Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018 09:00

Mike Hailwood (2/4/1940 – 23/3/1981): Ένας ήρωας 2 και 4 τροχών

Written by

 Η ρομαντική εποχή των μηχανοκίνητων αγώνων του ’50, του ’60 και του ’70 μας σύστησε πολλούς ενδιαφέροντες και πολύπλευρους χαρακτήρες, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από δύο ιδιαίτερα στοιχεία.


1η ημερομηνία δημοσίευσης: 02/04/14

Το πάθος τους για την ταχύτητα και την περιφρόνηση του φόβου.
Ήταν τέτοιο το μικρόβιο, που μερικοί από αυτούς αναζήτησαν την αδρεναλίνη και στους δύο και στους τέσσερις τροχούς.
Ένας από αυτούς, ήταν κι ένας λεοντόκαρδος Βρετανός -θρύλος της μοτοσυκλέτας- που έμελλε να κοσμήσει με την παρουσία του, το χώρο της Formula 1.
Ο Michael Stanley Bailey Hailwood γεννήθηκε στο Great Milton της Οξφόρδης στις 2 Απριλίου 1940, την εποχή που στη Βρετανία ηχούσαν οι σειρήνες του πολέμου.
Ο πατέρας του, Stan (πρώην αναβάτης αγώνων) είχε δημιουργήσει περιουσία πολλών εκατομμυρίων πουλώντας μοτοσυκλέτες στην Αγγλία, και έτσι ο μικρός Mike μεγάλωσε σε ένα ευκατάστατο περιβάλλον.
Μετά την πρόωρη αποχώρησή του από το σχολείο, δούλεψε για λίγο στην οικογενειακή επιχείρηση και μετά στην Triumph.

“Mike the Bike”
Δεν άργησε να ενδιαφερθεί για τους αγώνες μοτοσυκλέτας, κάνοντας το ντεμπούτο του στα 17 του, το 1957.

photo 2

Μπορεί η οικονομική επιφάνεια του Stan να του παρείχε τον καλύτερο εξοπλισμό, αλλά το ταλέντο του ήταν αυτό που τον βοήθησε να καθιερωθεί στους πλέον ανερχόμενους αναβάτες, κατακτώντας τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο το 1961 με τη Honda.
Ο Mike, μάλιστα, μόλις απέκτησε τη δυνατότητα, ξεπλήρωσε τον πατέρα του για κάθε δαπάνη που είχε προβεί στην αρχή της καριέρας του.
Μέσα σε έξι χρόνια θα συλλέξει 9 παγκόσμιους τίτλους σε όλες τις κατηγορίες (250cc, 350cc, 500cc) με την MV Agusta και τη Honda.
To 1966, συμμετείχε ταυτόχρονα και στις τρεις κατηγορίες, παίρνοντας τον τίτλο στις 2 πρώτες ενώ στην τρίτη τερμάτισε δεύτερος!
Σε 152 εκκινήσεις, πήρε 76 νίκες και ανέβηκε 112 φορές στο βάθρο των νικητών, ενώ παράλληλα συμμετείχε αρκετές φορές στον περιβόητο ΤΤ της νήσου του Man, αποσπώντας 12 νίκες.
Στην ιστορία έχει μείνει η μονομαχία που είχε το 1967 στην κατηγορία Senior TT με τον έτερο θρύλο των δύο τροχών, Giacomo Agostini, αγώνας που θεωρείται ο πιο δραματικός όλων των εποχών και τον οποίο κέρδισε.

photo 3

Ο Murray Walker δεν μάσησε τα λόγια του και τον αποθέωσε, χαρακτηρίζοντάς τον ως “τον καλύτερο αναβάτη που έζησε ποτέ”.
Το 1968 η Honda αποφάσισε να αποσυρθεί προσωρινά από τους αγώνες, δίνοντας στον Hailwood 50.000 λίρες για να μη τρέξει με άλλη ομάδα, με τον Βρετανό να στρέφει το ενδιαφέρον του στους αγώνες αυτοκινήτων.
Η φήμη που απέκτησε τον έφερε κοντά σε προσωπικότητες που μοιράζονταν το ίδιο πάθος με την ταχύτητα, όπως ο ηθοποιός του Hollywood, Steve McQueen.

photo 4

Με 4 τροχούς

To 1969, θα τρέξει για πρώτη φορά στον 24ωρο αγώνα του Le Mans με Ford GT40 της ομάδας του John Wyer και συνοδηγό τον David Hobbs, καταφέρνοντας να ανέβει στο βάθρο, τερματίζοντας 3ος.
Το 1970, συμμετείχε ξανά με την ομάδα του John Wyer και συνοδηγό τον Hobbs, οδηγώντας αυτή τη φορά μία Porsche 917k, όμως εγκατέλειψαν μετά από 49 γύρους.
Επέστρεψε το 1973, οδηγώντας ένα Mirage M6 (με τον Ford Cosworth DFV V8 που έτρεχαν οι περισσότερες ομάδες της F1) της Gulf Racing μαζί με τους John Watson και Vern Schuppan, αλλά η προσπάθειά τους ολοκληρώθηκε πρόωρα μετά από 112 γύρους.
Την ίδια χρονιά, με το ίδιο αυτοκίνητο και συνοδηγό τον Derek Bell νίκησε στα 1000 χιλιόμετρα του Spa, στο πλαίσιο του παγκοσμίου πρωταθλήματος αντοχής.
Το 1974 έτρεξε για τελευταία φορά στο Le Mans, με ένα Gulf GR7 Ford της ομώνυμης ομάδας και συνοδηγό τον Bell, τερματίζοντας 4ος.
Η πρώτη του γνωριμία με μονοθέσιο της F1 έλαβε χώρα το 1963 στο Βρετανικό Grand Prix του Silverstone, όπου συμμετείχε με μία Lotus 24 του Reg Parnell τερματίζοντας 8ος.
Εκείνη τη χρονιά έκανε άλλη μία εμφάνιση στη Monza, όπου οδηγώντας μία Lola Mk4  ολοκλήρωσε τον αγώνα 10ος.
Το 1964, συμμετείχε σε 9 αγώνες με Lotus 25 και κινητήρα της BRM, με καλύτερο αποτέλεσμα την 6η θέση στο Μονακό που του απέφερε 1 βαθμό.
Το 1965 έλαβε μέρος μόνο στο πριγκιπάτο, όπου εγκατέλειψε.
Το 1971, ο John Surtees (ο μοναδικός πρωταθλητής Grand Prix σε 2 και 4 τροχούς) του έδωσε την ευκαιρία να τρέξει και πάλι στην F1, με τη νεοσύστατη ομάδα του.
Ο πρώτος του αγώνας με τη Surtees TS9, ήταν το Iταλικό Grand Prix της Monza το οποίο έμεινε στην ιστορία για τον θεαματικότερο τερματισμό που έχουμε δει στην F1.
Gethin, Peterson, Cevert, Hailwood και Ganley κατά σειρά, τερμάτισαν με διαφορά λιγότερη του δευτερολέπτου καθώς η μάχη για τη νίκη, εξελίχθηκε σε ρεσιτάλ του slip streaming!

 



To 1972, συμμετείχε σε 10 αγώνες όπου σημείωσε 6 εγκαταλείψεις κυρίως λόγω αναξιοπιστίας της νέας Surtees TS9B.
Στα Grand Prix που τερμάτισε όμως έφερε θετικότατα αποτελέσματα (Γαλλία 6ος, Αυστρία και Βέλγιο 4ος) με αποκορύφωμα και πάλι τον αγώνα στη Monza όπου τερμάτισε στη δεύτερη θέση πίσω από τον νικητή (και πρωταθλητή εκείνη τη χρονιά) Emerson Fittipaldi.
Παράλληλα, έτρεξε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα F2 (πάντα με την ομάδα του Surtees), όπου με 5 νίκες κατέκτησε τον τίτλο.

photo 5

To 1973, η νέα TS14A ήταν εξίσου απογοητευτική από πλευράς αξιοπιστίας με αποτέλεσμα πολλές εγκαταλείψεις και τερματισμούς εκτός εξάδας.
Αυτό που έμεινε όμως στους περισσότερους, ήταν το γεγονός που συνέβη στο Grand Prix της Νότιας Αφρικής που διεξήχθη στο Kyalami.
Στον 2ο γύρο του αγώνα, ο Hailwood συγκρούστηκε με την BRM του Regazzoni η οποία τυλίχτηκε αμέσως στις φλόγες.
Με τον Ελβετό αναίσθητο στο μονοθέσιο, ο Mike έλυσε τις ζώνες του και έσπευσε να βοηθήσει όμως στην προσπάθειά του αυτή έπιασε φωτιά και ο ίδιος, καθώς τα καύσιμα έρεαν πάνω του.
Έτρεξε προς ένα κριτή ο οποίος τον έλουσε με νερό, ενώ ταυτόχρονα ένας άλλος με έναν πυροσβεστήρα άρχισε να σβήνει τη φλεγόμενη BRM.
Σύντομα όμως η φωτιά ξαναφούντωσε και ο Hailwood επέστρεψε στη σκηνή του ατυχήματος και κατάφερε να βγάλει τον Regazzoni από το αυτοκίνητο.
Μετά γύρισε στα pits, πήρε τη σύντροφό του και έφυγε αμέσως από την πίστα χωρίς να της πει τίποτα.
Η ίδια έμαθε για την αυτοθυσία του την επόμενη μέρα από τις εφημερίδες!

Η προσπάθεια του Hailwood να σώσει τον Regazzoni


 

Για την γενναιότητά του απονεμήθηκε το George Medal, η δεύτερη υψηλότερη διάκριση που μπορεί να λάβει Βρετανός πολίτης. Αργότερα για τα επιτεύγματά του, του απονεμήθηκε και ο τίτλος του μέλους της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE).

photo 6

To 1974, πήγε στην McLaren η οποία του παρείχε μία Μ23 με χορηγό τη Yardley.
Στους πρώτους αγώνες είχε καταφέρει να τερματίσει 4 φορές στη βαθμολογούμενη εξάδα (5ος στη Βραζιλία, 4ος σε Αργεντινή και Ολλανδία) ενώ στη Νότια Αφρική τερμάτισε 3ος, ανεβαίνοντας για δεύτερη φορά στο βάθρο.

photo 7

Η καριέρα του όμως στην F1, έμελλε να διακοπεί πρόωρα πάνω στο καλύτερο.
Στο Γερμανικό Grand Prix του Nurburgring, 2 γύρους πριν το τέλος και ενώ βρισκόταν στην 5η θέση, έχασε τον έλεγχο στην απότομη κατάβαση της Pflanzgarten και κατέληξε στις μπαριέρες, διαλύοντας το μπροστινό τμήμα της McLaren.
Ο Hailwood υπέστη εκτεταμένους τραυματισμούς στα πόδια και αποσύρθηκε από τους αγώνες.

photo 8

Mike the man

Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, ο Mike Hailwood ζούσε όπως κάθε οδηγός αγώνων εκείνης της εποχής.
Χρήματα, ταξίδια, πολλές γυναίκες και φυσικά, πάρτυ.
Οι φήμες αναφέρουν ότι αυτός “μύησε” τον James Hunt σε αυτόν τον τρόπο ζωής.

photo 9

Παρ’όλα αυτά σαν χαρακτήρας ήταν σεμνός, ταπεινός και μετριόφρων κάτι που έκανε τον κόσμο να τον αγαπήσει περισσότερο.
Απολάμβανε ιδιαίτερα το κλίμα που περιέβαλλε τους αγώνες μοτοσυκλέτας σε αντίθεση με την F1, όπου ο σνομπισμός αρκετών οδηγών τον ‘ανάγκασε’ να κάνει περισσότερο παρέα με τους μηχανικούς, όπως δήλωσε αργότερα ο Jackie Stewart.
Το 1975 παντρεύτηκε τη σύντροφό του, Pauline, με την οποία απέκτησε μία κόρη (Michelle) και ένα γιο (David), μετακομίζοντας παράλληλα από τη Νότια Αφρική όπου έμενε από το 1967, στη Νέα Ζηλανδία.

Η επιστροφή στο Νησί
Η απλή ζωή δεν ταίριαζε στον Mike και έπειτα από μερικούς τοπικούς αγώνες αποφάσισε το 1978 να μετακομίσει στην Αγγλία και να τρέξει και πάλι στο νησί του Man.
Η τεχνολογία των μοτοσυκλετών είχε κάνει άλματα τη δεκαετία του ’70 και πολλοί ήταν αυτοί που ισχυρίζονταν ότι οι παλιοί αναβάτες δεν θα μπορούσαν να τις χειριστούν.
Παλιοί φίλοι τον συμβούλευσαν να μην το επιχειρήσει και ότι 11 χρόνια αποχής παραήταν πολλά, τη στιγμή που αρκετοί αναβάτες της εποχής του είχαν αποσυρθεί.
Αγνόησε τους πάντες και εμφανίστηκε στο νησί με μία Ducati 900SS προερχόμενη από αντιπροσωπεία του Manchester, ούτε καν εργοστασιακή δηλαδή.
Η κατηγορία F1 TT που θα συμμετείχε, επέτρεπε τις μετατροπές και ο Mike αξιοποιώντας τις γνωριμίες της Formula 1, ζήτησε από την Hewland (που προμήθευε με κιβώτια ταχυτήτων την πλειοψηφία των ομάδων) να βελτιώσει αυτό της Ducati, που θεωρείτο το αδύνατό της σημείο.
Ο 38χρονος Hailwood σαν να μη πέρασε μια μέρα, ανέβηκε στη σέλα της μοτοσυκλέτας του και νίκησε, προκαλώντας ρίγη στο πολυπληθές κοινό.
Αυτή ήταν η 14η νίκη του στο νησί και η 7η στο Senior TT, επίτευγμα που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι σήμερα.

photo 10

Οι μηχανές, οι φόρμες, η τεχνική οδήγησης είχαν αλλάξει όμως ο γερόλυκος πέρασε τα γυαλιά στον ανταγωνισμό.

Isle of Man TT 1978


 

Το 1979 επέστρεψε, ίσως για να αποδείξει ότι η νίκη του το ’78 δεν ήταν τυχαία.
Αυτή τη φορά είχε συντροφιά μία δίχρονη Suzuki RG 500 με την οποία συμμετείχε στο Senior TT, χάνοντας τη νίκη για 2 δευτερόλεπτα. 

Η αιωνιότητα
Μετά την οριστική απόσυρσή του από τους αγώνες, ίδρυσε μια αντιπροσωπεία μοτοσυκλετών και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Tanworth in Arden, ένα χωριουδάκι έξω από το Birmingham.
Η 21η Μαρτίου 1981 δεν επρόκειτο να είναι μια συνηθισμένη μέρα για τους Hailwood.
Καθώς ο Mike και τα παιδιά επέστρεφαν στο σπίτι με το αυτοκίνητο, ένας οδηγός φορτηγού τους έκλεισε το δρόμο επιχειρώντας παράνομα αναστροφή, με συνέπεια να συγκρουστούν.
Η 9χρονη Michelle σκοτώθηκε επί τόπου ενώ πατέρας και γιος μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Ο David επέζησε γιατί καθόταν στο πίσω κάθισμα όμως ο Mike υπέκυψε στα τραύματά του, δύο μέρες μετά.
Ο άνθρωπος που έτρεχε σε αγώνες, που φλέρταρε με τον κίνδυνο και τις εγγενείς συνέπειες που πήγαζαν από αυτό, έφυγε από τη ζωή σαν κοινός θνητός σε τροχαίο δυστύχημα.
Η ειρωνεία δε θα μπορούσε να λείπει από αυτή την αλληλουχία των γεγονότων, καθώς ο οδηγός του φορτηγού που προκάλεσε το ατύχημα κλήθηκε να πληρώσει πρόστιμο 100 λίρες…
Ο θάνατός του σόκαρε την αγωνιστική κοινότητα και φυσικά τον φίλαθλο κόσμο.
Την ημέρα της κηδείας, φίλοι, συναγωνιστές και εκατοντάδες μοτοσυκλετιστές ήταν εκεί για να αποχαιρετήσουν τον Mike και τη Michelle.
Ο Giacomo Agostini, o John Surtees, ο James Hunt κ.α μετέφεραν τον πρωταθλητή στην τελευταία του κατοικία.


 

Ο τάφος τους βρίσκεται ακόμα στην αυλή της εκκλησίας της St Mary Magdalene, στο Tanworth in Arden.

photo 11

To 1981, ένα κομμάτι της διαδρομής που διεξάγεται ο αγώνας του Man μετονομάστηκε σε Hailwood’s Height προς τιμήν του.

Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1963 – 1965, 1971 - 1974
Ομάδες: Reg Parnell Racing, Surtees, McLaren
Πρωταθλήματα: 0
Αγώνες: 50
Νίκες: 0
Βάθρα: 2
Βαθμοί: 29
Pole Positions: 0
Ταχύτεροι γύροι: 1

Read 19852 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες