Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 09:00

Penske (1974-1976): η απώλεια, το στοίχημα και η αποχώρηση

Written by

Η ιστορία του αμερικανικού μηχανοκίνητου αθλητισμού έχει σημαδευτεί ανεξίτηλα τα τελευταία 50 χρόνια από μια ομάδα πρότυπο – σημείο αναφοράς, που έχει κατακτήσει τα πάντα, μεσουρανώντας όπου και αν συμμετείχε.
Αυτή δεν είναι άλλη από την αρμάδα του σπουδαίου Roger Penske, η οποία δεν έχει αφήσει θεσμό στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού δίχως τη δική της καταλυτική συνεισφορά.


Roger Penske 

Ο Penske, γνωστός και ως ''Ο Αρχηγός'', ήταν ένας από τους πλέον αξιόλογους οδηγούς στις ΗΠΑ στις αρχές των '60s.
Όπως συνέβαινε βέβαια και με τους περισσότερους συμπατριώτες του εκείνα τα χρόνια, η καθιέρωση στα εγχώρια αγωνιστικά δρώμενα ήταν περισσότερο προτιμητέα από το τόλμημα της μετάβασης στην Ευρώπη στο ''κυνήγι'' της συμμετοχής στη Formula 1.
Υπήρχε βέβαια η ευκαιρία της one-off συμμετοχής στο GP Αμερικής κάθε χρονιά και έτσι ο Penske συμμετείχε στον αγώνα που φιλοξένησε το Watkins Glen 2 φορές, τερματίζοντας 8ος με μια ιδιωτική Cooper το 1961 και 9ος με μια ιδιωτική Lotus το 1962.

 

Penske USA 1962

Στα τέλη του 1965 εγκατέλειψε την ενεργό δράση, αποφασίζοντας να υπηρετήσει το μηχανοκίνητο αθλητισμό από το πόστο του ιδιοκτήτη ομάδας.

Και όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ξεκίνησε να γράφει από τις πρώτες κιόλας ημέρες το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία – η οποία ξεκίνησε στις 24 Ώρες της Daytona το 1966, αλλά επρόκειτο να καθορισθεί καταλυτικά από μία...κηδεία.

Στην εξόδιο ακολουθία του Αμερικανού οδηγού Walt Hansgen, o Penske πλησίασε τον team-mate του εκλιπόντος Mark Donohue και του πρότεινε να οδηγήσει γι'αυτόν.
Ο Donohue δέχτηκε και έτσι ξεκίνησε μια άκρως επιτυχημένη συνεργασία, που καθιέρωσε τον γνωστό και ως ''Captain Nice'' ως έναν από τους καλύτερους οδηγούς στις ΗΠΑ ever και τον Penske αντίστοιχα ως το ''τοτέμ'' των ιδιοκτητών ομάδων. 

Donohue Penske

Στις 24 Ώρες του Le Mans το 1967, ο Donohue συμμετείχε έχοντας ως ομόσταυλο τον Bruce McLaren, που όπως και ο Penske, είχε προηγουμένως (το 1963) ιδρύσει τη δική του ομάδα.
Η σχέση McLaren – Penske θα επιστεγαζόταν με την παροχή πρωτοτύπων της πρώτης στη δεύτερη για τα πρωταθλήματα Trans-Am και Can-Am, τα οποία ''σάρωσαν'' τις διακρίσεις.

Πέραν όμως της προαναφερόμενης άκρως επιτυχημένης συνεργασίας, η Penske δεν έδειχνε ''ζεστή'' στη full-time μετάβασή της στη Formula 1.
Και λέμε full-time, καθώς όταν ο Penske κατέβασε μια ιδιωτική McLaren M19A στο GP Καναδά του 1971, είδε τον Donohue να πετυχαίνει στο ντεμπούτο του στη Formula 1 μια εξαιρετική 3η θέση.

Donohue Canada 1971 
Το 1972 ο Donohue κατέκτησε την πρώτη νίκη της Penske στα 500 μίλια της Ινδιανάπολης.

Donohue Indy 1972
Στα τέλη του 1973, έχοντας δει τον επιστήθιο φίλο του Swede Savage να πεθαίνει μετά από ατύχημα στο Indy 500, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Στο παλμαρέ του είχαν προστεθεί περαιτέρω διακρίσεις στο NASCAR και στο IROC, ενώ στο Can-Am έγραψε ιστορία, στο τιμόνι του ''κτήνους'' Porsche 917/30.

 Donohue Porsche 917

Το Νοέμβριο όμως του 1973, ο Roger Penske αποφάσισε τη full-time συμμετοχή και στη Formula 1, αγοράζοντας ως βάση για την ομάδα το χώρο του Graham McRae στο Poole της Αγγλίας, στον οποίο κατασκεύαζε επιτυχώς μονοθέσια για τη Formula 5000.
Οι πολυσχιδείς αγωνιστικές δραστηριότητες της Penske στην Αμερική δεν επέτρεπαν στον Penske να ''τρέξει'' ο ίδιος το εγχείρημα για την F1 και για το λόγο αυτό, επικεφαλής ανέλαβε ο Heinz Hofer.
Το επιτελείο του Hofer ήταν άλλα 5 άτομα – με άλλα λόγια, 6 άνθρωποι θα έτρεχαν σε πρώτη φάση την οργάνωση της Penske στην ευρωπαϊκή της βάση.

 Donohue USA 1974 1

Την άνοιξη του 1974, ο Karl Kainhofer, αρχιμηχανικός της Penske στην Αμερική, μετέβη στην Αγγλία προκειμένου να συνδράμει στο εγχείρημα.
Η πρώτη Penske προδιαγραφών F1, με το όνομα PC1, ήταν έτοιμη το καλοκαίρι του 1974 και ο οδηγός που τη δοκίμασε...μαντέψτε ποιος θα μπορούσε να είναι.
Ο Penske έπεισε εύκολα τον Donohue να επιστρέψει στην ενεργό δράση και έτσι, στον προτελευταίο αγώνα της χρονιάς στον Καναδά, o πρώην ''Captain Nice'' – νυν ''Dark Monohue'' επέστρεψε στον τόπο που είχε κατακτήσει την 3η θέση 3 χρόνια πριν.
Τερμάτισε στην 12η θέση, ενώ στον τελευταίο αγώνα στο Watkins Glen εγκατέλειψε.

 Donohue Brazil 1975

Το 1975 ήταν η πρώτη χρονιά πλήρους συμμετοχής της Penske στην F1 και ο Donohue παρέμεινε ο μοναδικός οδηγός της προσπάθειας.
Το εγχείρημα δεν ήταν ακόμα στο επιθυμητό επίπεδο οργάνωσης και λειτουργίας και έτσι η συμμετοχή στους πρώτους αγώνες ήταν περισσότερο αναγνωριστική.
Στο GP Σουηδίας, 7ο αγώνα της χρονιάς, μια μεστή εμφάνιση έφερε την 5η θέση, πρώτη βαθμολογούμενη παρουσία της σεζόν.
Μετά την 8η θέση όμως στον επόμενο αγώνα στην Ολλανδία, ο Penske αποφάσισε κατόπιν της σύμφωνης γνώμης του χορηγού First National City Bank, την αντικατάσταση της PC1 από τη March 751 από το μεθεπόμενο αγώνα στη Βρετανία. 

Το νέο ''όπλο'' της ομάδας έφερε την 5η θέση στο Silverstone, στη Γερμανία όμως έγινε αντιληπτό στους ανθρώπους της ομάδας ότι ήταν ένα μονοθέσιο με έντονη υποστροφή, δύσκολο στο χειρισμό.
Στην Αυστρία όμως συνέβη το απευκταίο, κατά τη διάρκεια του warm-up.

Ο Donohue έχασε τον έλεγχο της 751 στη στροφή Vost-Hugel, μετά από αστοχία του εμπρός αριστερά ελαστικού.

Η αρχική διάγνωση για διάσειση εξελίχθηκε εντέλει σε εγκεφαλική αιμορραγία και ο μεγάλος Αμερικανός έφυγε από τη ζωή 2 μέρες αργότερα, μαζί με τον ένα εκ των 2 τραυματιών κριτών.
Η σύζυγός του Eden κατέθεσε αγωγή εναντίον της Goodyear, καθώς θεώρησε την αστοχία του ελαστικού υπεύθυνη για την απώλεια, ξεκινώντας μια πολυετή νομική διαμάχη.
Το 1984 της επιδικάστηκε αποζημίωση της τάξης των 26 εκατομμυρίων δολαρίων, η Goodyear όμως άσκησε έφεση με σκοπό την ακύρωση της εκκαλουμένης απόφασης και τελική η υπόθεση έκλεισε με εξωδικαστικό συμβιβασμό.

Donohue Austria 1975 
Ο Kainhofer υποστήριξε αργότερα ότι έφερε ευθύνη και ο Donohue, καθώς κατά την προσφιλή του συνήθεια να παίρνει πάνω του το set-up, είχε επιλέξει εξαρετικά υψηλές πιέσεις στα ελαστικά.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η τραγωδία ήταν γεγονός, με την Penske να απέχει από τον προτελευταίο αγώνα της χρονιάς στην Ιταλία.
Εμφανίστηκε εκ νέου στο φινάλε, εντός έδρας αγώνα, με τον John Watson στο τιμόνι της PC1 (που επανήλθε στη δράση, μετά τα προβλήματα που προέκυψαν με την άρτι κατασκευασθείσα PC3).

Penske Watson 

Το 1976 η Penske ήθελε να αφήσει πίσω τη δύσκολη προηγούμενη χρονιά.
Η Citibank ήταν ο νέος μεγάλος χορηγός και ο Watson παρέμεινε στην ομάδα, τρέχοντας με την PC3 και εξελίσσοντας παράλληλα τη διάδοχο PC4.
Μια εξαιρετική 3η θέση στις κατατακτήριες δοκιμές του GP Νότιας Αφρικής συνοδεύτηκε από την 5η θέση στον αγώνα, στο καλύτερο αποτέλεσμα για την PC3.
Στη Σουηδία, 7ο αγώνα της σεζόν, έκανε ντεμπούτο η πολυαναμενόμενη PC4.
Στο επόμενο κιόλας GP, αυτό της Γαλλίας, ο Watson τερμάτισε στην 3η θέση (στο πρώτο βάθρο της καριέρας του), ενώ επανέλαβε το σπουδαίο επίτευγμα και στη Βρετανία, ενώπιον των συμπατριωτών του.

Watson Austria 1976 1 

Τα καλύτερα όμως θα έρχονταν στην Αυστρία, εκεί που την προηγούμενη χρονιά είχε έρθει η τραγωδία με την απώλεια του Donohue.
Ο Watson πραγματοποίησε μια μοναδική εμφάνιση και κατέκτησε μια πανάξια πρώτη νίκη τόσο για τον ίδιο όσο και για την Penske.

Ήταν η πρώτη νίκη για αμερικανική ομάδα μετά από 9 χρόνια, όταν ο Dan Gurney θριάμβευσε στο GP Βελγίου στο τιμόνι της Eagle και έμελλε να αποδειχθεί η τελευταία για αμερικανική ομάδα μέχρι και σήμερα.

Watson Austria 1976 2
Το ''κερασάκι στην τούρτα'' όμως ήταν η αποκάλυψη του στοιχήματος μεταξύ Watson και Penske, με τον Βορειοϊρλανδό να υπόσχεται στο αφεντικό του να..ξυρίσει τα γένια του (!) σε περίπτωση που κατόρθωνε νίκη με την ομάδα – όπως εντέλει και έπραξε.

Watson Austria 1976 3

Η υπόλοιπη σεζόν κύλησε πιο ήσυχα, χάρη όμως στα 3 μεγάλα αποτελέσματα της χρονιάς η Penske τερμάτισε στην 5η θέση του πρωταθλήματος Κατασκευαστών και ο Watson στην 7η του πρωταθλήματος Οδηγών.
Στα τέλη όμως της χρονιάς, ο Roger Penske αποφάσισε να τερματίσει το πρόγραμμα της F1, καθώς έκρινε ότι η επικέντρωση των προσπαθειών και των πόρων στην Αμερική ήταν προτιμότερη.

Η βάση στο Poole χρησιμοποιήθηκε για τα επόμενα χρόνια ως χώρος κατασκευής μονοθεσίων για τα Indycars, ενώ το 2006 έκλεισε οριστικά.
Οι PC4 πωλήθηκαν στον Gunter Schmid, ιδιοκτήτη της νεοσύστατης ATS το 1977, ενώ στους 2 τελευταίους αγώνες της χρονιάς, η Interscope Racing χρησιμοποίησε μια PC4 για τον Danny Ongais.

 Jarier ATS PC4 Monaco 1977

To 1979, η Penske ανέλαβε την κατασκευή της Rebaque HR100 για τον εύπορο Μεξικανό οδηγό – ιδιοκτήτη Hector Rebaque.

Rebaque HR100
Στα μέσα της δεκαετίας του '90, υπήρχε έντονη φημολογία ότι η Marlboro, κοινός χορηγός της Penske και της McLaren, προσπάθησε να πείσει τον Penske να αναλάβει τις τύχες της McLaren με αγορά του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών, δεν επιβεβαιώθηκε όμως ποτέ.
Η Penske συνέχισε να γράφει ιστορία στην Αμερική, με το κεφάλαιο F1 να έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα.

 

Τι θα είχε συμβεί αν ο Roger Penske δεν αποχωρούσε στα τέλη του 1976;
Tι θα είχε συμβεί αν δεν έχανε τη ζωή του ο Donohue;

 

Ερωτήματα που δύσκολο να απαντηθούν με σιγουριά – ένας παλιός συναγωνιζόμενος με τον ''Dark Monohue'' , ο Bobby Allison, είναι βέβαια κατηγορηματικός:

 

Πιστεύω πως ήταν ο καλύτερος οδηγός που ανέδειξε ποτέ η Αμερική.
Δοθέντος του ανάλογου χρόνου, θα ήταν ο πρώτος Αμερικανός παγκόσμιος πρωταθλητής στην F1...

Read 8498 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες