Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 09:00

Niki Lauda - James Hunt: από συγκάτοικοι, διεκδικητές του τίτλου

Written by

Στο Rush του Ron Howard, μία ιστορία από το παρελθόν της Formula 1 αναβίωσε επί της μεγάλης οθόνης.

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 13/09/13

Οι θεατές ανά τον κόσμο είχαν την ευκαιρία να δουν μία κινηματογραφική εκδοχή της εξέλιξης του πρωταθλήματος του 1976, υφασμένη στο δίπολο James Hunt - Niki Lauda.

 

Εντέχνως βέβαια παρουσιάστηκε στο κοινό η εικόνα 2 οδηγών με τελείως διαφορετική ιδιοσυγκρασία: από τη μία πλευρά, ο ασυμβίβαστος playboy James Hunt και από την άλλη ο μετρημένος Niki Lauda.

Στα πλαίσια της ταινίας βέβαια, ήταν λογική αυτή η διαφοροποίηση, καθώς αυτή η σύγκρουση προσωπικοτήτων ήταν το πλέγμα πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο.

Η πραγματικότητα όμως είναι κατά τι διαφορετική.

 

Lauda Hunt 2

Τόσο ο Hunt όσο και ο Lauda ήταν “εμποτισμένοι με την τρέλα των '70s”.
Μοιράζονταν το όνειρο να τρέξουν στην κορωνίδα των μηχανοκίνητων, όπως μοιράζονταν και ένα διαμέρισμα τις μέρες που έτρεχαν στη βρετανική Formula 3.
Το ταλέντο και των 2 ήταν εμφανέστατο από τότε (αν και ο Hunt είχε τη φήμη του ταχύτατου, πλην επιπόλαιουμ εξ' ου και το προσωνύμιο ''Hunt the Shunt'').
Η καταξίωση όμως προϋπέθετε και χρήματα για την ενοικίαση ενός μονοθεσίου Formula 1, την “πεπατημένη οδό” για το ντεμπούτο ενός φέρελπι στο sport.

Hunt Hesketh

Ο Hunt ήταν τυχερός σ'αυτόν τον τομέα, καθώς γνώρισε τον εκκεντρικό λόρδο Alexander Hesketh, έναν άνθρωπο της ίδιας ιδιοσυγκρασίας.
Ο Lauda πάλι, αν και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας, έφτασε μια ανάσα από το να δει το όνειρό του να καταστρέφεται ταχύτατα.
Η οικογένεια του Αυστριακού δεν ενέκρινε τα σχέδιά του και δεν προτίθετο να χρηματοδοτήσει τις φιλοδοξίες του.
Για το λόγο αυτό, ο Lauda πήρε 2 μεγάλα δάνεια μέσα σε ένα διάστημα 3 ετών, προκειμένου να εξασφαλίσει θέση στο grid.
Τα πράγματα όμως δεν πήγαν όπως περίμενε και στα τέλη του 1973, βρισκόταν στο “χείλος του γκρεμού”, δίχως θέση για το 1974 και κυρίως, υπό το βάρος του χρέους.

Lauda-LdM-Regazzoni

Και τότε ήρθε η λύση, ως ''μάννα εξ ουρανού''.
Μετά από ένα καταστροφικό 1973, η Ferrari αναζητούσε μια νέα αρχή το 1974.
Ο Enzo Ferrari ζήτησε τη γνώμη του Clay Regazzoni για τον Lauda, με τον οποίο ήταν team-mates στη BRM την προηγούμενη χρονιά.
Ο Regazzoni απάντησε θετικά (οι κακές γλώσσες λένε ότι το έκανε επειδή πίστευε ότι ο Αυστριακός ήταν “του χεριού του”) και ο Lauda υπέγραψε συμβόλαιο.
Έτσι μπορεί να πει κανείς ότι ο Ελβετός έσωσε την καριέρα του ομόσταυλού του.
Αν και μάλλον, αυτός που έσωσε την καριέρα του Lauda ήταν...ο Hunt!
Στα μέσα του 1973, πολύ πριν υπογράψει ο Regazzoni, ο Luca di Montezemolo κάλεσε στο Maranello το λόρδο Hesketh.
Η Ferrari ήθελε τον Hunt για το 1974 και σε αντάλλαγμα για την αποδέσμευσή του, πρότεινε στη Hesketh την παροχή των ιταλικών V12, αλλά η απάντηση του λόρδου ήταν αρνητική.

Στα τέλη του 1975, οι δρόμοι Hunt-Hesketh χώρισαν οριστικά.
Λίγο μετά την πρώτη του νίκη στη Formula 1 (GP Ολλανδίας 1975), που ήταν συνάμα η μοναδική νίκη στην ιστορία της Hesketh, ο Hunt έμεινε χωρίς τιμόνι.
Αιτία για το διαζύγιο ήταν η αδυναμία του λόρδου Hesketh να χρηματοδοτήσει επαρκώς την ομάδα για την επόμενη χρονιά.
Τότε μάλιστα, η άρνησή του να παραχωρήσει τον Hunt στη Ferrari 2 χρόνια πριν, φάνταζε κάκιστη επιλογή.
Βίοι αντίθετοι για τους παλιούς συγκάτοικους: ο ένας άνεργος ενόψει 1976 κι ο άλλος παγκόσμιος πρωταθλητής του 1975 και φαβορί για τη διατήρηση του τίτλου.

Hunt McLaren

Σύντομα όμως ήρθε το “μάννα εξ ουρανού” και για τον Hunt.
Ο Emerson Fittipaldi εγκατέλειψε αιφνιδίως τη McLaren για την Copersucar, την ομάδα του αδερφού του Wilson, και ο Hunt υπέγραψε στη θέση του.
Μετά το GP Βρετανίας, ένατο αγώνα της σεζόν του 1976, όλα έδειχναν ότι ο Lauda θα διατηρούσε τα σκήπτρα.
Με 4 νίκες (Βραζιλία, Νότια Αφρική, Βέλγιο, Μονακό) και 58 βαθμούς, προηγούνταν στη βαθμολογία, την ίδια στιγμή που ο δεύτερος Hunt υπολειπόταν 23 βαθμών (35) και μίας νίκης (Ισπανία, Γαλλία, Βρετανία).
Ο νικητής της Βρετανίας θα άλλαζε 3 μήνες μετά, με απόφαση του δικαστηρίου της FIA.
Μέχρι τότε όμως, θα μεσολαβούσε ένα ατύχημα, που θα έβαζε ''φωτιά'' στο πρωτάθλημα.

Lauda Crash

GP Γερμανίας, 1η Αυγούστου 1976.


Το τσίρκο της Formula 1 μετέβη στην “πράσινη κόλαση” της Nordschleife, με την ανησυχία των οδηγών για τα χαμηλά επίπεδα ασφαλείας της πίστας πιο έκδηλη από ποτέ.
Ο Lauda παρέτρεψε τους συναδέλφους του να μποϋκοτάρουν τον αγώνα, αλλά εις μάτην.
Διαίσθηση ή όχι, ο Αυστριακός διαπίστωσε δυστυχώς προσωπικά ότι είχε δίκαιο.
Στο 2ο γύρο του αγώνα, η πίσω ανάρτηση της Ferrari κατέρρευσε κι ο Lauda συγκρούστηκε στις μπαριέρες.
Ο Guy Edwards απέφυγε ενστικτωδώς τη σύγκρουση, δε συνέβη όμως το ίδιο με τον Brett Lunger.
Η Ferrari τυλίχτηκε στις φλόγες και οι 2 προαναφερόμενοι οδηγοί μαζί με τον Arturo Merzario και τον Harald Ertl ξεκίνησαν απέλπιδες προσπάθειες να σώσουν το συναθλητή τους, την ίδια στιγμή που ο Hans Joachim Stuck καλούσε απεγνωσμένα και τους υπόλοιπους οδηγούς σε βοήθεια.
Με σοβαρά εγκαύματα και έχοντας εισπνεύσει τοξικά αέρια ο Lauda οδηγείται στο νοσοκομείο και πέφτει σε κώμα.

Αν φημιζόταν για ένα πράγμα ο Enzo Ferrari, αυτό δεν ήταν σίγουρα η πονοψυχία του.
Θεωρώντας το Lauda “τελειωμένη υπόθεση”, έδωσε εντολή στο di Montezemolo να βρει αντικαταστάτη το συντομότερο δυνατόν.
Η Ferrari δε θα συμμετείχε σε ένδειξη διαμαρτυρίας στο Αυστριακό GP με πρόσχημα ότι η FIA ευνόησε τη McLaren στην Ισπανία και τη Βρετανία, αλλά στη Monza έπρεπε να τρέξει κι άλλος οδηγός, πέρα από τον Regazzoni.
Ο di Montezemolo ήρθε σε επαφή τόσο με τον Emerson Fittipaldi (ο οποίος μάλιστα πήρε το αεροπλάνο από τη Βραζιλία, για να μάθει στο αεροδρόμιο της Μπολόνια ότι δεν υπήρχε ενδεχόμενο συνεργασίας των 2 πλευρών!), όσο και με τον Ronnie Peterson.
Ο Lauda όμως, που είχε συνέλθει από το κώμα, μαθαίνοντας ποιοι ήταν οι επίδοξοι αντικαταστάτες του, έθεσε εαυτόν ετοιμοπόλεμο!

Lauda after Crash

Έχοντας προβεί μόνο σε βλεφαροπλαστική, έφτασε στη Monza με τα εγκαύματα ακόμα νωπά.
Αντικαταστάτης βέβαια είχε προσληφθεί, για παν ενδεχόμενο, ο Carlos Reutemann.
Το πείσμα του πρωταθλητή όμως ήταν μεγαλύτερο από τον πόνο της επούλωσης των πληγών και ο Lauda τερμάτισε σε μια εξαιρετική για τα δεδομένα 4η θέση.
13 ημέρες μετά τον αγώνα της Monza, ήρθε κι η απόφαση του δικαστηρίου της FIA σχετικά με τον νικητή του GP Βρετανίας.
Η Ferrari ισχυρίστηκε ότι ο νικητής Hunt δεν έπρεπε να συμμετάσχει στην επανεκκίνηση του αγώνα, διότι δεν είχε συμπληρώσει τον απαιτούμενο 1 γύρο μετά το ατύχημα στην 1η εκκίνηση.
Η έφεση της Scuderia έγινε δεκτή και η νίκη κατέληξε στα χαρτιά στον Lauda, σε μια πολύ σημαντική εξέλιξη για το πρωτάθλημα, καθότι άλλαξαν οι βαθμολογικοί συσχετισμοί.
Μετά τη Monza, ο Lauda προηγούνταν στη βαθμολογία με 61 βαθμούς, έναντι 56 του Hunt.
Η απόφαση στέρησε από τον Βρετανό τους 9 βαθμούς της νίκης στο Silverstone, την ίδια στιγμή που ο Lauda κέρδιζε άλλους 3, προβιβασθείς από τη 2η στην 1η θέση.
Το αποτέλεσμα ήταν να εκτοξευθεί η διαφορά από το +5 (61-56) στο +17 (64-47).

Οι 2 νίκες του Hunt σε Καναδά και Αμερική τον έφεραν σε απόσταση αναπνοής από τον πρωτοπόρο ακόμα στη βαθμολογία Lauda, με έναν αγώνα να απομένει για το φινάλε.
Ένα φινάλε που θα έπεφτε υπό καταρρακτώδη βροχή στους πρόποδες του βουνού Fuji.
Στο 2ο γύρο του αγώνα, ο Lauda αποφάσισε να εγκαταλείψει τον αγώνα.
Μη μπορώντας ακόμα να ανοιγοκλείσει τα μάτια του, θεώρησε ότι ήταν επικίνδυνο να τρέξει υπό τόσο αντίξοες συνθήκες.
Ο Hunt με απέλπιδα προσπάθεια τερμάτισε 3ος, και για ένα βαθμό κατέκτησε το πρωτάθλημα.

Ο ένας συγκάτοικος (Lauda) παρέδωσε στον άλλον (Hunt) τον τίτλο του πρωταθλητή, που θα επέστρεφε στον πρώτο το 1977.
Και οι 2 θα έμεναν στην ιστορία της Formula 1 ως 2 πρωταθλητές εντός και εκτός πίστας.
Εντός πίστας οι αριθμοί δείχνουν επικράτηση του Lauda, εκτός όμως αντιστρέφεται το σκηνικό:

 

“Ο James ισχυριζόταν ότι έχει κοιμηθεί με περίπου 5000 γυναίκες, εγώ περίπου με το 30% από αυτόν τον αριθμό”.

 

Τάδε έφη Niki Lauda, χωρίς άλλα σχόλια...

 

 

Read 29323 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες