Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 09:00

Piers Courage (27/5/1942 - 21/6/1970)

Written by

Απόδοση φόρου τιμής σε έναν πιλότο της F1 που δεν πρόλαβε να ανθίσει…


Ο Piers Raymond Courage γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1942 από τον Richard και την Jean Elizabeth Courage, στο Colchester του Essex της Βρετανίας.
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί μιας πολύ πλούσιας οικογένειας και κληρονόμος της επί 6 γενεές ομώνυμης δυναστείας ζυθοποιίας.
Με σπουδές στο φημισμένο Eton College απέκτησε την νοοτροπία ενός gentleman, και εκεί αισθάνθηκε την πρώτη έλξη για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Το 1962 του έκανε δώρο ο πατέρας του μια Lotus 7 σε κιτ.
Με την βοήθεια φίλων του την συναρμολόγησε, αλλά οι πρώτες του προσπάθειες σε αγώνες δεν στέφθηκαν από επιτυχίες.
Στην ακόλουθη φωτογραφία το προαναφερόμενο μονοθέσιο, με κάποιον...γνωστό και μη εξαιρετέο μετέπειτα φίλο του στο πλάι.

Sir Frank Lotus 7


Απασχολούμενος σε λογιστικό γραφείο το 1964 συμμετείχε ευκαιριακά στην European F3 με Lotus 22, μαζί με τον Jonathan Williams με ενθαρρυντικά αυτή τη φορά αποτελέσματα, πράγμα που τον οδήγησε στην απόφαση να εμπλακεί συστηματικά την επόμενη χρονιά.
Από εκείνη την στιγμή – όπως ήταν αναμενόμενο - έχασε την οικονομική υποστήριξη του πατέρα του, ο οποίος είδε τον κληρονόμο της επιχείρησης να αφοσιώνεται στους αγώνες ταχύτητας.
Το 1965 με μια Brabham F3 με κυβισμό 1000cc του Charles Lucas γνωρίστηκε για πρώτη φορά με τον team mate του… έναν νεαρό οδηγό-μηχανικό που έφερε το όνομα Frank Williams, με τον οποίο συνδέθηκε αμέσως με στενή και βαθιά φιλία.

Courage Sir Frank


Η σεζόν αποδείχθηκε επιτυχημένη φέρνοντας μάλιστα και 4 νίκες για τον νεαρό Piers (Goodwood, Rouen, Silverstone & Caserta).
Το επιστέγασμα ήταν βέβαια ότι κέρδισε τον τίτλο του πιο ελπιδοφόρου οδηγού της Βρετανίας (Grovewood) που τον παρέλαβε από τα χέρια του ίδιου του Jim Clark.
Το 1966 ο Colin Chapman εντυπωσιασμένος από τις επιδόσεις του, του διέθεσε μια Lotus 41 για το πρωτάθλημα της F3.
Παρά το ότι το μονοθέσιο ήταν κατώτερο από το αντίστοιχο της Brabham o Piers διακρίθηκε και πάλι πετυχαίνοντας 4 νίκες και πολλούς τερματισμούς στην πρώτη τριάδα, με αποτέλεσμα ο Colin να αποφασίσει την συμμετοχή του στον αγώνα F1 της Γερμανίας… στην οποία παραδοσιακά συμμετείχαν και μονοθέσια F2 για να συμπληρώνουν τον απαραίτητο αριθμό των συμμετεχόντων, αλλά ο Βρετανός στην πρώτη του φορά σε αγώνα της F1, είχε έξοδο από την πίστα «τσαλακώνοντας» το μονοθέσιο.

Το 1967 ήταν η πρώτη του επαφή με καθαρόαιμο μονοθέσιο της F1 με την ομάδα της BRM, αλλά το «άγριο στυλ» οδήγησής και η εμμονή του με την τακτική «πάντα τέρμα γκάζι» οδηγούσε σε πολλές εξόδους με καταστροφικά αποτελέσματα.
Έτσι μετά από 2 αγώνες (Kyalami, Monaco) με ατυχή κατάληξη απομακρύνθηκε…και η καριέρα του κινδύνευσε πρόωρα να τερματιστεί.
Το υπόλοιπο της χρονιάς έτρεξε στην F2 με μια McLaren M4A για λογαριασμό της ομάδας του John Coomps, όπου κατετάγη 4ος.
Στο τέλος αυτής της χρονιάς αγόρασε την McLaren M4A και συμμετείχε στο πρωτάθλημα Tasman Series στο οποίο πέτυχε μία νίκη υπό καταρρακτώδη βροχή στον τελευταίο αγώνα (Longford).
Χρειάστηκε όμως η συμβουλή-προειδοποίηση του έμπειρου Coomps στον ασυγκράτητο νεαρό «Πρέπει να μάθεις να κόβεις ταχύτητα εκεί που πρέπει, αλλιώς καλύτερα να αφήσεις τους αγώνες πριν πάθεις κανένα κακό»…στο ίδιο πνεύμα και οι συμβουλές του πολύπειρου Tim Parnell «μοιάζεις με παιδί που προσπαθεί να τρέξει πριν ακόμη μάθει να περπατάει»…από εκείνο το σημείο και μετά ο Courage κυριολεκτικά μεταμορφώθηκε.

Courage Brabham 1968


Ο Tim Parnell ικανοποιημένος πια, το 1968 του πρόσφερε μία θέση στην ομάδα του την Reg Parnell Racing η οποία συνεργαζόταν με την BRM.
Προηγουμένως ο Piers αρνήθηκε την πρόταση της Lotus να πάρει στην F2 την θέση του αδικοχαμένου Jimmy Clark, προτιμώντας σαφώς να αγωνισθεί στην F1.
Στην Rouen της Γαλλίας ο Βρετανός με την BRM P126 ξεκίνησε 14ος και πήρε τον πρώτο του βαθμό (6η θέση), ενώ στη Monza έκανε την καλύτερη του εμφάνιση, όταν ξεκινώντας από τη 17η θέση τερμάτισε 4ος, έστω κι αν τερμάτισε και στις δύο περιπτώσεις 1 γύρο πίσω.
Παράλληλα όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, αγωνίστηκε για τον παλιό του φίλο Frank Williams στο πρωτάθλημα F2 οδηγώντας μια άψογα προετοιμασμένη Brabham BT23C και κατορθώνοντας μία νίκη στο Buenos Aires, μία 2η θέση στην Enna Pergusa και τρεις τρίτες θέσεις (Reims, Albi, Hockenheim).

Courage Spain 1969


Όταν ο μετέπειτα Sir αποφάσισε να εισέλθει στην F1 το 1969 με ένα μόνο μονοθέσιο, ο Piers ήταν φυσικά η επιλογή του.
Tο ενδιαφέρον όμως στην υπόθεση είναι το πώς κατάφερε να εξασφαλίσει τη Brabham-Ford BT26A που ήθελε εναγωνίως ο πολυμήχανος Βρετανός manager:

''Ήθελα μια BT26, ίδια με εκείνη της εργοστασιακής ομάδας.
Ο Ron Tauranac φυσικά δεν θα μου την πουλούσε, αλλά ανακάλυψα ότι είχε παραχωρήσει μία σε έναν Βρετανό οδηγό ονόματι David Bridges, με την προϋπόθεση να τη μετατρέψει σε προδιαγραφές F5000.
Πήγα ο ίδιος στο Lancashire και έπεισα τον Bridges να μου την πουλήσει...ο Ron ήταν έξαλλος, επειδή είχα πλέον ένα σασί ίδιο με εκείνο της εργοστασιακής συμμετοχής!''

Με τη σκούρου μπλε απόχρωσης Brabham της Frank Williams Racing Cars λοιπόν, έδειξε τις πραγματικές δυνατότητές του το 1969, παρότι το μονοθέσιό του θεωρείτο ήδη παρωχημένο.
Στο Monaco εκκίνησε 9ος και τερμάτισε 2ος, μόλις 17΄΄ πίσω από τον νικητή Hill, κατορθώνοντας το πρώτο βάθρο του στην F1 και κάνοντας ιδιαίτερα χαρούμενο τον...άφραγκο Sir Frank:

''Η F1 ήταν πολύ διαφορετική τότε...7 άτομα πήγαμε στο Monaco: εγώ, ο Piers, η γυναίκα του η Sally, 3 μηχανικοί κι ο οδηγός του φορτηγού.
Η Sally κρατούσε το χρονόμετρο.
Είχα 900 λίρες για να κατεβάσω το μονοθέσιο στον αγώνα και αναγκάστηκα να δανειστώ από τον Piers για να πληρώσω το λογαριασμό του ξενοδοχείου!''.

Στον εντός έδρας αγώνα του Silverstone από 10ος τερμάτισε 5ος.
Ακολούθησε μία ακόμη νίκη στην F2 με μια Brabham BT30 στην Enna Pergusa, που ήταν και η τελευταία συμμετοχή του Frank Williams στον εν λόγω θεσμό.

Courage Ring 1969


Επιστρέφοντας στα της F1, στη Monza ξεκίνησε 4ος και έδωσε σπουδαία μάχη για την 1η θέση με τους 3 πρώτους που ήταν αναγνωρισμένα ονόματα (Stewart, Rindt & McLaren) με αλλεπάλληλα slip streaming παρά την εμφανή έλλειψη δύναμης του κινητήρα του…μέχρις ότου στους τελευταίους γύρους αντιμετώπισε προβλήματα με την κατανάλωση καυσίμου και αναγκαστικά έκοψε τερματίζοντας 30'' πίσω, στην 5η θέση.
Στο Watkins Glen είχε την καλύτερη στιγμή του όταν ξεκινώντας 9ος, τερμάτισε 2ος, όντας ο μόνος στον ίδιο γύρο με τον νικητή Jochen Rindt.
Αναμφίβολα είχε επιτελέσει μεγάλη πρόοδο και είχε πλέον εξασφαλίσει την γενική αποδοχή ότι ήταν ένας ελπιδοφόρος μελλοντικός πρωταθλητής.
Παράλληλα διατηρούσε στενή φιλία με τους Jackie Stewart & Jochen Rindt και φλεγόταν από επιθυμία να φτάσει στα επίπεδα εκείνων.
Η εξαιρετική σεζόν που διήγε στην F1 συνοδεύτηκε επίσης από τη συμμετοχή του στο Le Mans, όπου κατέλαβε την 4η θέση με τον Jean-Pierre Beltoise , ενώ στο Buenos Aires 200 πήρε τη νίκη, οδηγώντας για την Alfa Romeo.

Courage Ring 1969 Alfa Romeo


Το 1970 τον βρήκε πάλι στην ίδια ομάδα αλλά ο Frank Williams στην προσπάθειά του να κάνει «το βήμα μπροστά», είχε συμφωνήσει για συνεργασία με την De Tomaso η οποία του παρείχε το νέας σχεδίασης σασί με κωδικό 505.
Η πραγματικότητα όμως ήταν τελείως διαφορετική… το μονοθέσιο αποδείχθηκε υπέρβαρο και αναξιόπιστο.
Την «μαύρη» αυτή χρονιά από πλευράς αποτελεσμάτων υπήρχε μια φωτεινή εξαίρεση… στο International Trophy που διεξήχθη στο Silverstone ο Piers με την 505 κατέλαβε την πολύ τιμητική 3η θέση.
Στο Kyalami ξεκίνησε 20ος για να εγκαταλείψει στον 40ό από τους 80 γύρους από σπασμένη ανάρτηση.
Στην Jarama ήταν 13ος στις κατατακτήριες, αλλά στον αναγνωριστικό γύρο είχε ατύχημα και δεν ξεκίνησε τον αγώνα.
Τα πράγματα καλυτέρεψαν λίγο στο Monaco όπου ξεκινούσε 9ος: ενώ είχε κερδίσει κάποιες θέσεις, στον 37ό γύρο υποχρεώθηκε να μπει στα pits για…αλλαγή κρεμαγιέρας τιμονιού, γεγονός που σήμαινε μεγάλη καθυστέρηση.
Συμπλήρωσε μόλις 58 γύρους από τους 80 του αγώνα και φυσικά δεν πήρε κατάταξη!
Στο Spa ξεκίνησε 12ος αλλά έμεινε από κινητήρα μόλις στον 5ο γύρο.

Courage Holland 1970


Στο Zandvoort ήταν που ήλθε το πρόωρο τέλος…ξεκίνησε 9ος και έφθασε μέχρι 7ος όταν στον 23ο γύρο από αναπήδηση στην γρήγορη στροφή Tunnel Oost, είτε κατέρρευσε η εμπρός ανάρτηση είτε έσπασε ο άξονας του τιμονιού, με αποτέλεσμα το μονοθέσιο να μην στρίψει και να καρφωθεί στο χωμάτινο ανάχωμα γυρίζοντας ανάποδα και εγκλωβίζοντάς τον.
Παράλληλα ο εμπρός τροχός κινήθηκε με δύναμη προς τα πίσω σχίζοντας κυριολεκτικά το αμάξωμα και χτυπώντας τον άτυχο πιλότο στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να φύγει το κράνος και μαζί με τον τροχό να κυλάνε στο μέσον της πίστας, ενώ ήδη είχε ξεσπάσει μεγάλη φωτιά η οποία επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι στοιχεία της ανάρτησης αλλά και του σασί, ήταν κατασκευασμένα από μαγνήσιο για λόγους μείωσης του βάρους.
Το μαγνήσιο καιγόταν τόσο έντονα που η φωτιά μεταδόθηκε αμέσως στους γύρω θάμνους και δέντρα.
Η τελική γνωμάτευση για τον άτυχο 28χρονο Piers ήταν άμεσος θάνατος από συντριπτικό κάταγμα στο κεφάλι ή σπάσιμο λαιμού, πριν χαθεί μέσα στην λαίλαπα του πυρός.


Ο χαμός του επήλθε μόλις 19 ημέρες μετά τον χαμό του μεγάλου Bruce McLaren….11 εβδομάδες αργότερα ακολούθησε την ίδια μοίρα και ο στενός του φίλος Jochen Rindt, που έγινε ο μοναδικός πρωταθλητής της F1 μετά θάνατον.
Αν το εξειδικεύσουμε λίγο η μεγάλη ικανότητα του Piers ήταν στις γρήγορες στροφές των γρήγορων circuit… όπου το ταλέντο σε συνδυασμό με την απουσία φόβου, έκανε ακόμη και τον Sir Jackie Stewart να δηλώσει με θαυμασμό ότι ο νεαρός συμπατριώτης του «οδηγούσε σαν τίγρης με ξεκάθαρες γραμμές» ακόμη και στην περιβόητη Curva Grande της Monza...και συνεχίζει «ήταν ένας πολύ καλός οδηγός αγώνων, ένας πολύ καλός φίλος, ένας τυπικός Άγγλος αριστοκράτης με εξαιρετικούς τρόπους πάντα χαμογελαστός και με πηγαίο χιούμορ».
Τα παραπάνω γνωρίσματα, σε συνδυασμό με την ατσάλινη αποφασιστικότητα και την εμπιστοσύνη που έτρεφε στον εαυτό του ο Frank Williams… αποτελούσαν ένα μείγμα που συμπληρωνόταν τέλεια και προοριζόταν για μεγάλα πράγματα.

Ο Piers Courage , κατά την γνώμη μου, άνετα μπορεί να συμπεριληφθεί στην εκλεκτή λίστα των πρόωρα χαμένων Βρετανών οδηγών… την λεγόμενη και Lost Generation (Roger Williamson, Tony Brise, Tom Pryce).
Άφησε πίσω του την 25χρονη χήρα του Sally Curzon και 2 γιους τον 3χρονο Jason και τον Amos, ενώ το παρατσούκλι του ήταν Porridge (κουάκερ).
Σύμφωνα με τον Adam Cooper, ήταν ''the last of the Gentleman Racers''...ένας εξαίρετος οδηγός και χαρακτήρας, που δυστυχώς ''έφυγε'' πριν προλάβει να γράψει ιστορία.

Read 11874 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες