Τετάρτη, 05 Μαρτίου 2014 10:00

Οι άγνωστες δοκιμές των πρωταθλητών

Written by

Από την έναρξη της Formula 1, διεξάγονται δοκιμές εξέλιξης / νέων οδηγών / ελαστικών κλπ πριν και κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν.

Οι συγκεκριμένες δοκιμές εκτός αγωνιστικών τριημέρων είναι συνυφασμένες με την ιστορία του sport και ορισμένες από αυτές έχουν πραγματικά ξεχωριστή σημασία, είτε από τεχνολογικής είτε από οδηγικής πλευράς.

Όσον αφορά την οδηγική πλευρά, είναι εύλογο να επικεντρώνεται το ενδιαφέρον κυρίως στους παγκόσμιους πρωταθλητές.
Πόσο μάλλον, όταν υπάρχει η εξής ιδιαιτερότητα: να μην έχει τρέξει ποτέ σε αγώνα ο εν λόγω πρωταθλητής με τη συγκεκριμένη ομάδα, παρά μόνο σε δοκιμές.

Επειδή λοιπόν οι συγκεκριμένες στιγμές είναι είτε ξεχασμένες είτε άγνωστες στο ευρύ κοινό, ευκαιρία για ''φρεσκάρισμα της μνήμης'':

Sebastian Vettel – Williams BMW

Vettel Williams 2005

Το Σεπτέμβριο του 2005 στη Jerez, ο αγωνιστικός διευθυντής της BMW Mario Theissen έδωσε τη δυνατότητα στον 18χρονο τότε Γερμανό να δοκιμάσει για πρώτη φορά ένα μονοθέσιο της Formula 1, ως επιβράβευση για την κατάκτηση του τίτλου στη Formula BMW την προηγούμενη χρονιά.
Ο Vettel συμπλήρωσε 25 γύρους στο τιμόνι της FW27, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις στους ιθύνοντες της ομάδας.

http://www.youtube.com/watch?v=LgXYFWrN960

Fernando Alonso – Jaguar Cosworth

Alonso Jaguar 2002

Το Μάιο του 2002, η Jaguar ζήτησε από τη Renault να χρησιμοποιήσει στο τεστ του Silverstone τον δοκιμαστή της τελευταίας, Fernando Alonso.
Οι ''ιαγουάροι'' βρίσκονταν στο πλαίσιο αναζήτησης οδηγών ενόψει 2003 και είχαν ψηλά στη λίστα τους τον Ισπανό, που είχε εντυπωσιάσει με τη Minardi το 2001.
Το αποτέλεσμα στο τέλος των δοκιμών δικαίωσε απόλυτα την εκτίμησή τους στο πρόσωπο του Ισπανού, που ήταν ταχύτερος τόσο των οδηγών (Eddie Irvine, Pedro de la Rosa) όσο και των δοκιμαστών της ομάδας (Andre Lotterer, James Courtney).
Η δήλωσή του όμως, δεν πρέπει να τους χαροποίησε ιδιαίτερα:
''Το να κατορθώνεις τον 3ο ταχύτερο χρόνο με ένα μονοθέσιο που συνήθως είναι ένα από τα πιο αργά, είναι πολύ ικανοποιητικό''.

Alonso Jaguar 2002 2

Jenson Button – Prost Peugeot

Button Prost 1999

Το Δεκέμβριο του 1999, λίγες μόνο ημέρες μετά την πρώτη του γεύση από μονοθέσιο Formula 1 (τεστ με τη McLaren MP4/14 στα πλαίσια της κατάκτησης του βραβείου ''McLaren Autosport BRDC Young Driver Award 1998''), ο Jenson Button είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει την Prost AP02 στην πίστα της Βαρκελώνης.
Ολοκλήρωσε 40 γύρους, εντυπωσιάζοντας τον Alain Prost με τη σταθερότητά του.
Με κλεισμένο όμως το line-up της ομάδας ενόψει του 2000 (είχαν ήδη υπογράψει ως οδηγοί οι Jean Alesi και Nick Heidfeld και ως δοκιμαστής-τρίτος οδηγός ο Stephane Sarrazin) ο Prost δε μπορούσε να προσφέρει στον Button κάτι περισσότερο από τη θέση του δεύτερου δοκιμαστή.
Ο νεαρός Βρετανός, 3ος στη βρετανική Formula 3 για το 1999, ήταν πολύ κοντά στην αποδοχή της, μέχρι να δεχτεί ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα.
Η λύση της συνεργασίας με τον Alex Zanardi άφηνε κενή τη θέση του team-mate του Ralf Schumacher και ο Sir Frank Williams αποφάσισε να διεξάγει έναν άτυπο διαγωνισμό για την πλήρωσή της μεταξύ του Button και του δοκιμαστή της ομάδας, Bruno Junqueira.
Ένα μήνα λοιπόν μετά το τεστ με την Prost, ο Button θα δοκίμαζε και τη Williams FW22 και θα ανακοινωνόταν ως ο δεύτερος οδηγός της ομάδας για το 2000.

Button Prost 1999 2

Damon Hill – Ligier Mugen Honda

Hill Ligier 1996

Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1996, το πολύκροτο σίριαλ ''που θα υπογράψει τελικά ο Damon Hill'' έλαβε το πλέον απρόβλεπτο τέλος.
Ο νέος ιδιοκτήτης της Arrows Tom Walkinshaw ανακοίνωσε περιχαρής ότι είχε εξασφαλίσει τις υπηρεσίες του Hill για το 1997, προκαλώντας την έκπληξη όλων.
Η μετακίνηση από την επί σειρά ετών πρωταγωνίστρια Williams σε μία ομάδα που δεν είχε καταφέρει ούτε νίκη στα 19 χρόνια που συμμετείχε φάνταζε τελείως παράλογη κίνηση.
Ειδικά μετά την κατάκτηση του τίτλου στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, όλοι αναρωτιούνταν τι πάει να κάνει ο πρωταθλητής!
Παρότι είχε προτάσεις από ανταγωνιστικότερες ομάδες, ο Hill είχε επιλέξει την Arrows, ελπίζοντας σε 2 πράγματα: πρώτον, ότι η συνεργασία με την άρτι αφιχθείσα στη Formula 1 Bridgestone θα αποδεικνυόταν ''άσσος στο μανίκι'' και δεύτερον, ότι ο ιαπωνικός κολοσσός της Toyota θα
επένδυε κεφάλαια για την εξέλιξη των V10 της θυγατρικής Yamaha.
Στα μέσα Νοεμβρίου του 1996, πραγματοποίησε δοκιμές στη Suzuka, με σκοπό να εξελίξει τα ελαστικά της Bridgestone.
Επειδή όμως επρόκειτο για τεστ της ιαπωνικής εταιρίας ελαστικών και όχι της Arrows, χρησιμοποίησε τη Ligier JS41, μονοθέσιο που είχε αγοραστεί από την ίδια τη Bridgestone.
Γι'αυτό και η περίπτωσή του διαφέρει από τις υπόλοιπες της λίστας, διότι δεν αφορά δοκιμές που πραγματοποίησε για τη Ligier, αλλά δοκιμές που έγιναν για τη Bridgestone με μονοθέσιο της Ligier.

http://www.youtube.com/watch?v=cIzCRm4hIXc

Michael Schumacher – Ligier Renault, Sauber Petronas

Schumacher Ligier 1994

Το Δεκέμβριο του 1994, ένα μήνα μετά τη στέψη του ως παγκόσμιου πρωταθλητή, ο Michael Schumacher συμμετείχε στις δοκιμές εξέλιξης του Estoril όχι με τη Benetton, με την οποία είχε συμβόλαιο και για την επόμενη χρονιά, αλλά με τη Ligier.
Ο λόγος που βρέθηκε στο κόκπιτ της JS39B εξηγείται από το ακόλουθο ''γαϊτανάκι''.
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος Flavio Briatore, team manager της Benetton, γνώριζε ότι ο Willi Weber, manager του Schumi, είχε έρθει σε επαφή με τη Williams προκειμένου να μεταβεί ο Γερμανός στο ''αντίπαλο δέος'' της Benetton το 1995.
Με πρόφαση τις τιμωρίες που είχαν επιβληθεί στη Benetton το 1994 ο Weber ήθελε να ''σπάσει'' το συμβόλαιο και να οδηγήσει τον πελάτη του σε μια καλύτερη οικονομικά και αγωνιστικά συμφωνία.
Ο δαιμόνιος Ιταλός όμως βρήκε τον τρόπο να κρατήσει τον πρωταθλητή του, προσφέροντας αυξημένες αποδοχές και κυρίως ένα ισχυρό αγωνιστικό ατού: ενόψει 1995, η Benetton είχε εξασφαλίσει τους κορυφαίους V10 της Renault, αφήνοντας τους υποδεέστερους V8 της Ford.
Ήταν μια κίνηση ματ, τόσο για το λόγο ότι τα ίδια μηχανικά σύνολα χρησιμοποιούσε και η Williams, όσο και για τον τρόπο με τον οποίο επιτεύχθηκε.
Και εξηγούμαστε: η Renault είχε αποκλειστική συμφωνία παροχής κινητήρων με τη Williams και τη Ligier.
Ο ραδιούργος Flavio εξαγόρασε την Ligier, η οποία βρισκόταν σε οικονομική δυσπραγία και ''μεταβίβασε'' το συμβόλαιο που προέβλεπε τη χρήση των κινητήρων της Renault από τη γαλλική ομάδα στη Benetton.
Κι επειδή ο V10 της Renault δε χωρούσε στο πίσω μέρος της Benetton B194, o Schumacher δοκίμασε τη Ligier JS39B, προκειμένου να πάρει μια πρώτη γεύση από τον κινητήρα με τον οποίο θα έτρεχε το 1995.

Schumacher Ligier 1994 3

Πάντως, το ''γαϊτανάκι'' είχε και άλλες άκρως ενδιαφέρουσες κινήσεις εκ μέρους του πολυμήχανου Briatore.
Εφόσον η Benetton θα χρησιμοποιούσε τα μοτέρ της Renault, έπρεπε να βρεθούν μοτέρ από άλλο προμηθευτή για τη Ligier.
Αυτά θα προέρχονταν από την ιαπωνική Mugen-Honda, με τη συμφωνία να μοιραστεί τη θέση του 2ου οδηγού με τον Martin Brundle ο εκλεκτός των Ιαπώνων, Aguri Suzuki.
Μεγάλη χαμένη της υπόθεσης ήταν η Minardi, η οποία είδε τη συμφωνία της με τη Mugen-Honda να κάνει φτερά.
Ο Briatore ''πάτησε'' πάνω στην άμεση ανάγκη της μικρής ιταλικής ομάδας για επιβίωση, αγοράζοντας ποσοστό της και ''μεταβιβάζοντας'' το συμβόλαιο στην έτερη ομάδα που είχε αγοράσει!
Η Minardi θα έτρεχε εκ νέου με τους αναιμικούς και απαρχαιωμένους V8 της Ford.
''Όπου φτωχός κι η μοίρα του...''

Schumacher Sauber 1997 3

Το Σεπτέμβριο του 1997, λίγες μέρες μετά το GP της Monza, ο Schumacher δοκίμασε στο Fiorano, την πίστα δοκιμών της Ferrari, τη Sauber C16.
Ο Peter Sauber, αφεντικό του Γερμανού κατά την περίοδο που έτρεχε στo WSC (World Sportscars Championship), του ζήτησε να δοκιμάσει το μονοθέσιο της ομάδας του, το οποίο εμφάνιζε σημαντικά προβλήματα ισορροπίας, και να δώσει στους μηχανικούς τη δική του οπτική.
Η Ferrari βρισκόταν σε μια στενή και αγαστή συνεργασία με τη Sauber, οπότε δεν υπήρχε θέμα να μην αφήσει τον Schumi να δοκιμάσει τη C16 κι έτσι λοιπόν το τεστ πραγματοποιήθηκε.
Ο Γερμανός συμπλήρωσε 84 γύρους με καλύτερο χρόνο το 1.00.10.

Alain Prost – Ligier Renault

Prost Ligier 1992

Μετά την πολύκροτη απόλυσή του από τη Ferrari, παραμονές του τελευταίου αγώνα της σεζόν (GP Αυστραλίας 1991), ο Alain Prost βρέθηκε ξαφνικά ''εκτός νυμφώνος'' για το 1992.
Williams και McLaren είχαν ανακοινώσει ήδη την παραμονή των οδηγών τους, οπότε θέση σε κορυφαία ομάδα δεν υπήρχε για το Γάλλο πρωταθλητή.
Και τότε άρχισαν δειλά-δειλά να επανακύπτουν τα σενάρια περί μετακίνησής του στη Ligier, τα οποία είχαν προκύψει λίγους μήνες νωρίτερα, αλλά για το 1993 (καθότι το 1992 δεσμευόταν με συμβόλαιο με τη Ferrari).
Μετά από μια κακή σεζόν, η ομάδα του Guy Ligier βρισκόταν σε μια φάση ανασυγκρότησης ενόψει του 1992.
Με προσωπική παρέμβαση του Francois Mitterand, Προέδρου της Γαλλίας και επιστήθιου φίλου του Guy Ligier, η γαλλική φίρμα θα χρησιμοποιούσε τους εργοστασιακούς κινητήρες της Renault, σπάζοντας το μονοπώλιο που απολάμβανε η Williams.
Τα όνειρα για μια ισχυρή εθνική συμμετοχή (τα οποία είχαν αποβεί άδοξα τη δεκαετία του '80, με τον Prost να φεύγει κακήν κακώς από τη Renault) αναβίωσαν.
Οι σχέσεις του κορυφαίου Γάλλου οδηγού με τους ανθρώπους της Renault είχαν αποκατασταθεί πλήρως και το σενάριο της επανασύνδεσης ήταν πλέον ρεαλιστικό.
Στις αρχές του 1992, ο Prost δοκίμασε τη Ligier JS37 στο Paul Ricard και το Estoril.
Παρόλα αυτά, ο γάμος Prost-Ligier δεν θα γινόταν ποτέ.
Αιτία για το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων ήταν η άρνηση του Guy Ligier να παραχωρήσει μετοχές στον Prost, ο οποίος τελικά προτίμησε να λάβει την παχυλή αποζημίωση από τη Ferrari και να ασχοληθεί με την τηλεοπτική μετάδοση των αγώνων το 1992.
Χάρη στις διασυνδέσεις του με τη Renault, επέστρεψε την επόμενη χρονιά, στη θέση του αποχωρήσαντος Nigel Mansell στη Williams.
Τραγική ειρωνεία: λίγους μόλις μήνες μετά την άρνηση παραχώρησης μετοχών στον Prost, o Guy Ligier αναγκάστηκε, υπό το βάρος της οικονομικής δυστοκίας και των αποδοκιμασιών στο GP του Monaco, να πουλήσει το 21% των μετοχών στον Cyril de Rouvre.
Στα τέλη της χρονιάς, πούλησε και το υπόλοιπο 69% στον de Rouvre και αποχώρησε πλήρως από τα τεκταινόμενα της ομάδας που ίδρυσε.
Μετά τον αφερέγγυο de Rouvre, η ομάδα πέρασε στα χέρια του Flavio Briatore (το ιστορικό της επίμαχης πώλησης αναλύθηκε ήδη πιο πάνω) και από τον Ιταλό, στα τέλη του 1996, στα χέρια του...Alain Prost!

Prost Ligier 1992 3

Mika Hakkinen – Benetton Ford, Footwork Mugen Honda

Hakkinen Benetton 1990

Τον Ιανουάριο του 1990, ένας νεαρός Φινλανδός που έτρεχε στη βρετανική Formula 3, κλήθηκε για να δοκιμάσει τη Benetton B188 στην πίστα του Silverstone.
Το ''βάπτισμα του πυρός'' για τον Mika Hakkinen άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις στον Flavio Briatore, team manager της Benetton.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Hakkinen ήταν πρωταθλητής στη Formula 3 και έψαχνε το επόμενο βήμα του, στο δρόμο για τη Formula 1.
Η προσφορά της Benetton στον ''ιπτάμενο Mika'' ήταν για τη θέση του δοκιμαστή, αλλά ο manager του Keke Rosberg, την απέρριψε.
Ο Hakkinen θα έκανε το ντεμπούτο του στη Formula 1 το 1991, για λογαριασμό της Lotus Judd.

2 εξαιρετικές σεζόν με τη Lotus και το 1993...εκτός λίστας συμμετοχών, με το παρασκήνιο ''να δίνει και να παίρνει''.
Ο Alain Prost είχε υπογράψει στη Williams στη θέση του αποχωρήσαντος Nigel Mansell, δεν ήθελε όμως με τίποτα να καταλάβει ο Ayrton Senna τη θέση του έτερου οδηγού της ομάδας και πίεσε προς αυτήν την κατεύθυνση όσο δεν πήγαινε.
Ο Sir Frank στράφηκε τότε προς τον Rosberg, ζητώντας να μάθει αν είναι διαθέσιμος ο Hakkinen.
Ο Rosberg του απάντησε θετικά και η συμφωνία ήταν προ των πυλών.
Όταν όμως ο Peter Collins, ιδιοκτήτης της Lotus, έμαθε τις κινήσεις του Rosberg, τίναξε τη συμφωνία στον αέρα.
Ευελπιστώντας να διατηρήσει τον οδηγό του, σε πρώτη φάση υποβάθμιζε στα αφεντικά των άλλων ομάδων την αξία του και αργότερα, διέδωσε ότι είχε συμβόλαιο μαζί του και για το 1993, κάτι που δεν ίσχυε.
Οι αλλοπρόσαλλες κινήσεις του Collins δεν είχαν όμως κανένα αποτέλεσμα.
Τότε ήρθε ως ''μάννα εξ ουρανού'' η τραγική ασυνέπεια των ανθρώπων της Williams, που δήλωσαν εκπρόθεσμα συμμετοχή στο πρωτάθλημα του 1993.
Αυτό σήμαινε ότι μόνο αν συμφωνούσαν όλες οι άλλες ομάδες θα μπορούσαν
να συμμετάσχουν την επόμενη σεζόν.
Ο Collins τότε βρήκε ευκαιρία και έπαιξε το τελευταίο του χαρτί: για να δώσει τη συγκατάθεσή του, η Williams δεν θα επικύρωνε το συμβόλαιο του Hakkinen.
Κάτι που έγινε τελικά, αλλά ο Hakkinen, μετά από όλες τις κινήσεις του Collins, επουδενί δεν ήθελε να παραμείνει στην ομάδα.
O Rosberg τα βρήκε σε όλα με τη Ligier, αλλά μια αλλαγή ενός όρου στο συμβόλαιο, ήταν η αιτία που δε μπήκε ποτέ η υπογραφή σ'αυτό.
Το σίριαλ Hakkinen έλαβε αίσιο τέλος, με τη McLaren να εξασφαλίζει τελικά τις υπηρεσίες του, ύστερα και από την ανεπιτυχή έκβαση της αγωγής του Collins.
Ο Φινλανδός επρόκειτο να πλαισιώσει τον rookie Michael Andretti, κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Αιτία γι'αυτό, ήταν η συμφωνία του Ayrton Senna να τρέξει τελικά για λογαριασμό της McLaren και το 1993, που άφησε τον Mika εκτός νυμφώνος μέχρι το GP Πορτογαλίας, όταν και αντικατέστησε τον Andretti.
Μέχρι να αντικαταστήσει τον Αμερικανό, έτρεξε στο Porsche Supercup και πραγματοποίησε δοκιμές εξέλιξης.
Τον Ιούνιο μάλιστα, δοκίμασε για πρώτη φορά τις ενεργητικές αναρτήσεις που επρόκειτο να έχει η McLaren στους τελευταίους αγώνες της χρονιάς, στο τιμόνι της Footwork FA14 όμως, όχι της MP4/8, κατόπιν σχετικής εισήγησης της TAG που έγινε δεκτή από τον Ron Dennis.

Hakkinen Footwork 1

Emerson Fittipaldi – Spirit Hart

Fittipaldi Spirit

Έχοντας αποχωρήσει από την ενεργό δράση στα τέλη του 1980, ο Emerson Fittipaldi πέρασε στο διοικητικό σκέλος της ομώνυμης ομάδας (που είχε ιδρύσει ο αδερφός του Wilson) μέχρι το ''λουκέτο'' στα τέλη του 1982.
Στις αρχές όμως του 1984, ο Emmo ήθελε να οδηγήσει εκ νέου.
Η Spirit, μια μικρή βρετανική ομάδα που έκανε ντεμπούτο στη Formula 1 το 1983 (προκειμένου να βάλει χιλιόμετρα η Honda στα turbo V6 μοτέρ της), προσπάθησε να κάνει το ''colpo grosso'', πείθοντας έναν παγκόσμιο πρωταθλητή να τρέξει για λογαριασμό της.
Ο Gordon Coppuck γνωριζόταν με τον Βραζιλιάνο από την κοινή τους παρουσία στη McLaren και του πρότεινε να δοκιμάσει το μονοθέσιο στις δοκιμές εξέλιξης του Rio.
Ο Fittipaldi απάντησε θετικά και τον Ιανουάριο του 1984, βρέθηκε πίσω από το τιμόνι της 101C.
Δε χρειάστηκε να κάνει πολλούς γύρους για να διαπιστώσει ότι το μονοθέσιο δεν ήταν αντάξιο των προσδοκιών του.
Έτσι, το επικείμενο comaback στη Formula 1 δε συνέβη, με τον Emmo να στρέφεται προς την Αμερική τελικά, για μια νέα καριέρα στο CART.
Ενδιαφέρον στοιχείο: η Spirit σκόπευε να πληρώσει τον Fittipaldi από τη χορηγία που θα της έφερνε ο Ιταλός Fulvio Ballabio, η οικογένεια του οποίου είχε την εμπορική εκμετάλλευση των φιγούρων της Disney στην Ιταλία.
Έτσι εξηγείται η παρουσία του Mickey Mouse πάνω στο μονοθέσιο με το οποίο δοκίμασε ο Emmo (Topolino είναι το ιταλικό όνομα του Mickey).
H FIA όμως αρνήθηκε να δώσει superlicence στον Ιταλό οδηγό (ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή όταν το έμαθε) κι έτσι δεν έτρεξε ούτε αυτός με τη Spirit.

Fittipaldi Spirit 2

Ayrton Senna – Brabham BMW

Senna Brabham 1983

Paul Ricard, Νοέμβριος 1983.
Οι δοκιμές που πραγματοποίησε για λογαριασμό της Williams, της McLaren και της Toleman νωρίτερα στη σεζόν είχαν καταστήσει το όνομα Ayrton Senna γνωστό στους κύκλους των ανθρώπων της Formula 1.
Παρόλο το ντόρο γύρω από το όνομά του όμως, ο Βραζιλιάνος δεν είχε υπογράψει ακόμα ενόψει του 1984.
Williams και McLaren είχαν ανακοινώσει ήδη τα οδηγικά τους δίδυμα, πράγμα που σήμαινε ότι η μοναδική διαθέσιμη θέση σε κορυφαία ομάδα ήταν αυτή του 2ου οδηγού της Brabham.
Υποψήφιοι για τη θέση ήταν επίσης ο Mauro Baldi, ο Teo Fabi, o Roberto Guerrerο και ο Pierluigi Martini.
O Senna δοκίμασε την BT52B και παρότι ο χρόνος του ήταν σημαντικά αργότερος του πρώτου οδηγού της ομάδας, Nelson Piquet (υπολειπόταν 2 δευτερόλεπτα), ήταν ο εκλεκτός του Bernie Ecclestone.
Ο Piquet όμως είχε διαφορετική γνώμη: δεν ήθελε το νεαρό συμπατριώτη του για ομόσταυλο και ως πρωταθλητής, ένιωθε πως μπορούσε να το απαιτήσει αυτό από τον Ecclestone (οι σχέσεις Senna-Piquet από τότε δεν ήταν καλές, με τον Senna να ισχυρίζεται μάλιστα ότι ο Piquet έβαλε τους μηχανικούς του να σαμποτάρουν το μονοθέσιο με το οποίο έκανε τη δοκιμή).
''Σύμμαχος'' του Piquet ήταν και ο βασικός χορηγός της ομάδας, η ιταλική Parmalat, που ήθελε συμπατριώτη της για ομόσταυλό του.
Έτσι τελικά επιλέχθηκε ο Ιταλός Teo Fabi, με τον Senna να καταλήγει στην Toleman.

Senna Brabham 1983 2

Keke Rosberg – Kojima Ford

Rosberg Kojima 1977

Σε αντίθεση με τη θετική εμφάνιση του 1976, η παρουσία της ιαπωνικής Kojima στον εντός έδρα αγώνα του 1977 ήταν αναιμική, προκαλώντας απογοήτευση στον Matsuhisa Kojima.
Οι KE009 των Noritake Takahara και Kazuyoshi Hoshino χρησιμοποιούσαν ελαστικά της Bridgestone, με την ιαπωνική εταιρία ελαστικών να κατηγορεί την ομάδα για τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα των μονοθεσίων.
Ο Kojima όμως ήταν πεπεισμένος ότι αυτό που έφταιγε ήταν τα ελαστικά της Bridgestone.
Για το λόγο αυτό, κάλεσε τον Keke Rosberg λίγο καιρό μετά τον αγώνα, προκειμένου να διαπιστώσει του λόγου το αληθές.
Ο Φινλανδός βγήκε στην πίστα του Fuji, επιστρέφοντας όμως μετά από μόλις έναν γρήγορο γύρο και χαρακτηρίζοντας τα ελαστικά ''σαπούνια''.
Οι μηχανικοί τότε τοποθέτησαν ένα χρησιμοποιημένο σετ της Goodyear και ο Rosberg βγήκε εκ νέου στην πίστα.
Αποτέλεσμα; 1.8 δευτερόλεπτα πιο γρήγορος, ο Kojima ένιωθε δικαιωμένος.
Ζήτησε μάλιστα και αποζημίωση από τη Bridgestone, την οποία βέβαια δεν έλαβε ποτέ.

Read 2405 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες