Κυριακή, 02 Ιουλίου 2017 10:00

Όταν η F1 επισκέφθηκε το Le Mans

Written by

 

 Ο θεσμός της Formula 1 στην πορεία των χρόνων φιλοξενήθηκε σε αρκετούς χώρους, άλλοτε μόνιμους άλλοτε προσωρινούς.


1η ημερομηνία δημοσίευσης 13/06/15

Τον Ιούλιο του 1967 όμως, η κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού έμελλε να επισκεφθεί στο πλαίσιο του Γαλλικού Grand Prix το χώρο που διεξαγόταν το στολίδι των αγώνων αντοχής, οι 24 ώρες του Le Mans.
Λέγοντας χώρο όμως δεν εννοούμε το 13,6 χιλιομέτρων θρυλικό circuit de la Sarthe αλλά το τότε νεότευκτο Bugatti των 4,4 χιλιομέτρων.
Προς τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έγινε εμφανές ότι η περιοχή χρειαζόταν μια μόνιμη πίστα, καθώς η διαδρομή όπου διεξαγόταν ο 24ωρος αγώνας αποτελούνταν ως επί το πλείστον από δημόσιους δρόμους.
Έτσι πίσω από τον χώρο στάθμευσης των ομάδων δημιουργήθηκε ένα μικρότερο circuit που πήρε το όνομα του Ettore Bugatti, ιδρυτή της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας.
Οι δύο διαδρομές έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την ευθεία εκκίνησης-τερματισμού από τα chicane της Ford μέχρι το σημείο μετά τη γέφυρα της Dunlop,  όπου αυτή του αγώνα αντοχής στρίβει αριστερά για να βγει στη μεγάλη ευθεία ενώ αυτή της μικρότερης πίστας συνεχίζει δεξιά στη Chapelle.

photo 2

Εγκαινιάστηκε το 1965 και η Γαλλική λέσχη αυτοκινήτου (ACF) θέλοντας να προωθήσει το νέο circuit διοργάνωσε εκεί το Γαλλικό Grand Prix του 1967.
Επρόκειτο για τον πέμπτο αγώνα μιας ιδιαίτερα αμφίρροπης χρονιάς καθώς οι πρώτοι τέσσερις αγώνες είχαν και διαφορετικό νικητή.
Στη Νότια Αφρική είχε νικήσει ο Pedro Rodriguez με Cooper Maserati ενώ στο επόμενο αγώνα στο Μονακό 5 μήνες αργότερα, επικράτησε ο Denny Hulme για λογαριασμό της ομάδας του Jack Brabham.
Στην Ολλανδία, τη νίκη πήρε ο Jim Clark κάνοντας ονειρικό ντεμπούτο για τη νέα Lotus 49 και τον ολοκαίνουριο Ford DFV Cosworth ενώ στο Βέλγιο κυριάρχησε ο Dan Gurney με την Eagle Weslake της ομάδας του, Anglo American Racers.
Αυτή ήταν η δεύτερη χρονιά των νέων κανονισμών για τους κινητήρες που οριοθετούσαν τα τρία λίτρα ως μέγιστη χωρητικότητα για τα ατμοσφαιρικά σύνολα,  και οι περισσότερες ομάδες προσπαθούσαν να προσαρμοστούν στις εξελίξεις.
Η Cooper διέθετε τους 12κύλινδρους της Maserati, η Brabham τους αξιόπιστους V8 της αυστραλιανής Repco, η Ferrari και η Honda τους δικούς τoυς V12 ενώ η Anglo American Racers χρησιμοποιούσε 12κύλινδρους της Weslake, μιας ακόμα βρετανικής βιοτεχνίας κινητήρων.
Η Lotus είχε κατ’ αποκλειστικότητα το νέο Ford Cosworth ενώ η BRM δοκίμαζε ένα 16κύλινδρο σε διάταξη Η που όμως θα αποδεικνυόταν αναξιόπιστος.
Η Ferrari εμφανίστηκε στη Γαλλία μόνο με τον Chris Amon καθώς ο έτερος οδηγός της Scuderia, Mike Parkes, είχε τραυματιστεί σοβαρά στο Spa ενώ ο Ludovico Scarfiotti αρνήθηκε να τρέξει όντας μάρτυρας και του ατυχήματος στο Βέλγιο αλλά και εκείνου στο Μονακό, που κόστισε τη ζωή στον Lorenzo Bandini.
Η Cooper παρέταξε 4 μονοθέσια για τους Jochen Rindt, Pedro Rodriguez, Jo Siffert και Guy Ligier (μετέπειτα ιδρυτή της ομώνυμης ομάδας) με τους 2 τελευταίους να αποτελούν ιδιωτικές συμμετοχές.
Ο Bruce McLaren εμφανίστηκε χωρίς την ομάδα του καθώς η νέα Μ5Α δεν ήταν ακόμα έτοιμη και θα έτρεχε με μια Eagle για την ομάδα του Dan Gurney.

photo 3

Η BRM συμμετείχε με τους Mike Spence, Jackie Stewart και Chris Irwin με τον τελευταίο να τρέχει για την ιδιωτική ομάδα του Reg Parnell.
Οι Spence και Irwin θα χρησιμοποιούσαν τον 16κύλινδρο κινητήρα σε αντίθεση με τον Stewart που προτίμησε τον πιο αξιόπιστο δίλιτρο V8 με τον οποίο είχε τρέξει και στο Μονακό.
Στο εσωτερικό των στροφών της πίστας υπήρχαν μισοθαμμένα ελαστικά για να αποτρέπουν τους οδηγούς να πατάνε στο χώμα ενώ στην έξοδό τους είχαν τοποθετηθεί στοίβες από άχυρο για την…ασφάλεια των αγωνιζόμενων.
Οι κατατακτήριες εξελίχθηκαν σε μονομαχία του Jack Brabham και του Graham Hill με τη Lotus του Βρετανού να επικρατεί για μόλις ένα δέκατο, παίρνοντας τη 10η pole position της καριέρας του παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με την ανάφλεξη του κινητήρα του.
Την πρώτη σειρά εκκίνησης συμπλήρωσε ο Dan Gurney και ακολούθησαν οι Clark, McLaren, Hulme, Amon, Rindt, Irwin, Stewart, Siffert, Spence, Rodriguez, Anderson, Ligier.
Παρόμοιο πρόβλημα με τον Hill σε χειρότερη μορφή αντιμετώπισε και ο Jim Clark κάτι που οδήγησε τη Lotus στην αντικατάσταση του κινητήρα του πριν τον αγώνα.

photo 4

Την Κυριακή ένα πλήθος μόλις 20.000 ατόμων βρέθηκε στις εξέδρες για να παρακολουθήσει το Grand Prix, κάνοντας άνιση τη σύγκριση με τον 24ωρο αγώνα όπου συνήθως οι θεατές ξεπερνούσαν τους 100.000.
Από τις 21 συμμετοχές μόλις 15 προκρίθηκαν στον αγώνα και παρατάχθηκαν στο grid.
Εκείνη την εποχή από την πρώτη σειρά ξεκινούσαν τρία μονοθέσια, από τη δεύτερη δύο, από την τρίτη τρία και συνέχιζε έτσι.
Στην εκκίνηση, ο Hill πήρε την πρωτοπορία με τους Gurney, Brabham και Clark να τον ακολουθούν.

photo 5

Με τη συμπλήρωση του πρώτου γύρου ο Brabham πέρασε μπροστά κι έμεινε εκεί για 3 γύρους, όταν και την πρωτοπορία πήρε ο Clark.
Στη συνέχεια ο Hill που είχε φτάσει 2ος, πέρασε μπροστά κι οι δύο ταχύτατες Lotus άρχισαν να παίρνουν διαφορά από τους υπόλοιπους αποδεικνύοντας την ισχύ του Ford Cosworth.
Στον 13ο γύρο όμως ο Hill εγκατέλειψε από πρόβλημα στο διαφορικό και 10 γύρους αργότερα τον ακολούθησε για τον ίδιο λόγο ο Clark, παραχωρώντας το προβάδισμα στον Brabham.

photo 6

Ο Αυστραλός μονομάχησε με τον Gurney μέχρι τον 40ο γύρο όταν ο Αμερικανός εγκατέλειψε με πρόβλημα στη τροφοδοσία καυσίμου, αφήνοντάς τον ανενόχλητο στην πρωτοπορία.
Ο ομόσταβλός του, Denny Hulme, εκμεταλλευόμενος τις απώλειες των υπόλοιπων ανέβηκε αθόρυβα στη 2η θέση επιδεικνύοντας τη συνέπεια που θα του έδινε στο τέλος της χρονιάς τον τίτλο του πρωταθλητή.
Πιο πίσω ο Amon κρατούσε την 3η θέση μέχρι τον 47ο γύρο όταν πρόβλημα με το γκάζι της Ferrari τον έθεσε εκτός αγώνα, αφήνοντας στη θέση του τον Stewart ο οποίος βρισκόταν ήδη ένα γύρο πίσω.
Μέχρι τα μέσα της διαδρομής είχαν εγκαταλείψει κατά σειρά και οι Anderson, Spence, McLaren, Rindt ενώ οι Rodriguez, Ligier σταμάτησαν για επισκευές στα pits αλλά επανήλθαν έχοντας χάσει αρκετό έδαφος.
Ο κινητήρας του Chris Irwin έχανε λάδια προς το τέλος του αγώνα και παρέδωσε πνεύμα στον τελευταίο γύρο ανεβάζοντας τον Jo Siffert στην τέταρτη θέση.
Brabham και Hulme απολαμβάνοντας την αξιοπιστία του V8 της Repco έκαναν το 1-2 με τον Αυστραλό να γίνεται ο 5ος νικητής σε 5 αγώνες ενώ ο Stewart τερμάτισε 3ος δύο γύρους πίσω.

photo 7

Ο Siffert πήρε την 4η θέση, ο Irwin που έμεινε στον τελευταίο γύρο την 5η (καθώς βρισκόταν στον ίδιο γύρο με τον Ελβετό) και ο Pedro Rodriguez συμπλήρωσε τη βαθμολογούμενη εξάδα τερματίζοντας 4 γύρους πίσω.
Αυτή ήταν η 12η νίκη του Jack Brabham στη Formula 1, η 8η για την ομάδα του και η 6η για τους κινητήρες της Repco.
Μετά το Γαλλικό Grand Prix στη βαθμολογία του πρωταθλήματος προηγείτο ο Denny Hulme με 22 βαθμούς και ακολουθούσαν ο Brabham με 16, ο Rodriguez με 12, ο Amon με 11 και Clark, Stewart με 10.
Η F1 κατόπιν θα κατευθυνόταν στο Silverstone για το Βρετανικό Grand Prix όμως δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά στο Le Mans.
Το Bugatti δεν άρεσε ιδιαίτερα στους οδηγούς οι οποίοι εξέφρασαν την προτίμησή τους στο circuit των 24 ωρών, καθώς ταίριαζε περισσότερο με τις μεγάλες πίστες που έτρεχαν εκείνη την εποχή όπως το Nurburgring των 22 χιλιομέτρων και το παλιό Σπα των 14.
Τότε, το μικρό μήκος και η μικρή προσέλευση των θεατών αποτέλεσαν τροχοπέδη για τη συνέχιση της παρουσίας της F1 στο χώρο, το Bugatti όμως κατάφερε να επιβιώσει μέχρι σήμερα και αποτελεί ένα από τα πιο πολυσύχναστα αυτοκινητοδρόμια της Ευρώπης.
Με το Γαλλικό Grand Prix να απουσιάζει αρκετά χρόνια από την F1 και τις 24 ώρες του Le Mans πιο δημοφιλείς από ποτέ δεν θα ήταν άσχημη μια αναβίωση του 1967, ε Bernie…;

Read 8754 times

    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

Email address:


KART POSTER

Δεν υπάρχουν εικόνες