Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016 09:00

Stefano Modena: Ένα μεγάλο χαμένο ταλέντο

Written by

Όταν ο Alberto Ascari κατακτούσε τον τίτλο το 1953, κανένας συμπατριώτης του δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν ο τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής.


1η ημερομηνία δημοσίευσης: 12/05/14

Μια μεγάλη γενιά νέων και πολλά υποσχόμενων Ιταλών χάθηκε άδοξα τη δεκαετία του '60 κυρίως σε αγώνες εκτός Formula 1, ενώ η αποχώρηση της Ferrari από τα sportscars στα '70s έβαλε ταφόπλακα στα όνειρα της επόμενης φουρνιάς.
Η μετακίνηση του Michele Alboreto από την Tyrrell στη Scuderia το 1984 σκόρπισε ενθουσιασμό στους tifosi, που περίμεναν ότι επιτέλους θα έβλεπαν ξανά την εκπλήρωση του ''ιταλικού ονείρου''.
Και παρότι οι 2 πρώτες χρονιές του Alboreto ήταν ενθαρρυντικές, στις επόμενες 3 σεζόν παρουσίας του στο Maranello δε δικαίωσε τις υψηλές προσδοκίες.
Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε κάποιος άλλος Ιταλός οδηγός στο grid που να ενδιέφερε τον Enzo Ferrari.
Ο Commendatore όμως είχε ξεχωρίσει έναν νεαρό συμπατριώτη του, με εντυπωσιακή πορεία στις μικρότερες κατηγορίες.
Το όνομα αυτού: Stefano Modena.

Modena Kart 1981

Γεννημένος στην ομώνυμη πόλη στις 12 Μαϊου του 1963, ξεκίνησε την καριέρα του από το ''μεγάλο σχολείο'', τα go-karts το 1975, σε ηλικία 12 ετών.
3 χρόνια αργότερα, κατέκτησε στην πίστα του Mondercange στο Λουξεμβούργο το παγκόσμιο πρωτάθλημα καρτ στην κατηγορία Junior A.
Το 1980 ανακηρύχθηκε πρωταθλητής στο ιταλικό πρωτάθλημα στην κατηγορία των 100cc, τίτλο που διατήρησε και το 1981 (χρονιά που κατέκτησε επίσης το Torneo Industrie στα 100cc).
Η πορεία του στο karting έλαβε τέλος το 1984, όταν και κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καρτ στην κατηγορία των 100cc.
Την ίδια περίοδο, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και συμμετείχε σε μερικούς αγώνες της Formula Panda (ιταλική κατηγορία αγώνων μονοθεσίων, υποδεέστερη σε σχέση με τη Formula 3).

Modena Capelli kart

Το 1985 έρχεται η ώρα για τo  ιταλικό πρωτάθλημα Formula 3.
Σε μια διδακτική πρώτη χρονιά για λογαριασμό της Euroteam, συγκέντρωσε 5 βαθμούς και κατετάγη 15ος, ενώ επιπλέον συμμετείχε και στον υποστηρικτικό αγώνα Formula 3 στο Monaco, όπου και τερμάτισε 12ος.
Το 1986 ο Modena επανέκαμψε δυναμικά στις επιτυχίες, προσθέτοντας στο παλμαρέ του (στα πλαίσια της Formula 3) τις εξής διακρίσεις: το ευρωπαϊκό κύπελλο που διεξήχθη στην Imola , τη 2η θέση στον αγώνα του Monaco, την pole position στον αγώνα του Macau καθώς και την 4η θέση (3 νίκες, 5 βάθρα) στο ιταλικό πρωτάθλημα.
Η ώρα για τη μετάβαση στην κορυφαία υποστηρικτική κατηγορία της Formula 1, την F3000, είχε φτάσει για τον νεαρό Ιταλό.
Η Euroteam βέβαια δεν είχε ούτε τους πόρους ούτε την οργάνωση για να συμμετάσχει στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα, οπότε ο Modena έπρεπε να συνεργαστεί με άλλη ομάδα στη νέα του προσπάθεια.
Με την πολύτιμη οικονομική αρωγή της Marlboro (που βοήθησε σχεδόν όλους τους Ιταλούς οδηγούς που έτρεξαν στη Formula 1 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90), εξασφάλισε θέση σε μια από τις πλέον οργανωμένες  ομάδες, στη βρετανική Onyx.

Modena Onyx 1

Με 3 νίκες (Vallelunga, Birmingham, Imola) και 40 βαθμούς, ο 24χρονος Ιταλός κέρδισε τον τίτλο στην πρώτη του χρονιά συμμετοχής.
Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις είχαν ήδη γίνει αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των αφεντικών των ομάδων της Formula 1 στα paddocks και η ανάδειξή του σε παγκόσμιο πρωταθλητή της F3000 ήταν το επιστέγασμα των θετικών γνωμών για τις οδηγικές του ικανότητες.
Ο Enzo Ferrari είδε ένα συμπατριώτη του με λαμπρές προοπτικές, ενώ ο ιταλικός Τύπος έφτασε να τον συγκρίνει με τον Gilles Villeneuve και τον Ayrton Senna.
Ο ντόρος ''Modena'' είχε συνεπάρει τη γείτονα χώρα, με τους θερμόαιμους tifosi να αδημονούν για το ντεμπούτο του στη Formula 1
Η κατάκτηση του τίτλου στην F3000 σε συνδυασμό με τη στήριξη της Marlboro, καθιστούσαν σχεδόν βέβαιη την παρουσία του φερέλπιδος οδηγού στο grid του 1988.

Modena Brabham 1987 1

Το πολυαναμενόμενο ''βάπτισμα του πυρός'' στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού ήρθε τελικά νωρίτερα απ'ό,τι υπολόγιζαν οι ειδήμονες.
Ο Μodena έκανε ντεμπούτο για λογαριασμό της Brabham στο GP Αυστραλίας, όπου έπεφτε η αυλαία του πρωταθλήματος του 1987.
Αντικατέστησε τον Riccardo Patrese, ο οποίος κατόπιν αδείας του ιδιοκτήτη της Brabham Bernie Ecclestone έτρεξε για τη Williams, στη θέση του τραυματία Nigel Mansell.
Ο νεαρός Ιταλός έπεσε κατευθείαν στα βαθιά: η πρώτη του επαφή με μονοθέσιο της Formula 1 (καθότι δεν είχε πραγματοποιήσει δοκιμές ούτε με τη Brabham ούτε με κάποια άλλη ομάδα στο παρελθόν) πραγματοποιήθηκε σε μια πίστα την οποία αντίκρισε επίσης για πρώτη φορά, ενώ επιπρόσθετα είχε στην πλάτη του τον turbo κινητήρα της BMW, έναν από τους πλέον δύσκολους σε οδηγησιμότητα κινητήρες.
Βάσει λοιπόν των συγκεκριμένων παραμέτρων, η 15η θέση που κατέκτησε στις κατατακτήριες δοκιμές ήταν εξαιρετική, ενώ η εμφάνισή του στο warm-up εξέπληξε ακόμα περισσότερο, καθώς βρέθηκε στην 3η θέση.

Με το πέρας του warm-up, o Ron Dennis του προσέφερε θέση δοκιμαστή στη McLaren για το 1988, με κύριο φορτίο καθηκόντων την εξέλιξη του V6 της Honda.

Ο Modena όμως αρνήθηκε την πρόταση, καθώς ήθελε να τρέξει full-time κι έτσι τη θέση κατέλαβε ο συμπατριώτης του Emanuele Pirro.

Ο πρώτος του αγώνας έληξε στον 31ο γύρο, για μια αιτία που σήμερα φαντάζει ασυνήθιστη, έως και ανεπίτρεπτη για οδηγό της Formula 1: υπερκόπωση.

Αν αναλογιστεί όμως κανείς την τεράστια διαφορά ρυθμού ανάμεσα σε έναν αγώνα Formula 1 και σε έναν αγώνα Formula 3000 και το γεγονός ότι ο Modena μπήκε ουσιαστικά ''ανέτοιμος'' (την Παρασκευή πήρε την πρώτη του γεύση από μονοθέσιο Formula 1 και 2 ημέρες μετά, έτρεχε στον αγώνα!), κρίνεται φυσιολογικό το ότι δεν άντεξε σωματικά.

Κάποιος άλλος οδηγός ίσως να μην είχε καν μια δεύτερη ευκαιρία, βλέποντας το όνειρό του να καταστρέφεται εν τη γενέσει του.
Η εικόνα του Modena όμως στην F3000 σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες συνθήκες κάτω από τις οποίες έκανε το ντεμπούτο του, διασφάλιζαν ότι τα συμπεράσματα για τη δυναμική του θα εξάγονταν την επόμενη χρονιά.

Modena EuroBrun 1

Ενόψει 1988 λοιπόν, η παραμονή του στη Brabham ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρη.
Αυτό όμως που δεν ήταν καθόλου σίγουρο ήταν η...παρουσία της Brabham στο grid.
Βλέπετε, ο Ecclestone είχε στρέψει το ενδιαφέρον του στη διαχείριση των  εμπορικών δικαιωμάτων της Formula 1, αφήνοντας την άλλοτε κραταιά ομάδα στο έλεος του Θεού.
Η κατάσταση στην παραπαίουσα ομάδα ήταν τραγική και το τελευταίο που ένοιαζε τον Ecclestone εκείνη τη στιγμή ήταν η τύχη της.
O Modena δοκίμασε στις χειμερινές δοκιμές για λογαριασμό της Benetton, η οποία όμως δεν είχε διαθέσιμη θέση οδηγού, παρά μόνο δοκιμαστή.
Αντίθετα, 2 μικρές ιταλικές ομάδες που θα έκαναν το ντεμπούτο τους στο sport, η Scuderia Italia και η EuroBrun, του προσέφεραν θέση οδηγού.
Ο Ιταλός επέλεξε την τελευταία, διότι ήταν μια προσπάθεια που στηριζόταν κατά κόρον στο ανθρώπινο δυναμικό της Euroteam, δηλαδή σε πρώην συνεργάτες του.

Modena EuroBrun 2

Η προσπάθεια της EuroBrun είχε τα 2 κλασικά χαρακτηριστικά που συνόδευαν όλες τις ομάδες που επιχειρούσαν εκείνα τα χρόνια την είσοδό τους στη Formula 1: ελάχιστοι πόροι και πλημμελής οργάνωση.
Ως εκ τούτου, οι στόχοι ήταν εξαρχής σαφείς και οριοθετημένοι: πρόκριση στον αγώνα και όσο το δυνατόν λιγότερα ατυχήματα-μηχανικές βλάβες, προκειμένου να μην...αδειάσει περαιτέρω η ήδη φτωχή τσέπη.
Έτσι λοιπόν, ο Modena μπήκε στην αρένα της πρόκρισης και ομολογουμένως τα πήγε καλά: 10 προκρίσεις σε σύνολο 16 αγώνων (καλύτερος τερματισμός η 11η θέση στο GP Ουγγαρίας).
Αξιοσημείωτο γεγονός ο διαδοχικός αποκλεισμός του σε Monaco και Mexico, λόγω λιποβαρούς μονοθεσίου και παράνομης αεροτομής, αντίστοιχα.

Modena EuroBrun 4

Στο GP Αυστραλίας του 1988 συμπληρωνόταν 1 χρόνος από το ντεμπούτο του Ιταλού στη Formula 1.
Κυρίαρχη είδηση στα paddocks ήταν η ανακοίνωση της πώλησης των περιουσιακών στοιχείων της Brabham (που δεν είχε συμμετάσχει στο πρωτάθλημα του 1988) από τον Ecclestone στον Walter Brun, συνιδιοκτήτη της EuroBrun.
Μια πολύ σημαντική κίνηση, που έδειχνε ότι ενόψει 1989, το εγχείρημα θα βασιζόταν σε καλύτερη (τουλάχιστον σε επίπεδο εγκαταστάσεων) βάση.
Η επόμενη χρονιά λοιπόν θα ξεκινούσε με το ίδιο οδηγικό δίδυμο (Stefano Modena-Oscar Larrauri) σε μια πιο συγκροτημένη προσπάθεια.
Όλα αυτά όμως αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες.
Σύντομα ο Brun, ευρισκόμενος μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί και το επιτυχημένο πρόγραμμα της ομάδας του στο WSC (World Sportscars Championship), πούλησε τις εγκαταστάσεις της Brabham στον Ελβετό επενδυτή Joachim Luhti.
Ο τελευταίος επανέφερε τη Brabham στο grid μετά από απουσία μιας χρονιάς.
Ο Martin Brundle, παγκόσμιος πρωταθλητής στο WSC για το 1988, έκλεισε για το ένα cockpit, ενώ για το άλλο ο Luhti ζήτησε από τον Brun τον Modena, αίτημα που έγινε δεκτό.

Modena Brabham 1989 1

Έτσι λοιπόν, ο Ιταλός επέστρεψε στην ομάδα με την οποία έκανε ντεμπούτο.
Η απουσία από το grid το 1988 σε συνδυασμό με την παρουσία 39 (!) οδηγών στη λίστα συμμετοχών της FIA, σήμαινε ότι οι Modena και Brundle θα έδιναν μάχη όχι μόνο για να προκριθούν στον αγώνα, αλλά και στις κατατακτήριες δοκιμές (pre-qualifying).
Σε αντίθεση όμως με το 1988, το 1989 ο Modena διέθετε ένα μονοθέσιο που με άνεση μπορούσε να βρεθεί στους 26 προκριθέντες στον αγώνα.
Επομένως προκρίθηκε σε όλους τους αγώνες (στην Ιταλία δε συμμετείχε αν και προκρίθηκε, καθώς στον έλεγχο μετά τις κατατακτήριες δοκιμές το μονοθέσιό του βρέθηκε να ζυγίζει λιγότερο από το κατώτατο όριο).
Η παροιμιώδης αναξιοπιστία της BT58 τον οδήγησε σε 10 εγκαταλείψεις σε σύνολο 15 αγώνων, η χρονιά όμως σημαδεύτηκε από τη μεγάλη εμφάνιση στο Monaco.
Στο Πριγκιπάτο, το τέλος των κατατακτήριων δοκιμών βρήκε τις 2 Brabham πολύ ψηλά στην κατάταξη: 4ος ο Brundle και 8ος ο Modena, σε μια εξαιρετική ημέρα και για τους 2.
Στο ακόλουθο video (από το 4.58 και μετά) οι προσπάθειες των 2 Brabham στο pre-qualifying:

Τα Pirelli που χρησιμοποιούσαν λειτούργησαν ενδεδειγμένα και στον αγώνα, με τον Brundle να είναι καθ'οδόν για την 3η θέση και τον Modena να ακολουθεί κατά πόδας.
Ο Βρετανός αναγκάστηκε όμως να μπει στα pits για νέα μπαταρία και περιορίστηκε τελικά στην 6η θέση.
Αυτό βέβαια σήμαινε ότι η άλλη Brabham προήχθη τελικά στην 3η θέση, με τον Modena να κατακτά το πρώτο βάθρο της καριέρας του.

Modena Brabham Monaco 1989

Ήταν και ο μοναδικός τερματισμός στους βαθμούς εκείνη τη χρονιά, που τον έφερε τελικά στην 16η θέση του πρωταθλήματος Οδηγών.
Αξιοσημείωτο γεγονός πέρα από το podium, το αίτημά του στους ανθρώπους της ομάδας στο GP της Imola να...αλλάξει πλευρά το γκαράζ του (να πάει στη δεξιά πλευρά και να έρθει το αντίστοιχο του Brundle στην αριστερή).
Όπως καταλαβαίνετε, ο Modena ήταν ιδιαίτερα προληπτικός – και δεν ήταν αυτή η μόνη προληπτική του ενέργεια, καθώς φορούσε το 1 γάντι από την ανάποδη (το μέσα-->έξω) και δεν άφηνε να του δέσει κάποιος άλλος τις ζώνες του!
Ο ίδιος βέβαια απέδιδε αυτά τα ''γνωρίσματα'' σε περιστατικά που του είχαν συμβεί στην F3000, μη αποδεχόμενος το χαρακτηρισμό του προληπτικού που του απέδιδαν.

Modena Brabham 1990 2

Το 1990 ανέμενε μια καλύτερη σεζόν σε σχέση με το 1989, όταν και δε μπόρεσε (με εξαίρεση το Monaco) να έχει άλλα βαθμολογούμενα αποτελέσματα.
Η χρονιά ξεκίνησε πολύ θετικά (5η θέση στο GP Αμερικής, πρώτο αγώνα της χρονιάς) αλλα εξελίχθηκε απογοητευτικά: παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, ο Modena δεν κατάφερε να βαθμολογηθεί ξανά.
Κατετάγη και πάλι 16ος στο πρωτάθλημα Οδηγών, αλλά για το 1991 οι προσδοκίες του ήταν δικαιολογημένα μεγαλύτερες.

Για το λόγο αυτό, άφησε τη Brabham και μετέβη στην Tyrrell, η οποία έδειχνε μια πολύ καλύτερη προοπτική: ο Ken Tyrrell είχε εξασφαλίσει τους V10 της Honda που είχε χρησιμοποιήσει η McLaren το 1990 και είχε συνάψει μεγάλη χορηγία με την Braun, θυγατρική της πολυεθνικής Gillette.
Το όνομα του Modena είχε ακουστεί και για τη θέση του team-mate του Alain Prost στη Ferrari, στην περίπτωση που η Scuderia έχανε τη μάχη με τη Williams για τον Jean Alesi.
Ο Γάλλος κατέληξε τελικά στην ιταλική ομάδα, ενώ ο Modena θα ήταν εντέλει ο διάδοχός του στην ''ομάδα του θείου Ken''.
Οι προσδοκίες των ειδημόνων για το 1991 ήταν υψηλές.
Η Tyrrell 020 ήταν εξέλιξη της πολλά υποσχόμενης 019, τροφοδοτούνταν από ένα κορυφαίο μοτέρ και είχε στο τιμόνι ένα μεγάλο ταλέντο.
Η σύγκριση με τον συμπατριώτη του Michele Alboreto, που ήταν ο τελευταίος νικητής για λογαριασμό της ομάδας (Detroit 1983) ήταν αναπόφευκτη.

Modena Tyrrell 1

Το πρωτάθλημα του 1991 ξεκίνησε από το Phoenix, εκεί όπου την προηγούμενη χρονιά ο Alesi στο τιμόνι της 019 διεκδίκησε επί ίσοις όροις τη νίκη από τον Ayrton Senna, τερματίζοντας τελικά 2ος.
Η 020 όμως δεν είχε την ανάλογη δυνατότητα για νίκη, εντούτοις ο Modena με μια πολύ μεστή εμφάνιση τερμάτισε στην 4η θέση.
Επιτέλους δείχνει να έχει στα χέρια του ένα ανταγωνιστικό μονοθέσιο και η ψυχολογία του είναι στο ζενίθ: δεν πτοείται μάλιστα από τις διαδοχικές εγκαταλείψεις σε Interlagos και Imola, που ήρθαν μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις, καθώς ακολουθεί ένας από τους αγαπημένους του αγώνες, το Monaco.
Στους δρόμους του Monte Carlo είχε κατακτήσει 2 χρόνια πριν το μοναδικό του βάθρο και είχε στόχο να το επαναλάβει.
Το αποτέλεσμα των κατατακτήριων δοκιμών έδειξε ότι ο στόχος δεν ήταν ουτοπικός.
Με ένα σπουδαίο γύρο, βρέθηκε στην πρώτη σειρά της εκκίνησης, πίσω μόνο από τον σπεσιαλίστα Senna.

 

Στον αγώνα κινούνταν με άνεση στην 2η θέση, ώσπου στον 42ο γύρο ο V10 της Honda δεν άντεξε και παρέδωσε πνεύμα.
Θύμα της αστοχίας του ιαπωνικού κινητήρα έπεσε κι ο Patrese, ο οποίος ακολουθούσε κατά πόδας τον Modena και είχε έξοδο (πάτησε στα λάδια και γλίστρησε):

 

Η ''αποκατάσταση της αδικίας'' ήρθε στον επόμενο αγώνα στον Καναδά.
Εκεί το μοτέρ ευτυχώς άντεξε κι ο Ιταλός ολοκλήρωσε τον αγώνα στη 2η θέση, εκμεταλλευόμενος και την εγκατάλειψη του πρωτοπόρου Mansell λίγα μόλις μέτρα πριν την καρώ σημαία.

Modena Tyrrell Canada 1991 1

Ο Modena βρίσκεται στην καλύτερη φάση της καριέρας του και όλοι περιμένουν ακόμα καλύτερα αποτελέσματα στο β' μισό της σεζόν.
Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο: η Tyrrell μένει πίσω στον τομέα της εξέλιξης σε σχέση με τους ανταγωνιστές της και ο κινητήρας της Honda αποδεκνύεται εύθραστος σε άλλους 3 αγώνες.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μόλις μια βαθμολογούμενη παρουσία (6η θέση στη Suzuka), μια επίδοση επιεικώς απογοητευτική.
Παρά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς, ο Modena είδε τους κόπους του να ανταμείβονται εντέλει μόλις με 10 βαθμούς που τον έφεραν 8ο στο πρωτάθλημα Οδηγών.
Απογοητευμένος από τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της Tyrrell, υπέγραψε για την επόμενη χρονιά με τη μεγάλη έκπληξη του 1991, τη νεοσύστατη Jordan.

Modena Tyrrell 4

Το 1992 επρόκειτο να ήταν η πλέον καθοριστική χρονιά για το μέλλον του Modena.
Στα 29 του χρόνια, γνώριζε ότι με μια καλή σεζόν, θα βρισκόταν καθ'οδόν για τη μετακίνησή του σε μια μεγάλη ομάδα.
Αντίθετα, αν η χρονιά δεν πήγαινε όπως την περίμενε, οι πόρτες των μεγάλων θα έκλειναν διά παντός: ήταν μεγαλύτερη από ποτέ η ανάγκη ενός μονοθεσίου που θα απέφερε καρπούς, ήτοι βαθμολογούμενες παρουσίες και βάθρα.
Σύμμαχός του σ'αυτή την προσπάθεια θα ήταν η Jordan 192, εξέλιξη της πετυχημένης 191.
Σε σύγκριση όμως με το 1991, υπήρχε μια τεράστια ειδοποιός διαφορά, την οποία τόσο ο Modena όσο και ο ομόσταυλός του Mauricio Gugelmin αγνοούσαν.
Η υπέρβαση του budget την 1η χρονιά παρουσίας της ιρλανδικής ομάδας στο sport σήμαινε ότι για το 1992 ''δεν υπήρχε σάλιο'' ούτε για να αγοράσει κινητήρες!
Ο Eddie Jordan διάλεξε τους V12 της Yamaha επειδή ήταν...δωρεάν: καμία ομάδα δεν πλήρωνε για μοτέρ υπέρβαρα, ανίσχυρα και αναξιόπιστα.
Και επειδή ο V12 της Yamaha ήταν σαφώς πιο ογκώδης από τον V8 της Ford που χρησιμοποιούσε η 191, έγινε μια πρόχειρη τροποποίηση στο κάλυμα του κινητήρα προκειμένου να χωρέσει.
Κοντολογίς, η Jordan 192 ήταν η εξέλιξη της 191 με ''προίκα'' περισσότερα κιλά και χειρότερο ζύγισμα (λόγω του ιαπωνικού κινητήρα).

Modena Jordan 2

Με τέτοιες περγαμηνές, ήταν λογικό ο Modena να προδοθεί από το θεωρητικό του σύμμαχο.
Η σεζόν ξεκίνησε καταστροφικά: μη πρόκριση στον αγώνα του Kyalami, κάτι που είχε να του συμβεί από το 1988.
Η ψυχολογία του καταβαραθρώθηκε: στο πλέον κομβικό σημείο της καριέρας του, είχε στα χέρια του ένα τραγικό μονοθέσιο.
Η οδήγησή του δε θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη: σωρεία λαθών, απανωτές κακές εμφανίσεις, δεν είχε καμία σχέση η εικόνα του με ό,τι είχε δείξει τα προηγούμενα χρόνια.

 

Έμεινε άλλες 3 φορές εκτός αγώνα (Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία) ενώ στους υπόλοιπους ήταν ωσεί παρών.
Οι μοναδικές φορές που θύμισε τον παλιό καλό του εαυτό ήρθαν στα 2 τελευταία GP, στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία.
Στη Suzuka τερμάτισε 7ος ενώ στην Adelaide 6ος, στη μοναδική του βαθμολογούμενη παρουσία όλη τη χρονιά.
Αυτή έμελλε να είναι και η τελευταία, καθώς τόσο αυτός όσο κι ο Gugelmin είπαν αντίο στη Formula 1.
2 πολλά υποσχόμενοι οδηγοί είδαν τις καριέρες τους να κατακρημνίζονται μέσα σε μια χρονιά...

Modena Jordan 3

Ο Modena βρέθηκε στο ναδίρ, τόσο οδηγικά όσο και ψυχολογικά.
Η καριέρα του στην F1 αποτελούσε παρελθόν και έπρεπε να επιδιώξει την αναγέννησή της σε κάποιο άλλο θεσμό.
Έτσι λοιπόν αποφάσισε να μεταβεί στο ιταλικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων τουρισμού, όπου και έτρεξε το 1993-1994 για λογαριασμό της Euroteam (εκ νέου αντάμωση με τους παλιούς του συνεργάτες) στο τιμόνι της Alfa Romeo 155.
Το 1995 μετέβη στο αντίστοιχο γερμανικό πρωτάθλημα, όπου και συμμετείχε μέχρι τα τέλη του 2000, όταν και κρέμασε οριστικά τα γάντια του.
Σε όλο αυτό το διάστημα, δεν κατάφερε να δείξει κάτι το ξεχωριστό: ελάχιστες αναλαμπές μόνο, δικαιολογώντας αυτούς που υποστήριζαν ότι δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το πατατράκ του 1992.

Modena Alfa Romeo

Ήταν ο πρώτος μιας σειράς φερέλπιδων συμπατριωτών του στα '90s που είδαν τις καριέρες τους να εξελίσσονται δυσανάλογα των περγαμηνών τους και κατά γενική ομολογία, ο πλέον ταλαντούχος.
Βάσει των στατιστικών, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ''έναν ακόμα οδηγό από τη γείτονα χώρα που έτρεξε στα '80s-'90s'', χωρίς να πετύχει ιδιαίτερες διακρίσεις.
Τα στατιστικά όμως δε λένε πάντοτε την αλήθεια – κι ο Modena, που σήμερα εργάζεται ως εξελιγκτής ελαστικών δρόμου για τη Bridgestone, είναι ένας από τους πλέον ικανούς οδηγούς που συμμετείχαν εκείνα τα χρόνια: ένα μεγάλο ταλέντο που δυστυχώς έγινε χαμένο.
Στο Πριγκιπάτο του Μονακό τα πήγαινε καλά, παντρεύτηκε πριγκίπισσα, εντούτοις δεν έγινε ποτέ ''πρίγκιπας'' της Formula 1...

Modena Bridgestone

Stefano Modena

Ενεργά χρόνια: 1987-1992
Αγώνες: 81 (70 συμμετοχές, 11 αποτυχίες πρόκρισης)
Νίκες: 0, καλύτερη θέση 2η (Καναδάς 1991)
Pole positions: 0, καλύτερη θέση 2η (Μονακό 1991)
Βαθμοί: 17
Ομάδες: Brabham, EuroBrun, Tyrrell, Jordan

 

Read 5981 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες