Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017 09:00

Pedro & Ricardo Rodriguez: τα αδέρφια που έγραψαν ιστορία

Written by

Ο γάμος του Pedro Natalio Rodriguez με την Conchita de la Vega, έφερε στην ζωή στο Mexico City 5 παιδιά.

 

Το μεγαλύτερο από αυτά , ο Pedro (που γεννήθηκε την 18/1/1940), και το τρίτο στην σειρά, ο Ricardo (που γεννήθηκε την 14/2/1942), επρόκειτο να αφήσουν το στίγμα τους στο άθλημα της F1.
Η οικονομική ευρωστία της οικογένειας Rodriguez επέτρεψε στα δύο αδέλφια να υλοποιήσουν τα αγωνιστικά όνειρά τους, καθώς από την παιδική τους ηλικία είχαν γίνει λάτρεις της ταχύτητας.

 

Pedro and Ricardo Rodriguez 2

 

Ήδη στα 13 του χρόνια ο Pedro είχε γίνει ήδη πρωταθλητής μοτοσυκλέτας στην χώρα του για 2 συνεχόμενες χρονιές, ενώ την ίδια στιγμή ο 11χρονος Ricardo δεν υστέρησε, καθώς αντίστοιχα ανακηρύχθηκε πρωταθλητής.. στην ποδηλασία!
Στα 17 του ο Pedro έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες με την Ferrari στο Nassau, ενώ στα 18 του, με την βοήθεια του αντιπροσώπου της Ferrari στην Αμερική Luigi Chinetti συμμετείχε με μία Ferrari 500 TR για πρώτη φορά στις 24 ώρες του Le Mans.
Επί 14 συναπτά έτη επαναλάμβανε την προσπάθειά του στον παραπάνω αγώνα, καταφέρνοντας τελικά να πάρει την νίκη το 1968 με συνοδηγό τον Lucien Bianchi, οδηγώντας ένα Ford GT-40.
Στο μεταξύ ο Ricardo επανέλαβε τις επιτυχίες του αδελφού του στον χώρο της μοτοσυκλέτας, κερδίζοντας τα εθνικά πρωταθλήματα, ενώ στα 15 του χρόνια έλαβε μέρος στον πρώτο του αγώνα στο Riverside με μια Porsche RS και προς γενική κατάπληξη όλων… κέρδισε όλους τους αντιπάλους του στην κατηγορία του 1.5 λίτρου!

Λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί το όνομα…του πατέρα του (!) για συμμετοχή σε αγώνες, δείχνοντας μια εκπληκτική για την ηλικία του ωριμότητα, η οποία του επέτρεψε να κερδίσει την κλάση του στο Nassau Tourist Trophy με μια Porsche Spider.
Το 1956, όντας σε ηλικια 14 ετών, αιτήθηκε να αγωνισθεί στις 24 ώρες του Le Mans αλλά φυσικά τον απέρριψαν σαν ανήλικο.
Αυτοπροτάθηκε το 1958 στα 16 του σαν συνοδηγός του αδελφού του, αλλά και πάλι η απάντηση ήταν αρνητική.
Επανήλθε όμως δριμύτερος το 1960 κι όντας πλέον ενήλικος, πήρε το πράσινο φως για να συμμετάσχει.
Και τι συμμετοχή: σε ηλικία 18 ετών και 133 ημερών, έγινε ο νεότερος οδηγός που ανέβηκε ποτέ στο βάθρο, κατακτώντας τη 2η θέση με την ομάδα North American Racing Team (NART) του Luigi Chinetti και με συνοδηγό τον Γάλλο Andre Pilette.

 

 

Ενδιάμεσα φυσικά δεν έχασε τον χρόνο του περιμένοντας, αλλά συμμετείχε σε διάφορους αγώνες (11 τον αριθμό) με τη NART συνήθως σαν συνοδηγός του αδελφού του, πετυχαίνοντας συνολικά 2 νίκες, οδηγώντας διάφορες εκδόσεις της Ferrari.
Όπως ήταν φυσικό οι καταπληκτικές επιδόσεις και το φλογερό ταμπεραμέντο του τρομερού Ricardo σε συνδυασμό με την πλήρη απουσία φόβου, δεν πέρασαν απαρατήρητες από τον Enzo Ferrari, ο οποίος έψαχνε απελπισμένα για μια απάντηση στον πιλότο-φαινόμενο Jim Clark που ήδη είχε κάνει πολύ αισθητή την παρουσία του.
Το 1961 λοιπόν, ο Enzo έδωσε στον 19χρονο Μεξικανό την ευκαιρία να κάνει ντεμπούτο στη Formula 1, κατεβάζοντας και 4ο μονοθέσιο στον αγώνα της Monza, σε μια χρονιά που η Ferrari είχε κυριαρχήσει με την 156 Shark Nose στο πρωτάθλημα Κατασκευαστών και με τους κύριους πιλότους της Wolfgang von Trips & Phil Hill να ανταγωνίζονται σκληρά για το πρωτάθλημα Οδηγών.
Στις κατατακτήριες δοκιμές αποδείχθηκε το σπάνιο ταλέντο του Ricardo, όταν κατόρθωσε να πάρει την 2η θέση πίσω από τον von Trips με μόλις 1 δέκατο διαφορά.
Έτσι έγινε ο νεότερος πιλότος που κατάφερε να εκκινήσει από την 1η σειρά σε ηλικία 19 ετών και 208 ημερών.
Ούτε όμως στον αγώνα υστέρησε καθώς κατάφερε με την χρήση του slip streaming να εναλλάσσεται στην 1η θέση με τους Phil Hill & Richie Ginther… μέχρι που στον 14/43 γύρο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει από βλάβη της αντλίας βενζίνης.
Δυστυχώς, η εντυπωσιακή αυτή επίδοση επισκιάστηκε από το θλιβερό γεγονός του ατυχήματος στην Parabolica του von Trips, ο οποίος έχασε την ζωή του παρασέρνοντας και 14 ακόμη θεατές στην ίδια μοίρα.

 

Ricardo Rodriguez Monza 1961

 

Μέχρι εκείνη την στιγμή ολόκληρο το Μεξικό ζούσε στο μεθύσι της επιτυχίας των αδελφών Rodriguez στις δύο κυριότερες κατηγορίες αγώνων: με το Ricardo στην F1 (έχοντας αποκτήσει το προσωνύμιο Fireball) και τον Pedro στους αγώνες αντοχής.
Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1961 παντρεύτηκαν και τα δύο αδέλφια, ο μεν Ricardo την Sara , ο δε Pedro την Angelina…και οι δύο όμως δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1962, ο Ricardo είχε μονιμοποιηθεί στη Ferrari, η ιταλική ομάδα όμως είχε χάσει τα πρωτεία από τους Βρετανούς Κατασκευαστές.
Στην Ολλανδία ατύχησε, όταν έκανε 2 φορές spin και εγκατέλειψε 7 γύρους πριν το τέλος, ενώ στο Monaco o Enzo αποφάσισε την τελευταία στιγμή να τον αντικαταστήσει με τον Βέλγο Willy Mairesse, ίσως για να τον διδάξει ταπεινότητα.
Στο Βέλγιο, ξεκινώντας 7ος πάλεψε για την 3η θέση με τον ομόσταυλό του Phill Hill και έχασε τελικά για 1 δέκατο του δευτερολέπτου, τερματίζοντας τελικά στην 4η θέση.
Έτσι έγινε ο νεότερος πιλότος που πήρε ποτέ βαθμούς στην F1 (20 ετών και 123 ημερών), ένα ρεκόρ που διατηρήθηκε για 38 ολόκληρα χρόνια!
Στην Γαλλία η Ferrari δεν συμμετείχε λόγω απεργίας και στην Βρετανία έστειλε μόνο ένα μονοθέσιο για τον Phil Hill.
Στη Γερμανία ξεκίνησε 10ος 2 θέσεις εμπρός από τον Phil Hill, αλλά αμέσως ανέβηκε 7ος και τελικά τερμάτισε 6ος όντας ο μόνος οδηγός της Ferrari που βαθμολογήθηκε, αν και δεν κατάφερε να αντισταθεί στον επελαύνοντα Jim Clark.
Στην Ιταλία ξεκίνησε 11ος (4 θέσεις εμπρός από Hill) αλλά εγκατέλειψε από κινητήρα στον 64ο από τους 86 γύρους του αγώνα.
Αυτή ήταν και η τελευταία του συμμετοχή στην F1 γιατί στο Watkins Glen η απογοητευμένη από τα αποτελέσματα Ferrari δεν έστειλε μονοθέσια.

 

Ricardo Rodriguez Belgium 1962

 

Η χρονιά όμως είχε και επιτυχίες για τον Ricardo: νίκη στο φημισμένο αγώνα Targa Florio και 2η θέση στο μη πρωταθληματικό αγώνα του Pau.
Οι εκπληκτικές για την ηλικία του επιδόσεις, τον έκαναν να φαντάζει σαν μελλοντικός παγκόσμιος πρωταθλητής…όμως το τέλος μια πολλά υποσχόμενης καριέρας ήταν κοντά.
Το Μεξικό ζούσε και ανέπνεε για το μη πρωταθληματικό αγώνα F1 που διοργανώθηκε στo Magdalena circuit.
Η φλογερή επιθυμία του Ricardo να συμμετάσχει, συνάντησε την άρνηση της ομάδας του που την χαρακτήρισε ως περιττό ρίσκο.
Απογοητευμένος ο Fireball και για να μην διαψεύσει τους εκατομμύρια θαυμαστές του (ήταν θέμα εθνικής υπερηφάνειας) παράκουσε την εντολή και συμφώνησε να αγωνιστεί με την Lotus 24 του Rob Walker.
Την 1η Νοεμβρίου 1962 και πρώτη ημέρα των δοκιμών, στην προσπάθειά του να βρεθεί εμπρός από τον χρόνο του John Surtees, είδε την πίσω δεξιά ανάρτηση της Lotus 24 να καταρρέει στην 180 μοιρών στροφή Peraltalda,με αποτέλεσμα να εκτοξευτεί πάνω στις μπαριέρες και με αυτό τον τρόπο να περάσει στο Πάνθεον της Ιστορίας.
Η κήρυξη Εθνικού πένθους ήταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει η χώρα του για το λατρεμένο τέκνο της.

 

Ricardo Rodriguez 1962 Monaco Ferrari

 

Ο Pedro κλονίστηκε από τον χαμό του μικρού του αδελφού και υπήρξαν σκέψεις να εγκαταλείψει τους αγώνες ταχύτητας.
Μόλις στο τέλος του 1963 αποτόλμησε την είσοδο στην F1 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ αντιθέτως είχε μία νίκη στο Daytona International Speedway και γενικά μια αρκετά επιτυχημένη εν γένει πορεία στην κατηγορία των sportscars.
Η μεγάλη αγάπη που διέκρινε τα δύο αδέλφια, επισφραγίστηκε με την απόφαση του Pedro να φορά μόνιμα το αγαπημένο πολύτιμο δαχτυλίδι του Ricardo… «για να τον νοιώθει πάντα μαζί του».
Η επιμονή του όμως για τους αγώνες ταχύτητας τον οδήγησε να εξελιχθεί και σε επιτυχημένο πιλότο της F1, όταν, μετά τις σποραδικές του εμφανίσεις του από το 1963 έως και το 1966, αποφάσισε να αφοσιωθεί κατά κύριο λόγο στην F1.
Το 1967 ήταν η πρώτη χρονιά πλήρους εμπλοκής του και ευτύχησε μάλιστα στον πρώτο του αγώνα με την Cooper Maserati T81 στο Kyalami να πάρει την πρώτη του νίκη.
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι διοργανωτές δεν διέθεταν τον Εθνικό ύμνο του Μεξικού και έτσι στην θέση του… παιάνισε ένα Μεξικάνικο χορευτικό τραγούδι!
Από τότε ο Pedro είχε πάντα μαζί του έναν δίσκο 45 στροφών με τον Εθνικό ύμνο της χώρας του...

 

Pedro Rodriguez Kyalami 1967

 

Η χρονιά έκλεισε με 2 πέμπτες θέσεις (Monaco & Βρετανία) και 2 έκτες θέσεις (Γαλλία & Μεξικό) και την στην 6η θέση στο Πρωτάθλημα Οδηγών.
Το 1968 επανέλαβε τις καλές του εμφανίσεις, αυτή την φορά με την BRM P133.
Παρά το ότι δεν πέτυχε κάποια νίκη, μια 2η θέση στο Βέλγιο, 2 3ες θέσεις σε Ολλανδία και Καναδά, μία 4η θέση στο Μεξικό και μια 6η θέση στην Γερμανία, τον οδήγησαν και πάλι στην 6η θέση της γενικής κατάταξης.
Highlight της σεζόν ήταν βέβαια, όπως προαναφέρθηκε πιο πάνω, η νίκη του στις 24 ώρες του Le Mans και συνοδηγό τον Lucien Bianchi.

 

 

Το 1969 ήταν μια άσχημη γενικά χρονιά όταν στην BRM ανέλαβε σαν Νο 1 οδηγός ο John Surtees και έτσι o Pedro ξεκίνησε τη χρονιά αγωνιζόμενος αρχικά για την ιδιωτική ομάδα του Reg Parnell, μεταβαίνοντας στη συνέχεια στη Ferrari και ολοκληρώνοντας τη σεζόν με τη NART.
O απολογισμός ήταν πενιχρός: μία 5η θέση στο Watkins Glen και μία 6η θέση στην Monza.

 

Pedro Rodriguez Mexico 1969

 

Το 1970 επέστρεψε στην BRM και με την Ρ153 πέτυχε αξιοσημείωτες επιδόσεις.
Στο Spa πέτυχε την 2η νίκη του, ενώ στο Watkins Glen ήταν 2ος.

 

Pedro Rodriguez Belgium 1970

 

2 ακόμη 4ες θέσεις στην Αυστρία και τον Καναδά, και 2 6ες σε Monaco & Mexico, τον έφεραν στην 7η θέση της γενικής κατάταξης.
Την ίδια χρονιά με την ομάδα του John Wyer και με όχημα την Porsche 917 (συνοδηγός ο Leo Kinnunen) πέτυχε μια εξαιρετική νίκη στα 1000 χιλιόμετρα του Brands Hatch υπό βροχή (5 γύροι εμπρός από τον 2ο , όταν και ειπώθηκε ότι φαινόταν να οδηγεί σαν σε στεγνό αγώνα, ενώ οι υπόλοιποι σε βρόχινο, για να τονιστεί η εξαιρετική του εμφάνιση).
Ακόμη κέρδισε 3 νίκες στην ίδια διοργάνωση… στις 24 ώρες της Daytona, τα 1000 χιλιόμετρα της Monza και τις 6 ώρες του Watkins Glen… κατακτώντας και το παγκόσμιο πρωτάθλημα sportcars, τόσο εκείνη την χρονιά όσο και την επόμενη (με νίκες στην Daytona, το Spa και τη Monza).

 

 

Το 1971 συνέχισε με την ομάδα της BRM αυτή την φορά με την P160, ξεκινώντας με ελπιδοφόρα αποτελέσματα: μία 2η θέση στην Ολλανδία υπό βροχή και μία 4η θέση στην Ισπανία.
Δυστυχώς όμως μόνο σε 5 αγώνες πρόλαβε να αγωνιστεί…
Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή στα μεγάλα χρονικά διάκενα μεταξύ των αγώνων της F1, οι πιλότοι συνήθιζαν να συμμετέχουν και σε άλλου είδους αγώνες.
Στις 11 Ιουλίου του 1971 συμμετείχε με την Ferrari 512M του Herbert Muller στον αγώνα του Norisring για την σειρά Interserie.
Ενώ μαχόταν για να διατηρήσει την 1η θέση, την ώρα που προσπερνούσε τον αργότερο Kurt Hild, αυτός άθελά του τον οδήγησε εκτός πορείας με αποτέλεσμα να συντριβεί στις μπαριέρες και η ερειπωμένη Ferrari να λαμπαδιάσει.
Πέθανε λίγο μετά την απελευθέρωσή του από τα συντρίμμια, σε ηλικία 31 ετών, σχεδόν 9 χρόνια μετά τον χαμό του μικρού του αδελφού.
Χαρακτηριστική λεπτομέρεια : λίγες ημέρες πριν είχε ξεχάσει στον νιπτήρα του αεροπλάνου το δαχτυλίδι του Ricardo που φορούσε πάντα, ενώ το είχε βγάλει για να πλύνει τα χέρια του…επέστρεψε για να το βρει αλλά αυτό είχε κάνει φτερά….

 

 

"Όσο φορώ αυτό το δαχτυλίδι, δε θα πάθω ποτέ τίποτα" , συνήθιζε να λέει.
Αντίθετος με την θέσπιση κανόνων ασφαλείας για τους πιλότους και πολλές φορές σε ευθεία αντιπαράθεση με τον υπέρμαχό τους Jackie Stewart, είχε μια μοιρολατρική αντιμετώπιση στο θέμα αυτό και πίστευε ότι θα έμενε ζωντανός για όσο είχε αποφασίσει ο Θεός.
Παρά το ότι θεωρείτο εκκεντρικός διότι όπου και να πήγαινε φορούσε πάντα το διάσημο καπέλο του deerstalker και χρησιμοποιούσε πάντα ένα μπουκάλι καυτερής σάλτσας Tabasco (ακόμη και στα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου), ήταν μια συγκροτημένη προσωπικότητα έστω και αν ο Ελβετός Jo Siffert που τον συναγωνιζόταν στην ομάδα του John Wyer με την Porsche 917, τον χαρακτήριζε περιπαικτικά…. «Μικρό Μεξικάνικο κάθαρμα».

Pedro Ricardo Rodriguez From Heaven


Σε μια εποχή που οι πιλότοι δεν αγωνίζονταν μόνο για την προσωπική τους αναγνώριση αλλά και για την σημαία της χώρας τους… η απόφαση της μετονομασίας της πίστας στο Μεξικό σε Autodromo Hermanos (αδελφών) Rodriguez. ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής σε 2 αδέρφια που δόξασαν όσο πρόλαβαν τα εθνικά χρώματα στον ανώτατο βαθμό.
Συμπερασματικά θα μπορούσε να λεχθεί ότι ο μεν Ricardo ήταν ένα εξόφθαλμο ταλέντο προικισμένο με απίστευτη ταχύτητα, θάρρος και θράσος, που αν δεν χανόταν τόσο νωρίς προοριζόταν να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής στην F1, ο δε Pedro δεν διέθετε το ακραίο φυσικό ταλέντο του αδελφού του, αλλά ήταν ένας all-around πιλότος που τα κατάφερνε καλά σε όλα τα είδη των αγώνων (Can-Am, NASCAR, Rallies, NorthAmerican Ice Racing κλπ), ενώ η ικανότητα χειρισμού οχημάτων σε βρεγμένο terrain αναγνωρίστηκε σαν η καλύτερη του καιρού του.
Κι όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είναι εκείνοι που έβαλαν το Μεξικό στο χάρτη του παγκόσμιου μηχανοκίνητου αθλητισμού, εξ' ου και η προσφορά τους παραμένει μέχρι και σήμερα ανεκτίμητη.

Pedro and Ricardo Rodriguez 3

Read 23440 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες