Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018 11:00

Tony Brooks: ο Ιπτάμενος Οδοντίατρος

Written by

The Flying Dentist: ένας οδοντίατρος διαφορετικός από τους άλλους…

Στις 25 Φεβρουαρίου του 1932 στο Dukinfield της Βρετανίας γεννήθηκε ο Charles Anthony “Tony” Standish Brooks, γιος του χειρούργου οδοντίατρου Charles Standish Brooks.

Ήταν φυσιολογικό που έλαβε..από πρώτο χέρι την πρακτική εξάσκηση των επιδιορθώσεων της στοματικής κοιλότητας, ενώ παράλληλα σπούδαζε την οδοντιατρική στο Πανεπιστήμιο του Manchester.

Στα 20 του χρόνια ο νεαρός Tony άρχισε να συμμετέχει σε τοπικούς αγώνες πρώτα με Healy και μετά με Frazer-Nash.

Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά και έτσι το 1955 στα 23 του δοκίμασε τις δυνάμεις του με μία Connaught Type A κατηγορίας F2 στο Crystal Palace.

Κατετάγη 4ος πίσω από 3 μονοθέσια κατηγορίας F1 που οδηγούσαν ο Mike Hawthorn, o Harry Schell και ο Roy Salvadori.

Aν και εντάχθηκε στην ομάδα sportscars της Aston Martin, ούτε που περνούσε από το μυαλό του η σκέψη ότι θα έκανε καριέρα σαν οδηγός αγώνων.

Η μεγαλύτερη βέβαια επιτυχία του εκείνη την χρονιά (παρά το ότι ήταν στην περίοδο των τελικών του εξετάσεων για το πτυχίο) έδειχνε ότι η καριέρα ήταν προ των πυλών:

 

Στον εκτός πρωταθλήματος αγώνα GP στο Syracuse, κατέκτησε τη νίκη με μια Connaught Type B, κόντρα σε 3 εργοστασιακές Maserati που ήταν τα καλύτερα μονοθέσια της εποχής.

Η συγκεκριμένη νίκη ήταν ταυτόχρονα και η πρώτη νίκη Βρετανού οδηγού με βρετανικό μονοθέσιο σε αγώνα εκτός Βρετανίας από το 1923 και τον Sir Henry Seagrave.

Το νερό είχε μπει για τα καλά στο αυλάκι.

 

 

Η αγωνιστική του πορεία στην F1 ξεκίνησε το 1956 από τον δεύτερο αγώνα της χρονιάς στο Monaco.

Ο Sir Alfred Owen του έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί στο τιμόνι μιας BRM P25, προβλήματα με τον κινητήρα όμως δεν του επέτρεψαν να εκκινήσει τον αγώνα.

Η ομάδα δεν συμμετείχε για οικονομικούς λόγους ούτε στο Βέλγιο ούτε στην Γαλλία με αποτέλεσμα η 1η ολοκληρωμένη συμμετοχή του να γίνει τελικά στο Silverstone.

Ξεκίνησε 9ος αλλά με μια φανταστική εκκίνηση βρέθηκε 2ος.

Υποχώρησε στην 4η θέση, αλλά του έσπασε η ντίζα του γκαζιού και αναγκαστικά πήγε στα pits. Ξαναβγήκε φουριόζος μια θέση πίσω και άρχισε νέα επέλαση… αυτή την φορά όμως το γκάζι του «κόλλησε ανοικτό» και είχε έξοδο στην στροφή Abbey στον 40ο γύρο με αποτέλεσμα το μονοθέσιο να ανατραπεί, ενώ ο ίδιος πετάχτηκε έξω κληρονομώντας ένα σπασμένο σαγόνι.

Για την γενναία του προσπάθεια στην παρθενική του εμφάνιση στην F1, τον ονόμασαν χαϊδευτικά «The Flying Dentist».

Στους 2 τελευταίους αγώνες της χρονιάς η ομάδα του επίσης δεν συμμετείχε.

 

Brooks Monaco 1957

 

Το 1957 μεταπήδησε στην Vanwall του Tony Vandervell.

Η μόνιμη οικονομική αδυναμία των μικρών ομάδων της εποχής δεν επέτρεπε πλήρη συμμετοχή στο πρόγραμμα των αγώνων: έτσι η Vanwall δεν ταξίδεψε ούτε στην Αργεντινή ούτε στη Γαλλία.

Στο Monaco όμως ο Tony συμμετείχε, εκκινώντας 4ος και τερματίζοντας 2ος, το πρώτο μεγάλο αποτέλεσμα της χρονιάς.

Ήδη είχε σαν team mate ένα «ιερό τέρας» της εποχής… τον σπουδαίο Stirling Moss.

Στο Aintree η εναλλαγή μονοθεσίων κατά την διάρκεια του αγώνα των δύο Βρετανών, είχε σαν αποτέλεσμα να επιτευχθεί η πρώτη νίκη και σύμφωνα με τους κανόνες της εποχής να μοιρασθούν τους βαθμούς αυτής.

Είναι όμως οι μικρές λεπτομέρειες που καθορίζουν την αγωνιστική νοοτροπία του κάθε οδηγού.

Ο Tony βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της ανάρρωσης από ένα σοβαρό ατύχημα στο Le Mans, αλλά δε μπορούσε να λείψει από τον αγώνα της πατρίδας του.

Κατετάγη 3ος στις δοκιμές, αλλά γνώριζε πολύ καλά ότι λόγω εξάντλησης δεν θα άντεχε να «βγάλει» όλο τον αγώνα.

Ευρισκόμενος στην 5η θέση, κλήθηκε να παραδώσει το μονοθέσιό του στον Moss - και το έκανε με όλη του την καρδιά.

 

 

Η συνέχεια της χρονιάς εκείνης πάντως περιελάμβανε μια ένατη θέση (από 5ος) στο Nurburgring, μια εγκατάλειψη στην Pescara (από 6ος) μόλις στον 2ο γύρο και μια έβδομη θέση στην Monza (από 3ος) ενώ είχε φτάσει 1ος αλλά κόλλησε το γκάζι του μονοθεσίου και αναγκάστηκε να πάει στα pits, ενώ ήδη είχε κάνει τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.

 

Brooks Monaco 1957 2

 

Το 1958 ήταν η χρονιά που έδειξε για τα καλά… «τα δόντια του» ο νεαρός οδοντίατρος αφού καταξιώθηκε σαν ένας από τους ταχύτερους οδηγούς.

Στο Monaco πήρε την 1η του pole, αλλά στον αγώνα υπέφερε από διακοπές προερχόμενες από τα μπουζί πριν εγκαταλείψει στον 23ο γύρο, ενώ βρισκόταν στη 2η θέση.

Στο Zandvoort από 3ος έπεσε 4ος πριν τον εμβολίσει ο Salvadori, με απόρροια το στράβωμα των ημιαξονίων και τελικά την εγκατάλειψη στον 14ο γύρο.

Στο Spa όμως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για την πρώτη ''ολοδική'' του νίκη.

Εκκινώντας 5ος, έφυγε 2ος για να αρχίσει αμέσως μια σκληρή μονομαχία με τον 1ο Peter Collins η οποία έληξε στον 4ο γύρο με επικράτηση του Tony.

Ήταν η δεύτερη νίκη του στην F1 αλλά η πρώτη «καθαρόαιμη».

 

 

Στη Γαλλία (Reims) ξεκίνησε 5ος και στον 10ο γύρο έφθασε στην 2η θέση, σχεδόν αμέσως όμως άρχισαν τα προβλήματα με το κιβώτιο που τον οδήγησαν σε εγκατάλειψη στον 36ο γύρο.

Ο αγώνας αυτός στιγματίστηκε από τον θάνατο του Luigi Musso με την Ferrari D246.

Στο Silverstone από την 9η θέση αρχικά εκτοξεύτηκε στην 5η αλλά η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο καλή και τερμάτισε 7ος.

Στο Nurburgring προκρίθηκε σαν 2ος αλλά στον 1ο γύρο έμεινε πίσω από τις δύο Ferrari των Hawthorn και Collins, με τρομερό πείσμα όμως τις ακολούθησε κατά πόδας και στην αρχή του 11ο γύρου πέρασε πρώτα τον Hawthorn και αμέσως μετά τον Collins και άρχισε να απομακρύνεται.

Δυστυχώς ο τελευταίος στην προσπάθειά του να τον κυνηγήσει «ξάκρισε» πολύ με αποτέλεσμα να ανατραπεί το μονοθέσιο και ο ίδιος να εκτοξευτεί στα δέντρα με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Όπως ήταν φυσικό η πειστική τρίτη νίκη του Brooks με 29 δευτερόλεπτα διαφορά πανηγυρίστηκε έντονα (ακόμη δεν είχαν φθάσει τα νέα του θανάτου του Collins).

 

 

Στην Πορτογαλία δεν κατάφερε να διακριθεί λόγω εξόδου του από την πίστα, στην Ιταλία όμως ακολούθησε μια νέα επιτυχία.

Εκκινώντας 2ος, αρχικά υποχώρησε στην 5η θέση, αργότερα πηγαίνοντας στα pits για έλεγχο λαδιών στην 9η (14ος γύρος), από εκεί και πέρα όμως άρχισε να καλπάζει περνώντας τον ένα οδηγό μετά τον άλλον.

Στον 46ο γύρο ήταν δεύτερος και 10 γύρους πριν το τέλος ( 61ος ) με slipstreaming πέρασε τον Hawthorn και ακολούθησε η 4η νίκη του.

 

Brooks Italy 1958

 

Η σεζόν τελείωσε στο Morocco στη σκονισμένη πίστα Ain-Diab, όπου το πρωτάθλημα θα παιζόταν σε μια ζαριά.

Ο Stirling Moss χρειαζόταν την νίκη και τον ταχύτερο γύρο (που έδινε 1 πρόσθετο βαθμό) ενώ ο αντίπαλός του Hawthorn να τερματίσει 3ος.

Ο Tony ήταν αποφασισμένος να βοηθήσει τον team mate του παρεμβαλλόμενος μεταξύ των δύο.

Παρά το ότι ξεκίνησε 7ος έφυγε 5ος και άρχισε αμέσως την επίθεσή του…στον 13ο γύρο πέρασε τον Bonnier και στον 19ο τον Hawthorn με τον οποίο μονομάχησε για 11 γύρους…ήταν μπροστά του όταν ο κινητήρας του δεν άντεξε και εξερράγη στον 30ο γύρο.

Πέφτοντας η αυλαία του αγώνα βρήκε νικητή τον Moss, πρωταθλητή τον Hawthorn με διαφορά 1 βαθμού, αλλά όλα επισκιάσθηκαν από τον χαμό του τρίτου οδηγού της Vanwall, του ταλαντούχου Stewart Lewis-Evans.

 

Lewis Evans Morocco 1958

 

O Brooks κατετάγη 3ος στη γενική βαθμολογία του πρωταθλήματος Οδηγών, ενώ η Vanwall είχε την ικανοποίηση να κατακτήσει το για πρώτη φορά θεσπιζόμενο πρωτάθλημα Κατασκευαστών/ Αμέσως μετά όμως, ο ιδιοκτήτης Tony Vandervell αποσύρθηκε από τους αγώνες και διέλυσε την αγωνιστική του ομάδα λόγω προβλημάτων υγείας με την καρδιά του.

 

Moss Vanwall

 

Το 1959 βρήκε τον Tony στη Ferrari, παρέα με τους Jean Behra και Phil Hill και «όπλο» την D246.

Στόχος ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος, η Cooper όμως με τον κινητήρα πίσω από τον οδηγό θα αποδείκνυε ότι αυτός θα ήταν ο σωστός δρόμος για το μέλλον.

Στο Monaco από 4ος έκανε κακή εκκίνηση και έπεσε 9ος, όμως αμέσως άρχισε την αντεπίθεσή του και στον 38ο γύρο ήταν 4ος.

Στην συνέχεια πέρασε τον Harry Schell και επωφελούμενος από την εγκατάλειψη του Moss τερμάτισε 2ος.

Στο Zandvoort από 8ος στην εκκίνηση εκτοξεύτηκε 3ος αλλά σχεδόν αμέσως αντιμετώπισε μηχανικά προβλήματα (διαρροή λαδιών κινητήρα) που τον οδήγησε στην εγκατάλειψη στον 43ο γύρο.

Στην Γαλλία (Reims) όμως παρουσιάστηκε αφηνιασμένος.

Πήρε την pole και στον αγώνα δεν άφησε κανέναν να τον αμφισβητήσει τερματίζοντας 27.5 δευτερόλεπτα εμπρός, παρά το ότι στους τελευταίους γύρους, του κόλλησε ανοικτό το γκάζι.

 

 

Στον αγώνα της Βρετανίας (Aintree) η Ferrari δεν μπόρεσε να συμμετάσχει λόγω μιας απεργίας στην Ιταλία.

Ο Enzo Ferrari όμως άφησε τον Tony να αγωνισθεί ως ιδιωτική συμμετοχή στο τιμόνι μιας Vanwall, βοηθώντας την προσπάθειά του για τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος.

Ξεκίνησε από την 17η θέση αλλά μόλις στον 14ο γύρο εγκατέλειψε με προβλήματα ανάφλεξης.

Στην Γερμανία, το Avus φιλοξένησε για μία και μοναδική φορά στα χρονικά το τσίρκο της Formula 1.

Λόγω της ιδιομορφίας της πίστας (2 τεράστιες ευθείες με 2 στροφές στις άκρες τους, η μία μάλιστα επικλινής) και επειδή υπήρχε ανησυχία για την αντοχή των ελαστικών, ο αγώνας ''έσπασε'' σε 2 τμήματα των 30 γύρων, με τη σειρά εκκίνησης του 2ου τμήματος του αγώνα να καθορίζεται από την σειρά τερματισμού στο πρώτο.

 

Brooks Avus 1959 1

 

Ο Brooks πήρε την pole, νίκησε στο 1ο κομμάτι, νίκησε και στο 2ο, ενώ έκανε και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.

Ήταν η 6η και πλέον εμφατική του νίκη, σε ένα φανταστικό 1-2-3 για τη Ferrari.

Στην Πορτογαλία (Monsanto Park) όμως τα πράγματα πήγαν στραβά.

Από την 10η θέση έπεσε αμέσως 13ος και το μόνο που κατάφερε ήταν να τερματίσει 9ος.

Στην Monza δε, οι ελπίδες του για πρωτάθλημα περιορίστηκαν κατά πολύ όταν έμεινε από συμπλέκτη.

Η χρονιά έκλεισε στις ΗΠΑ (Sebring).

Όντας θεωρητικά εντός διεκδίκησης του τίτλου, ξεκίνησε από την 4η θέση αλλά στάθηκε πολύ άτυχος.

Εμβολίστηκε στο πίσω μέρος από τον team mate του, Wolfgang Von Trips και πήγε στα pits για έλεγχο ζημιών.

Έτσι, χάνοντας 2 λεπτά, κατρακύλησε στην 15η θέση και ξεκίνησε από εκεί την κοπιώδη αναρρίχησή του…στον 11ο γύρο ήταν 6ος, στον 38ο 4ος και στα τελευταία μέτρα πρόλαβε τον Jack Brabham που είχε μείνει από βενζίνη και έσπρωχνε με τα χέρια το μονοθέσιο.

Στην τελική κατάταξη ήταν 2ος πίσω από τον πρωταθλητή Brabham με 4 βαθμούς διαφορά.

 

Brooks Avus 1959 2

 

Το 1960 αγωνίστηκε με «όπλο» μία Cooper Climax T51 της Yeoman Credit Racing (μία από τις 5 διαφορετικές ομάδες πέραν της εργοστασιακής Cooper που χρησιμοποιούσαν μονοθέσια της τελευταίας).

Στο Monaco από 3ος στην εκκίνηση έπεσε 4ος μέχρι τον 31ο γύρο που έκανε τετ-α-κε στη βροχή και έπεσε 9ος - οι πολλές εγκαταλείψεις τον βοήθησαν να τερματίσει τελικά 4ος.

 

Brooks Monaco 1960

 

Στο Zandvoort με πολλά προβλήματα ξεκίνησε 10ος για να εγκαταλείψει στον 5ο γύρο από κιβώτιο.

Σχεδόν το ίδιο επαναλήφθηκε στο Spa όπου παρά το ότι ξεκίνησε 2ος εγκατέλειψε μόλις στον 3ο γύρο από την ίδια αιτία.

Στην Reims κλήθηκε από την πρώην ομάδα του (Vanwall) να δοκιμάσει την καινούργια VW11 για έναν αγώνα.

Ξεκίνησε 14ος και μέσα σε 3 γύρους έφθασε στην 10η θέση αλλά εγκατέλειψε μόλις στον 8ο γύρο από ανυπόφορους κραδασμούς.

 

Brooks France 1960

 

Στο Silverstone κάτι φάνηκε να αλλάζει επανερχόμενος στην Yeoman.

Από την 9η θέση αρχικά, το μονοθέσιο στολάρισε και έπεσε 23ος, στην συνέχεια όμως εξαπέλυσε την επίθεσή του.

Στον 27ο γύρο ήταν 10ος και στον 60ο ήταν 6ος , ενώ στον 72ο ανέβηκε 5ος όπου και τερμάτισε.

Στην Πορτογαλία (Oporto) ξεκίνησε και πάλι χαμηλά (12ος)… αυτή την φορά όμως έφυγε 9ος και σταδιακά έφθασε 4ος στον 29ο γύρο, για να υποκύψει στον νεαρό αστέρα Jim Clark στον 30ο γύρο και να τερματίσει τελικά 5ος.

Οι Βρετανικές ομάδες έκαναν μποϋκοτάζ στην Monza λόγω της απόφασης των διοργανωτών να προσθέσουν και το oval κομμάτι της πίστας… στην προσπάθειά τους να καταφέρει και η Ferrari μία νίκη εκείνη την χρονιά.

Η χρονιά τελείωσε στις ΗΠΑ (Riverside) με τον Tony να ξεκινά 9ος και στον 5ο γύρο είχε φθάσει ήδη 5ος αλλά στον 7ο γύρο έκανε τετ-α-κε και εγκατέλειψε.

Έκλεισε έτσι μια κακή χρονιά, που τον βρήκε στην 11η θέση του πρωταθλήματος Οδηγών.

 

Brooks Holland 1960

 

Το 1961 επέστρεψε στη BRM, με στόχο την επάνοδο στις επιτυχίες στο τιμόνι της P48/57.

Η καταλυτική υπεροχή της Ferrari όμως στη νέα εποχή των κινητήρων των 1.500cc, διέψευσε τις προσδοκίες του.

Στο Monaco από την 8η θέση στην εκκίνηση βρέθηκε στη 5η θέση που την κράτησε για 7 γύρους μέχρι που παρουσίασε βλάβη η αντλία βενζίνης του και έπεσε 9ος, εγκαταλείποντας τελικά στον 55ο γύρο.

Στο Zandvoort, πάλι από την 8η θέση αμέσως έπεσε 11ος και το μόνο που κατάφερε ήταν να τερματίσει στην 9η θέση.

Στο Spa, προκρίθηκε 7ος αλλά στον αγώνα αμέσως έπεσε 11ος για να τερματίσει 13ος και τελευταίος.

Στην Γαλλία (Reims) από 11ος ανέβηκε 8ος στον 3ο γύρο αλλά εγκατέλειψε λόγω υπερθέρμανσης κινητήρα μόλις στον 5ο γύρο.

Στην Βρετανία (Aintree) που διεξήχθη με βροχή από 8ος άρχισε να χάνει θέσεις λόγω μηχανικών προβλημάτων και αφού επισκέφθηκε τα pits βγήκε 23ος.

Οδηγώντας με μεγάλο πάθος κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι την 9η θέση, πετυχαίνοντας και το ταχύτερο γύρο του αγώνα.

 

Brooks BRM 1961

 

Στο Nurburgring από 9ος σε υγρό οδόστρωμα με το καλημέρα έπεσε 15ος , μέχρι τον 7ο γύρο που εγκατέλειψε από κινητήρα είχε φθάσει στην 12η θέση.

Στην Monza είχε την 13η θέση στην εκκίνηση αλλά σχεδόν σε κάθε γύρο κέρδιζε και μία θέση: στον 9ο ήταν ήδη 7ος , στον 24ο 5ος όπου τελικά και τερμάτισε.

Σε έναν αγώνα βέβαια που δυστυχώς στιγματίστηκε από τον θάνατο του Wolfgang von Trips αλλά και 14 θεατών στις κερκίδες.

Η σαιζόν έκλεισε στις ΗΠΑ (Watkins Glen).

Η Ferrari έχοντας κερδίσει τόσο το πρωτάθλημα Οδηγών (Phil Hill0 όσο και το Κατασκευαστών δεν συμμετείχε και διευκόλυνε το έργο των άλλων ομάδων.

Ο Tony ξεκίνησε 6ος και αρχικά έπεσε 10ος, κατάφερε όμως να ανακάμψει και επωφελούμενος από τις πολλές εγκαταλείψεις τερμάτισε τελικά 3ος.

Η γενική βαθμολογία τον βρήκε στη 10η θέση με 6 μόλις βαθμούς.

 

Moss Brooks

 

Ο κύβος όμως ερίφθη: μόλις στα 29 του χρόνια, αποφάσισε να εγκαταλείψει τους αγώνες παρά το ότι δεν είχε υποστεί κανέναν σοβαρό τραυματισμό που να το δικαιολογεί.

Οι προβληματισμοί του είχαν ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν: ήταν το 1957 όταν με τον Moss και την Aston Martin DBR 1 συμμετείχαν στις 24 ώρες του Le Mans όπου είχε ένα άσχημο ατύχημα προσπαθώντας να αποφύγει μια Porsche 718RSK που είχε σπινιάρει.

Ευτυχώς δεν αποκόμισε κάποιο σπάσιμο από το εν λόγω ατύχημα, εντούτοις του έμεινε μία μεγάλη τρύπα στον μηρό… στον οποίο ο ίδιος ανέφερε ότι χώραγε η γροθιά του.

Ήταν κάτι που το είχε κρατήσει επιμελώς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μέχρι τότε.

Επιπρόσθετα, ως βαθιά θρησκευόμενος Καθολικός, πίστευε ότι η ζωή είναι δώρο από τον Θεό και δεν άξιζε να ρισκάρει την ζωή του περισσότερο βιώνοντας ήδη τον χαμό τόσων φίλων και συναδέλφων του στην F1.

Η γενική πεποίθηση βέβαια ήταν ότι αποσύρθηκε περισσότερο λόγω των «πιστεύω του» παρά από φόβο για την ζωή του - αν ήταν έτσι, δεν θα είχε καν ξεκινήσει τους αγώνες.

Brooks Sebring 1958

Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή συμμετείχε και σε μια σειρά άλλων αγώνων στα sportscars.

Το 1957 μαζί με τον Stirling Moss, στο τιμόνι της Aston Martin DBR 1, συμμετείχε στα 1000 Km του Nurburgring και πήρε την νίκη.

Το 1958 το ίδιο δίδυμο με το ίδιο όχημα νίκησε και στο RAC Tourist Trophy.

Ο απολογισμός των επιτευγμάτων του δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητος… λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις ιδιαίτερες συνθήκες της εποχής όσο και την αναξιοπιστία των μονοθεσίων.

Σε σύνολο 38 εκκινήσεων στην F1 είχε 6 νίκες, 3 pole positions, 3 ταχύτερους γύρους και 10 Podiums.

Πάντα απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας.

Τα εύσημα όμως τα πήρε αναπάντεχα από έναν σπουδαίο πιλότο της γενιάς του, τον Stirling Moss ο οποίος δήλωσε ότι αν έκανε ποτέ ομάδα θα ήθελε πιλότους του τον Jim Clark και τον Tony Brooks.

Αν για τον πρώτο η επιλογή ήταν αυτονόητη, για τον δεύτερο την δικαιολόγησε χαρακτηρίζοντας τον Tony ως ''τον μεγαλύτερο άγνωστο οδηγό αγώνων που υπήρξε ποτέ''. ("the greatest unknown racing driver there has ever been").

Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας, ο Brooks ασχολήθηκε με μια ολοκληρωμένη επιχείρηση συντήρησης αυτοκινήτων αλλά και με την οδοντιατρική.

Και όχι άδικα θεωρείται ο πιο επιτυχημένος πιλότος –πίσω μόνο από τον Stirling Moss- από αυτούς που δεν κατάφεραν να κερδίσουν παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Read 6176 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες