως ο Σκωτσέζος οδηγώντας τη νέα Tyrrell 006 πήρε τη καρό σημαία έχοντας εκκινήσει από τη 16η θέση!
Στην Ισπανία εγκαταλείπει με πρόβλημα στα φρένα αλλά στο Βέλγιο κερδίζει κάνοντας το 1-2 με τον Cevert, ενώ στο Μονακό επιβάλλει πλήρως το ρυθμό του παίρνοντας την 3η του νίκη.

photo11

Στο πρώτο Σουηδικό Grand Prix τερματίζει 5ος, στη Γαλλία 4ος ενώ στον επεισοδιακό αγώνα της πατρίδας του στο Silverstone 11ος, έχοντας μείνει πίσω από έξοδο.
Στην Ολλανδία, Stewart και Cevert κάνουν ξανά το 1-2 όμως ο αγώνας επισκιάζεται από το θάνατο του νεοφερμένου στην F1, Roger Williamson.
Στο Γερμανικό Grand prix του Nurburgring η ιστορία επαναλαμβάνεται, καθώς το δίδυμο της Tyrrell σημειώνει άνετα το 1-2 με τον Stewart να παίρνει την 27η νίκη του στη Formula 1 η οποία θα ήταν και η τελευταία.
Μετά τον αγώνα εκμυστηρεύτηκε στον Ken Tyrrell ότι ο Francois Cevert ήταν τόσο γρήγορος που θα μπορούσε εύκολα να είχε επικρατήσει.
Ήταν το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας μεταξύ τους που είχε αρχίσει όταν ο νεαρός Γάλλος πρωτοήρθε στην ομάδα το 1970.
Ανάμεσά τους αναπτύχθηκε στενή φιλία, με τον Jackie να εκτελεί χρέη μέντορα για τον Francois μαθαίνοντάς του τα μυστικά του πρωταθλητισμού.
Ο Cevert φρόντιζε να στηρίζει τον Σκωτσέζο στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε στη Lotus όπου Fittipaldi και Peterson αντιμετωπίζονταν ως ίσοι με αποτέλεσμα να κόβει ο ένας βαθμούς από τον άλλον.

photo12

Στην Αυστρία ο Stewart τερμάτισε 2ος, έτσι έφτασε στη Monza για τον Ιταλικό αγώνα όντας σε θέση να κατακτήσει τον τίτλο.
Στον 8ο γύρο είχε κλατάρισμα και πήρε ένα ολόκληρο λεπτό στους μηχανικούς να αλλάξουν τα ελαστικά, έτσι όταν επέστρεψε στην πίστα ήταν 20ος.
Ακολούθησε ένα οδηγικό ρεσιτάλ με τον Jackie να προσπερνά όποιον βρήκε μπροστά του για να τερματίσει τελικά 4ος.
Οι Lotus έκαναν το 1-2 αλλά ο Peterson δεν άφησε τον Fittipaldi (που είχε ελπίδες για το πρωτάθλημα) να περάσει μπροστά, οπότε ο Σκωτσέζος σφράγισε τον 3ο του τίτλο.
Στο χαοτικό (λόγω καιρού) Καναδικό Grand Prix τερμάτισε 5ος, και έτσι το τσίρκο της F1 μεταφέρθηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης και στο Watkins Glen για τον Αμερικανικό αγώνα, όπου θα έπεφτε η αυλαία του πρωταθλήματος.
Στη βαθμολογία των κατασκευαστών, Lotus και Tyrrell μάχονταν για την πρώτη θέση οπότε ο Jackie ήθελε να συνδυάσει την αποχώρησή του με ένα ακόμη τρόπαιο.
Στις πρωινές δοκιμές του Σαββάτου όμως, ο Francois Cevert έχασε τη ζωή του μετά από ένα πολύ άσχημο ατύχημα κι έτσι ο Ken Tyrrell εις ένδειξη πένθους απέσυρε την ομάδα του από τον αγώνα.

Watkins Glen 1973



Ο Stewart θέλοντας να μάθει τι ακριβώς έγινε, μπήκε αργότερα στην πίστα και προσέγγισε το chicane που συνέβη το ατύχημα ξέροντας την ταχύτητα με την οποία περνούσε από το συγκεκριμένο σημείο ο Γάλλος οδηγός.
Αντιλαμβανόμενος ότι επρόκειτο για αγωνιστικό ατύχημα, επέστρεψε στα pit και ενημέρωσε τους μηχανικούς της ομάδας (που φοβούνταν για μηχανική βλάβη) για το συμπέρασμά του.
“H Formula 1 έχασε ένα σπουδαίο οδηγό και η οικογένειά μου ένα στενό φίλο”, είπε για τον Cevert.
Εκείνη την ημέρα, αποκάλυψε στη σύζυγό του ότι θα αποσυρόταν από τους αγώνες και 2 εβδομάδες αργότερα το ανακοίνωσε επίσημα σε συνέντευξη τύπου.
Έτσι δεν έτρεξε τον 100ό του αγώνα και αποχώρησε έχοντας θέσει το ρεκόρ περισσότερων νικών (27) στη Formula 1, συνεχίζοντας την παράδοση των σπουδαίων οδηγών των οποίων το όνομα ξεκινούσε από J. (Juan Manuel Fangio, Jack Brabham, John Surtees, Jim Clark, Jochen Rindt, Jacky Ickx, James Hunt, Jody Scheckter, Jacques Villeneuve, κα).

photo13

How many more of us must die?

Σε μια εποχή που η λέξη ασφάλεια ήταν ταμπού και κρυβόταν πίσω από την πάγια δικαιολογία περί επικινδυνότητας των αγώνων αυτοκινήτου, ο Σκωτσέζος υπήρξε ο πρώτος που πραγματοποίησε εκστρατεία υπέρ της λήψης αποφάσεων για τη βελτίωση των συνθηκών διεξαγωγής των Grand Prix.
Η προσωπική του εμπειρία μετά το ατύχημα στο Spa το 1966, τον ώθησε να μιλήσει ανοιχτά (με την αρωγή του επικεφαλής της BRM, Louis Stanley) για την υιοθέτηση μέτρων που σήμερα θεωρούνται δεδομένα.
Ήταν ο πρώτος που ζήτησε να τοποθετηθούν ζώνες στο μονοθέσιό του, (μέχρι τότε δεν χρησιμοποιούνταν διότι οι οδηγοί ήθελαν να πετάγονται έξω από τα αυτοκίνητα σε περίπτωση ατυχήματος!) και αυτός που καθιέρωσε τα full face κράνη.
Ήταν από τους πρωτεργάτες του συνεταιρισμού των οδηγών της F1 (GPDA, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο 1972-78), οργανώνοντας το μποϊκοτάζ αγώνων που θεωρούνταν επικίνδυνοι.
Σε μια περίοδο που η ταχύτητα των μονοθεσίων σχεδόν διπλασιάστηκε, οι πίστες παρέμεναν ίδιες χωρίς να υπάρχουν σκέψεις για ριζικές αλλαγές.
Το Spa το 1969, το Nürburgring το 1970, και το Zandvoort το 1972 ακυρώθηκαν πιέζοντας οργανωτές και ιδιοκτήτες να τοποθετήσουν μπαριέρες, εξόδους διαφυγής και να μεριμνήσουν για πυροσβεστικά μέσα (ο μεγαλύτερος φόβος των οδηγών ήταν η φωτιά) και ιατρική βοήθεια.
Φυσικά αυτό τον έφερε σε συνεχή κόντρα με το κατεστημένο, που θεωρούσε υψηλό το κόστος όλων αυτών αλλά και ότι προσέβαλλαν το χαρακτήρα των αγώνων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κόντρα με τον επί χρόνια αρθρογράφο του περιοδικού Motor Sport, Denis Jenkinson, ο οποίος ξεσπάθωσε εναντίον του με αφορμή τη μεταφορά του Βελγικού αγώνα το 1972 από το Spa στο ασφαλές και ‘άχρωμο’ circuit της Nivelles.
Ο Jackie που δεν έτρεξε σε εκείνο τον αγώνα λόγω έλκους, είχε έτοιμη την απάντηση.
“Είναι πολύ εύκολο να στέκεσαι πίσω από το φράχτη ασκώντας κριτική και βρίσκοντας λάθη σε αυτά που οι άλλοι κάνουν.
Αυτοί όμως προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα άθλημα που δεν θα έχει τόσο μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές”.

photo14

Και αυτές οι απώλειες ήταν που έκαναν τον κόσμο να βλέπει με άλλο μάτι τη δράση του Stewart, με τον ίδιο να λέει: “To 1968 ήταν μια περίοδος που χάναμε έναν οδηγό κάθε μήνα, το φαντάζεστε;”
Στα εννιά χρόνια που έτρεξε ο Σκωτσέζος, η Formula 1 θρήνησε πάνω από 10 οδηγούς.
Clark, Bandini, Schlesser, Courage, McLaren, Rindt, Rodriguez, Siffert, Williamson και φυσικά ο Francois Cevert πλήρωσαν με το υπέρτατο τίμημα το πάθος τους για την ταχύτητα.
Ο Jacky Ickx που δε συμμεριζόταν τις απόψεις του Jackie και δε συμμετείχε ούτε στον GPDA, αργότερα παραδέχθηκε ότι ο Σκωτσέζος είχε δίκιο ενώ ο Jo Ramirez (μηχανικός σε Tyrrell και McLaren από το ’65 μέχρι το 2001) ανέφερε ότι ο Stewart ήταν πιθανότατα ο καλύτερος πρεσβευτής που είχε ποτέ το άθλημα.
Η δράση του γαλούχησε ανθρώπους των αγώνων όπως ο Max Mosley, ο οποίος όταν βρέθηκε στον προεδρικό θώκο της FIA, οδήγησε την Formula 1 στα επίπεδα ασφαλείας του σήμερα.

Μετά τους αγώνες

Ήταν από τους πρώτους εκατομμυριούχους αθλητές, έχοντας εγκατασταθεί από τέλη της δεκαετίας του ’60 στην Ελβετία για (τι άλλο;) φορολογικούς λόγους.
Ο επαγγελματισμός που επέδειξε τον καιρό που έτρεχε, τον κατέστησε ιδιαίτερα αρεστό στους χορηγούς ενώ η επιχειρηματική του αντίληψη του επέτρεψε να κλείνει προσοδοφόρες συμφωνίες.

photo15

Διετέλεσε σύμβουλος και δοκιμαστής αυτοκινήτων της Ford ενώ παράλληλα έκανε αρκετές διαφημίσεις.
Ως εκφωνητής αγώνων NASCAR και των 500 μιλίων της Ινδιανάπολης, εργάστηκε σε αμερικανικά, αυστραλιανά και καναδικά δίκτυα ενώ πήρε συνεντεύξεις και σχολίασε αρκετά Grand Prix.

Συνέντευξη με τον Ayrton Senna



Το 1988 αγόρασε μία ομάδα F3 θέλοντας να υποστηρίξει την αγωνιστική καριέρα του γιου του, Paul.
Η πορεία της ομάδας αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη αναδεικνύοντας οδηγούς όπως ο David Coulthard και ο Gil de Ferran (πρωταθλητής Champ Car 2000-01) ενώ κατέκτησε 8 πρωταθλήματα F3.
Το 1996, πατέρας και γιος αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δική τους ομάδα στην F1, γνωστή ως Stewart Grand Prix.

photo 18

Έχοντας λάβει υποστήριξη και κινητήρες από τη Ford συμμετείχαν στο πρωτάθλημα του 1997, καταφέρνοντας στον 5ο τους αγώνα να πάρουν τη 2η θέση στο Μονακό!
Παρ'όλα αυτά οι δυο πρώτες χρονιές χαρακτηρίστηκαν από έλλειψη αξιοπιστίας και φτωχών αποτελεσμάτων.
Το 1999 όμως, η Ford επένδυσε σε καινούριο κινητήρα και η ομάδα έκανε την καλύτερή της χρονιά με τέσσερα βάθρα αλλά και φυσικά τη νίκη του Johnny Herbert στο Nurburgring, καταφέρνοντας αποτελέσματα που πολλοί άλλοι απέτυχαν να φέρουν.

photo16

Αυτό ώθησε τη Ford να εμπλακεί περισσότερο στην F1 αγοράζοντας την ομάδα έναντι 90 εκατομμυρίων δολαρίων, μετονομάζοντας την σε Jaguar Racing με τα γνωστά αποτελέσματα ενώ το 2005 την απέκτησε ο Dietrich Mateschitz δημιουργώντας τη…Red Bull Racing.
Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις και τιμές που του αποδώθηκαν ξεχωρίζει αυτή της 23ης Νοεμβρίου 2001, οπότε ο πρίγκιπας Κάρολος της Αγγλίας τον χειροτόνησε ιππότη αλλά και η ένταξή του στο International Motorsports Hall of Fame το 1990.
Η ιστορία του αποτέλεσε έμπνευση για το video clip “Supreme” του Robbie Williams ενώ συμμετείχε και στο “Faster” του George Harrison.
Εμφανίζεται συχνά σε Grand Prix, κυρίως ως εκπρόσωπος χορηγών όπως η RBS και η Genii Capital.

photo17

Αν οι σημερινοί οδηγοί έχουν την άνεση να τρέχουν με 300 χιλιόμετρα ανά ώρα, να υπερασπίζονται τη θέση τους και χωρίς δεύτερη σκέψη να ‘σπρώχνουν’ τον αντίπαλο εκτός πίστας αλλά και να αναζητούν το όριο μηχανής και ανθρώπου χωρίς το φόβο του θανάσιμου τραυματισμού, υπάρχει ένας που θα έπρεπε να ευχαριστούν.
Σίγουρα πολλοί έβαλαν το λιθαράκι τους για να φτάσουμε στα σημερινά επίπεδα ασφάλειας, αλλά ο Jackie Stewart ήταν αυτός που όρθωσε το ανάστημά του επιλέγοντας τη δράση από την αδράνεια.
Επηρέασε τους αγώνες όπως κανείς άλλος πριν από αυτόν.
Ο ίδιος, παρ'όλο που η εκστρατεία δεν τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στους κύκλους του μηχανοκίνητου αθλητισμού, δεν μετανιώνει για τίποτα και επιμένει ότι παρά το άγχος και τις πίκρες που γεύτηκε από τους αγώνες, απόλαυσε την κάθε στιγμή τους: “Τα χρόνια που έτρεξα ήταν φανταστικά, έγιναν τεράστιες αλλαγές στα μονοθέσια και ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος”.
Μα πάνω απ’όλα εκθείασε την αίσθηση της οδήγησης στο όριο.
Το να γίνεσαι ένα με το αυτοκίνητο και την πίστα.

Και το συνόψισε με μία από τις καλύτερες φράσεις του:
“Cornering is like bringing a woman to climax”…

Αφιέρωμα στον Jackie Stewart…



Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1965 – 1973
Ομάδες: BRM, Matra, Tyrrell
Πρωταθλήματα: 3 (1969, 1971, 1973)
Αγώνες: 99
Νίκες: 27
Βάθρα: 43
Βαθμοί: 360
Pole Positions: 17
Ταχύτεροι γύροι: 15

 

 

Read 11847 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες